Levei porrada até no orgullo. Merecida. Que se saiba. Moi merecida. Será por iso que ao domingo estaba dolorida enteira, até dos dedos dos pés -hai quen pense que os dedos dos pés non doen, como se pudese haber insensibilidade na parte do corpo que nos fai medrar cando a propia altura non chega para alcanzar as estrelas...
Foi así.
Era sábado e había teatro na Aldea. Co teatro teño unha relación de desconfianza. Unha peli regular pásoa. O teatro ou é bo ou é nada. Atravésaseme na boca do estómago e non o dou vomitado. Saír a dar un paseo longo cos cans ben podía ser o pretexto que xustificase a non comparecencia. Pero a casualidade ás veces é azar: encontreime con R e quedamos para ir, ao cabo, unha das actrices era un mito na escena teatral galega. R díxollo á súa cuñada e a cuñada díxollelo ao home, á amiga e á filla -unha criatura con cerebro propio, coitadiña-, para nos iluminarmos todos.
Arre demo que estaba cheo o local! Que sorpresa! Cativos coma area. Espectáculo apto para todos os públicos nin que fose. Só faltaba a empanada de polo con óso, á vista, que se cadra había, o cabazo de viño circulando. E cuspir no chan. Música de pachanga a rebentar os tímpanos para quecer o ambiente. Os síntomas eran inequívocos. E nós, invidentes e necias, sen dar creto ao diagnóstico obvio.
Un fenómeno sociolóxico, que no café* posterior analizamos polo miúdo para tirar proveito do infrutífero. Que si, muller, que aínda hai quen tira a cabicha ao chan e a esmaga coa punta do zapato.
Quen vai fiar nas miñas suxestións agora? Levei porrada até nos ares de cultureta que me dou.
___________
*Quen di café di calquera líquido que se beba sen elevar a presión arterial.
terça-feira, 9 de março de 2010
domingo, 7 de março de 2010
Que alguén me ilustre, por favor, o concelleiriño de Cultura e Educación
Non me sorprendeu o que vin onte, o pobiño a aplaudir merda que se apegaba no ambiente, que a eses mal chamados cómicos só lles faltou repartir cheiros . Por iso, vailles aí unha suxestión de balde: naquela restra de zafiedade guindar ovos podres ou zarrapicar de mexo o patio de butacas de cando en cando non vos desentoa nada e con certeza o público ha de vos ovacionar con arrotos. E vosoutros, todos, a escachar, a recachar.
O que non só me sorprendeu, senón que me cabreou foi ver o ilustre concello de esquerdas, disque!, como organizador da baldrogada por man da súa concellería de cultura (ula?), educación (cando?) e participación veciñal (canta! canta!, que é o que conta...). Se a escatoloxía ruín, parruliños, é o que vos dá votos, ide esquecendo o meu nas próximas. Xa veremos se eses que encheron o auditorio onte son da vosa corda. Teatro é unha palabra moi digna, queridos, para a enzoufardes así. E o humor elegante tamén suscita a participación veciñal. Iso apréndese en primeiro de Cultura e Educación.
O que non só me sorprendeu, senón que me cabreou foi ver o ilustre concello de esquerdas, disque!, como organizador da baldrogada por man da súa concellería de cultura (ula?), educación (cando?) e participación veciñal (canta! canta!, que é o que conta...). Se a escatoloxía ruín, parruliños, é o que vos dá votos, ide esquecendo o meu nas próximas. Xa veremos se eses que encheron o auditorio onte son da vosa corda. Teatro é unha palabra moi digna, queridos, para a enzoufardes así. E o humor elegante tamén suscita a participación veciñal. Iso apréndese en primeiro de Cultura e Educación.
sábado, 6 de março de 2010
Aos pulos
Li-o dias atrás andando aos pulos pelo féisbu e ficou-me o coração, essa víscera incontrolável, cheia de sangues densos, gelatinosa, enjoativa, ficou-me, como digo, o próprio aos pulos. Era eu? Era eu?! Aí entrou-me pelos interiores mais ou menos externos, epidérmico e vermiforme, um orgulhozinho fátuo pela versão prima qualificada a uns prémios que conferem escrevedores a sério, com número de sócio e militância manifesta na coisa da língua.
Depois chegou-me o convite ao jantar e com ele um cartão em letras grandes que gritam PÂNICO!
O coração, é claro, continua cavalgando, obrigação dele, a minha só de mima-lo, agora, sem cafés muitos nem sódios excessivos. A carola, baralhada, faz-me cálculos de probabilidades comutativas. Porque eu queria muito ganhar por uma vez na vida, em vida, o reconhecimento de quem sabe da arte de compor palavras-músicas-sentidos. Ora, receio que as luzes, nesse seu afã de cegar nos olhos as pessoas, devorem as sombras que me amparam. Presta-me sempre mais a invisibilidade. Contudo...
Restam dois meses para amortecer nervos e desenhar o gesto imperturbável da derrota (sorriso lindo de quem não se importa) ou o eufórico, mais pulos, coração, mais pulos, e o discurso que a memória não vai reter, as dedicatórias omitidas como as lágrimas, tão típico e nefasto para os rímeis.
Ouvira dizer que entrar nas listas (quaisquer listas) bastava para sossegar as ânsias. Devera. Mas cá entre nós, o bicho da comichão pula inquieto com este filme de ver os meus dedos que falaram pelos doutros candidatados. E como sabem bem as vaidades...!
sexta-feira, 5 de março de 2010
Todo se transforma
Onte díxenlle ao rapaz, desta enganáncheste, fixeches mal en elixirme de primeira para o teu equipo, estou non estando. Calei logo, entre inchada e desinchada, nun remoer por dentro que nos ollos me delataba, estás ben?, estás ben?, eu que non, que non estaba porque o ar non me corría no volume conveniente polas veas. Nunca mallei tanto por nada, desequilibrios, debilidades que deparan golpes parvos, o desalento a bater no chan coma o pau que me foxe, unha e outra vez, e parar, recuperar amodo por riba das ansias, que me come a rabia de non poder, de non dar, e querer, querer tanto, querer máis...
Hoxe aí fóra inaugurouse a primavera na versión acústica das aves do meu reino, sen amplificadores, sen estrados... Estase a ouvir o coro rebelde que pon as cousas no seu sitio e fai o ar máis respirable.
terça-feira, 2 de março de 2010
Tensão não dá tesão nenhuma
Proibido lamber as lágrimas, afogar no mar, tocar lasciva e demoradamente com a língua em peles alheias ou próprias, beber água das Pedras (Salgadas), o bacalhau nem cheira-lo...
E o café, ai, o café só assim...
E o café, ai, o café só assim...
segunda-feira, 1 de março de 2010
Hai días e días
Hai días que nunca chegan, como se estivesen perdidos para alá para as bandas do horizonte.
Hai días en que asusta que veña aquí tanta xente a interpretarme as vísceras.
Hai días que gardaría se puidese nun caderno forrado de nubes brancas.
Hai días que feren fundo e mesmo así, non merece esquecemento quen mos habitou.
Hai días en que a vitoria doutro me debuxa un sorriso.
Hai días en todo o abano de cores e penumbras.
Hai días en que unha palabra, unha soa palabra túa basta para me sandar.
Hai días en que á ausencia lle medran gadoupas de tigre á miña espreita.
Hai días en que non me doe a cabeza... nin case nada.
domingo, 28 de fevereiro de 2010
Tres desexos
Unha caixa para gardar as palabras con que os sábados me apagan os medos.
Un álbum de músicas que retratan sensacións.
Un pano que esperte sorrisos con estrela.
Un álbum de músicas que retratan sensacións.
Un pano que esperte sorrisos con estrela.
sábado, 27 de fevereiro de 2010
Espectáculo!
Nin se vos ocorra, se vos pasan a unha distancia prudente, deixar de velos. Actuaron onte en Ourense e pagou a pena loitar contra o cansazo. Non teño moita gana de escribir. Talvez noutro momento. Queda o aviso e o consello encarecido.
Grazas pola orde taxativa, aquel seu vaia a Ourense!, don r.r., que eu transformo nun ídeme a Narón!, hoxe 27, no Auditorio Municipal, non vos sei máis.
Grazas pola orde taxativa, aquel seu vaia a Ourense!, don r.r., que eu transformo nun ídeme a Narón!, hoxe 27, no Auditorio Municipal, non vos sei máis.
Os sinais tan claros dos días escuros
Non sei ver o que non me interesa ver, o que descabe das certezas poucas que me quedan... que me quedaban: xa a partir da tarde de onte creo que me morreron todas. Tal vez o derrubamento doutros edificios em aparencia sólidos, en plural, non me abala. A destrución que se usa en singular, senlleira, esa si me quebra: anda a dor repartida ao meu redor e féreme o que a eles -que de repente son dous e aínda nin saben como- os fere.
Os sinais estaban escritos por todas partes, gritando en letras grises diminutas, no baleiro das ausencias, na penumbra da casa, na brevidade das respostas... Desatendín os sinais porque non entraba nos meus cálculos de futuro tanta evidencia. Por iso ando para aquí de mañá cedo a cargar e descargar culpas e desculpas. Chove tanto.
Os sinais estaban escritos por todas partes, gritando en letras grises diminutas, no baleiro das ausencias, na penumbra da casa, na brevidade das respostas... Desatendín os sinais porque non entraba nos meus cálculos de futuro tanta evidencia. Por iso ando para aquí de mañá cedo a cargar e descargar culpas e desculpas. Chove tanto.
sexta-feira, 26 de fevereiro de 2010
Quinta das quintas, segunda parte
Ontem lembrei-me muito de ti, Oscar.
Não de tarde, repara, quando caí em câmara lenta no jogo de hóquei, a mão esquerda aguentando a massa pouca e o muito peso, que eu queria falar e não conseguia, os colegas à minha volta assustados porque eu não ria como sempre, todavia com vontade de rir e dizer não foi nada, estava sem ar para distribuir tranquilidades até que enfim, o peito se abriu e abri a boca como um peixe (imagino), ah! Não, não foi aí que eu me lembrei de ti.
Também não foi mais tarde que me lembrei de ti, quando ia de carro para o Porto e davam o jogo do Sporting na rádio, que fiquei a ouvir segundos demais para quem não gosta mesmo de ouvir nem ver bola, a desejar que ganhasse só pela felicidade desse meu amigo que guarda os pedacinhos dos seus sonhos partidos como cristais na boca do estômago, que estava tanto a precisar duma vitória assim.
Não, Oscar, lembrei-me de ti quando na plateia se apagou a luz e se iluminou o palco. Lembrei-me de ti nos poemas, na dança, nas vozes, nos vídeos e nas fotografias, nas músicas, nos silêncios e nos sorrisos, até nas gargalhadas, porque sei que nesse mais longe em que habitas agora, tens entremeado o amor de saudades. Lembrei-me de ti por aquele dia, ou foi noite?, em que eu queria afogar para sempre a escrita e o blogue e me ralhaste, ofendido quase, e então tantas pessoas lindas que eu conhecera e ainda havia de encontrar nesta terceira margem? Lembrei-me porque assim conheci a Alma, com quem me encontrei ontem, e porque sei que ias gostar dela e ela de ti, como eu gosto de vocês. E das Quintas, claro.
Não de tarde, repara, quando caí em câmara lenta no jogo de hóquei, a mão esquerda aguentando a massa pouca e o muito peso, que eu queria falar e não conseguia, os colegas à minha volta assustados porque eu não ria como sempre, todavia com vontade de rir e dizer não foi nada, estava sem ar para distribuir tranquilidades até que enfim, o peito se abriu e abri a boca como um peixe (imagino), ah! Não, não foi aí que eu me lembrei de ti.
Também não foi mais tarde que me lembrei de ti, quando ia de carro para o Porto e davam o jogo do Sporting na rádio, que fiquei a ouvir segundos demais para quem não gosta mesmo de ouvir nem ver bola, a desejar que ganhasse só pela felicidade desse meu amigo que guarda os pedacinhos dos seus sonhos partidos como cristais na boca do estômago, que estava tanto a precisar duma vitória assim.
Não, Oscar, lembrei-me de ti quando na plateia se apagou a luz e se iluminou o palco. Lembrei-me de ti nos poemas, na dança, nas vozes, nos vídeos e nas fotografias, nas músicas, nos silêncios e nos sorrisos, até nas gargalhadas, porque sei que nesse mais longe em que habitas agora, tens entremeado o amor de saudades. Lembrei-me de ti por aquele dia, ou foi noite?, em que eu queria afogar para sempre a escrita e o blogue e me ralhaste, ofendido quase, e então tantas pessoas lindas que eu conhecera e ainda havia de encontrar nesta terceira margem? Lembrei-me porque assim conheci a Alma, com quem me encontrei ontem, e porque sei que ias gostar dela e ela de ti, como eu gosto de vocês. E das Quintas, claro.
quinta-feira, 25 de fevereiro de 2010
Quinta das quintas, primeira parte
Hoxe estou nun día deses terribles en que de bo grado me desprendía do corpo se non fose a falta que me fai para tanta cousiña de nada. Non se enganararon no parte: estivo unha noite do demo e o demo non tivo outra cousa que facer que deitarse comigo na MIÑA cama! Uhhhhh! Aínda ben o tellado resistiu. Hai quen diga que no campo se dorme ben. Eu só durmo ben na cidade. Se puidese escoller, escollía vivir o día na aldea e na urbe as noites, durmidas ou sen durmilas. Na aldea, as noites, por escuras, deséñanse con barullos: que se os grilos no verán abafante de pedir correntes de ar coas orquestras de tanta festa montadas nelas e os mosquitos a zunir nas orellas; que se os cans porque rolda a raposa ou unha gata á xaneira (para quen nunca ouviu: gritos de raposa ou de gatos en celo son de arrepiar as carnes e os pelos que as cobren); o vento a rachar polo piñeiral adiante (harpa de arumes de que?!), as pólas dos eucaliptos que renxen; un coche que se espeta nun recuncho agochado co chundachunda a tope para amortecer o ñaca-ñaca... E cando, ende ben, acouga o desasosego, érguese o coro de aves solistas a disputar espazo acústico: pegas, melros, pardellos, galos...
Pena, digo, que teña tanta necesidade do corpo.
Pontes
E se non é moito preguntar, este bloque non debería estar incluído na rede de transporte público entre as dúas beiras do Miño?
quarta-feira, 24 de fevereiro de 2010
Mam(on)adas
Na miña vida fumei activamente (pola pasiva só se a compañía o compensa) e para o que me queda xa non tiña pensado. Pero velaí que esta mañá, no repaso habitual polos blogues e a prensa dixital, tropézome cunha campaña que se pretende antitabaquista na que se compara a fumeta coas felacións (ffff....). Home, teño ouvido a expresión de andar a mamar no cigarro, pero a min non me digan, por moito que bote fume un polas partes baixas en momentos de excitación, que tanto monta monta tanto unha mamada coma un cigarro. As comparacións, ao final, son odiosas e pódense virar en contra das mellores intencións, coma cando se cospe un lapo que nos entupe a gorxa sen nos fixarmos na dirección do vento. E vostedes dirán que qué saberei o que é mellor e o que é peor se nunca fumei? Certo. Só sei que de tal asociación de ideas estame a entrar unha ansia demencial así de mañá cedo de mandarlle un cigarro e xa non parar... Vou dar unha ducha fría.
terça-feira, 23 de fevereiro de 2010
Confusas infusións
Téñovos dito que non sei facer dúas cousas á vez e non me credes. A ver se agora. Ía preparar unha herba luísa, que me presta moito polas tardes. Pensaba, ai de min infeliz, que para iso non cumpría utilizar o caletre, que este podía estar mellor empregado en dar á frase que estaba a traducir a mellor das formas de que era capaz. Total que mentres a auga non fervía, eu remoía, recolocaba, trocaba sinónimos aceptables, alternaba construcións verbais con sintagmas de núcleo substantivo, sumida noutra dimensión.
Ferveu a auga, servina, chimpeille o sobre e fun para o ordenador coa cunca, que quedou alí ao lado a pousar. Isto todo sei que o fixen porque non teño servizo doméstico, non porque me lembre de facelo. Nun alto, mirei para a infusión e descubrín un líquido escuro a máis, do que non se desprendía un mínimo recendo ao limón.
Visto que aquilo era té e do negro (de excitantes non andaba carente), resolvín pingalo con leite para cortarlle o amargor. E aló vou con el para abaixo, abro a neveira, a cismar nun adxectivo que non me convencía, collo o cartón, inclínoo sobre a cunca e vexo saír polo bico un líquido de cor laranxa. Non sabía se rir, pero polo si ou polo non, rin, que se perde menos. Collín o cartón bo, o do leite, e engadinlle unha nube, a ver. Xa vos digo que non me quedou mal de todo. Frío, iso si.
Agora vou ver se dou co adxectivo. Que hei de dar: teño o cerebro entregado.
Ferveu a auga, servina, chimpeille o sobre e fun para o ordenador coa cunca, que quedou alí ao lado a pousar. Isto todo sei que o fixen porque non teño servizo doméstico, non porque me lembre de facelo. Nun alto, mirei para a infusión e descubrín un líquido escuro a máis, do que non se desprendía un mínimo recendo ao limón.
Visto que aquilo era té e do negro (de excitantes non andaba carente), resolvín pingalo con leite para cortarlle o amargor. E aló vou con el para abaixo, abro a neveira, a cismar nun adxectivo que non me convencía, collo o cartón, inclínoo sobre a cunca e vexo saír polo bico un líquido de cor laranxa. Non sabía se rir, pero polo si ou polo non, rin, que se perde menos. Collín o cartón bo, o do leite, e engadinlle unha nube, a ver. Xa vos digo que non me quedou mal de todo. Frío, iso si.
Agora vou ver se dou co adxectivo. Que hei de dar: teño o cerebro entregado.
Recado mudo só não dos olhos ou espelho
Eu nem te digo nada. Tu é que sabes —digo só, que é frase que dizem vocês como para dizer vê lá tu o que fazes, que a mim, raismepartam monocorde, nem me aquece nem arrefece, atitude táctica de quem está numa de congelação externa e fogo acesso nos adentros fundos dos fundos abissais onde os peixes desiluminados cospem luzinhas às trevas. Nem te digo nada, digo, e calo, podes ficar nesses íreses e víreses, pois que eu já fui e vim tanto que tem momentos, horas, dias, que nem sei se vou indo ou estou(-me?) vindo ou ando ficando.
Não vou, por isso, pedir-te para ficares se não queres ficar, nem para te dizer que vás, se não queres ir, mas para calar tudo, emudecer só não dos olhos, espelho que afinal nem vês, nesses teus longes que habitas. Contudo ou nada, se fosse para dizer coisa nenhuma, só se fosse e apenas isso, num esforço sobre-humano de que me sei ignorante —incorporeidade frágil de se quebrar por um mínimo boquejar quando não devo—, se fosse, digo, suspirava um silêncio abafadinho de tristezas-saudades.
Etiquetas:
anxos sen ceo,
arroutadas,
blogoglobo,
verbi gratia
segunda-feira, 22 de fevereiro de 2010
Milagres é que non hai
Tenho as mãos vazias de ti
neste hálito que ainda te respira
e o cansaço próprio de quem espera sempre
sem alcançar
o milagre da paixão
A vertigem da aventura transporta-te para outros braços
para outros lábios
para outros cais
Não me iludiste
Sei que uma manhã acordarei apenas na tua memória
como aquele que merecendo-o não conseguiste amar
Até lá fingirei a eternidade
Ando desde hai uns tempos entre a guerra e a paz, a do Tolstoi, o Лев, que é como dicir león pero en cirílico, mil oitocentas e tal páxinas de batallas e amoríos en papel de fumar, tóxico só polas tintas. Entre medias van outros dramas e novelóns, pero as noites resérvoas para a creatividade febril do monstro, tentando reter quen é quen, entre tanto estrondo, instropeccións, cadáveres, discursos e vodka para quecer a coraxe. De aí que a modo de oración profanamente impía, para respirar da prosa, inspire poemas antes de fechar os ollos —non o maxín, que ese aínda demora, demórase, rebelado, e prolonga no infinito o tempo na espera dun milagre que nunca chega.
sábado, 20 de fevereiro de 2010
Acosado, case querido (9)
Xoán Lobo Vieira sentou no banco da alameda, non por cansazo, pois é sabido que os mortos se algún privilexio teñen sobre os vivos é o do descanso eterno, máis ou menos pacífico. Sentou porque lle petou, porque era sábado e de sempre soñara con sentar nun xardín, sábado de mañá, sen máis perspectiva nin expectativa ca a da contemplación minuciosa dun vasto mundo-acuario en calma que o circundase a el, o espectador visitante, involuntariamente alleado.
Non lle tardaron en pousar sobre os ombros as pombas, a petiscar na foula que lle punteaba de faíscas apagadas a negrume lampa do traxe. Aturoulles, inadvertido, os bicos ansiosos a peteirar polo pano, o batucar rengo e desacompasado de pata enteira e mais toco que os seguía, o bafío acedo que expandía o bater de ás, tarabelear sucinto. Estaba ben a gusto e deixábase conquistar, abdicado como estatua de bronce, idoliforme. Pareceulle mesmo gorentoso verse así acosado, case querido, non fose polas cagadas.
quinta-feira, 18 de fevereiro de 2010
Dilema perverso
Ía eu camiño da clase de patinaxe, polos auriculares os Coldplay duro e dalle co fix you, e eu pois, ala, veña, fix me, fix me, cando desde a outra beirarrúa chamou por min a Berta, que sempre anda á caza de leria xunto á cancela.
—Entón? Hoxe nin bici, nin moto, nin coche nin nada?
—Nada, hoxe toca a pé.
—Ouviste, que te ía facer eu unha pregunta, porque as mulleres que vivimos soas é o que temos. É que non sei se vaia logo á misa ou me meta na cama.
—Vai á misa, muller, vai á misa.
En que andaría eu pensando...?
Nem que chova ou vente
Hoje é quinta-feira, dia de felicidade suprema por decreto. Quem não sabe devera saber a estas alturas que às quintas cá a dona do tasco tem jogo de hóquei. E ele pode trovejar, estar cinzento como barriga de lesma, chuviscar miúdo e impertinente de toldar a vista nos óculos sem limpas e encrespar cabelos, ventar (e eu que até gosto de vento) de abanar a mota perigosamente comigo, que é nada, em cima (não se sai de mota com rajadas fortes de costado, rapariga!, vê lá se aprendes), ou cobrir-se o mundo até onde a vista alcança, que são os montes de Cerveira, duma geada crocante que detenha os pulsos da bicharada... já pode, digo, que para mim, no de dentro, está um sol de 21 graus centígrados, mais ou menos.
Atenção, rapazitos, que hoje vou arrasar na baliza. Vou tentar, juro!, que seja na alheia, mas não prometo.
Subscrever:
Mensagens (Atom)

