segunda-feira, 15 de março de 2010

Coma un fillo









Rematei a tradución do Ishiguro. Darlle a enviar é como, imaxino, ver un fillo que sae da casa para o mundo. Por iso resístome e releo o texto unha e outra vez, modificando sempre, tentando melloralo seguido, até que xa, digo, fecho os ollos, vai, acabou. Algún día ten que ser. Non te podo reter máis sen te transformar por completo en obra miña, sen te contaminar dos meus modos.

Véxoo partir entre a fachenda (non me quedou mal, penso) e o medo a que non encontre aí fóra a acollida que lle soño.

As ilusións son así de puñeteras.

sexta-feira, 12 de março de 2010

Filmes

Ontem não foi quinta propriamente. Suspenderam-se as aulas de patinagem porque, pelos vistos, precisam o pavilhão para montar uma feira de saldos: outlet chaman-lhe agora de lábio em bico porque "esgoto" não tem nenhum glamour, outra que também suscita fascínios linguísticos. Digo isto a modo de preâmbulo para vocês compreenderem porquê na tarde de ontem houve o que houve e não os estatelamentos costumeiros.

Foi assim.

Um grande (pelo tamanho) director de curta-metragens (também pelo tamanho) ligou-me para ir gravar umas cenas para ele, melhor dizendo, para ela, a curta. Precisava, explicou-me, imagens duma pessoa a escrever num computador num café na praia. Aceitei. Não parecia que os meus dotes artísticos não fossem estar à altura. E lá fomos para Caminha (maiúscula inicial, na foz do Minho). Já no local especificou que apenas queria umas mãos de gente a teclar, o ecrã dum computador a revelar um blogue. Eu estive para me escudar em que tinha as mãos feias, que era melhor imortalizar outras partes de mim melhor conservadas, como quem diz, os mamilos, mas depois... na verdade, não sei escrever com os mamilos. Se era de escrever que se tratava isso podia pôr um problema. Além do mais, reflecti, quem sabe?, se os mamilos ficassem famosos e depois tivesse de andar pelo mundo fora sempre atrás deles... era cansativo, não era? Eu também acho. E podia apanhar frio, de vesti-los e despi-los entre tantas tomas. Claro que o frio nos mamilos nunca fica mal. Aí pensei que talvez... mas não. Afinal não disse nada e limitei-me a dar o meu melhor no papel de dedos que escrevem. Nem sei se fiz bem.

quinta-feira, 11 de março de 2010

Meios tolos eternos









'But I don't want to go among mad people', Alice remarked.
'Oh, you can't help that,' said the Cat: 'we're all mad here. I'm mad. You're mad.'
Alice's Adventures in Wonderland, Lewis Carroll

Fui ver o da Alice. Mas não direi nada, que não posso. Nem vou dizer sequer que me sonhei por vez primeira um cabelo louro e uns vestidinhos de escumas, ingrávidos, não ouriço-cacho como era o meu costume. Prometi. Ela quer-se limpa e pura ante o ecrã e quem sou eu para andar a ficar em bestuntos alheios preconceitos alheios, crípticas opiniões que entulhem a percepção livre de cores e sombras, de vozes-silêncios, de fundos-fundos e planos mais primeiros que primeiros? De maneira que vão ver, se quiserem, coloquem os óculos das fantasias sobre os óculos das realidades e sintam-se meios tolos da tola inteira.

A quem quiser continuar virgem de influências, aviso!, não lhe convém entrar na caixa de comentários: aí a moderação não está activada. (Eu aqui a falar adiantado em comentários em plena crise blogoglobista.)

quarta-feira, 10 de março de 2010

Demencia e desmemoria: o medo

a doença enumera inventaria
necessita de esvaziar completamente a memória
para que se cure o corpo
e o sonho de novo desça e construa
magníficos refúgios luminosos jardins
Al Berto, Vigílias, 4

A historia empeza xa así con acentos de película antiga, voces de macho varudo que mira de esguello o interlocutor, revelándose no pánico con síntomas físicos (a auga, o enxoo); a retranca na afirmación que é pregunta, fala como se a locura fose contaxiosa (e será?); na auga, na auga sempre presente, o terror que escorre polas mans, a forza brutal da auga que crea e destrúe, auga máis poderosa ca o lume. Os ingredientes do medo están aí todos: unha illa, que é a incomunicación; unha treboada, a luz que nos cega e a chuva que nos afoga, a constante humidade; un cemiterio, a morte, naturalmente. E unha palabra soa: FUXA! Fuxir? Fuxir de quen, de que? Pode un fuxir de si? Pode un fuxir do sangue, das vísceras, da capacidade do ser humano para magoar, dos cadáveres conxelados, dos ollos, dos ollos dos mortos, do baleiro dos ollos dos mortos? Encontrar o paciente 67 será recoñecerse perdido? Talvez a resposta estea no faro, o lugar onde se fai a luz, claro. Talvez non. Porque a loucura é iso: non distinguir o real do irreal, a verdade da mentira, se un é louco ou o queren enlouquecer, claridade e tebras. O medo.

Velaí o meu medo: traspasado o intervalo, soa ao fundo da sala, a desmemoria con toda crueza: deberei levar comigo pedras pequeninhas brillantes que me permitan regresar, recoñecer os pasos vellos, a demencia que se instala e da que só hai unha maneira de fuxir?

terça-feira, 9 de março de 2010

Acto de contrición

Levei porrada até no orgullo. Merecida. Que se saiba. Moi merecida. Será por iso que ao domingo estaba dolorida enteira, até dos dedos dos pés -hai quen pense que os dedos dos pés non doen, como se pudese haber insensibilidade na parte do corpo que nos fai medrar cando a propia altura non chega para alcanzar as estrelas...

Foi así.

Era sábado e había teatro na Aldea. Co teatro teño unha relación de desconfianza. Unha peli regular pásoa. O teatro ou é bo ou é nada. Atravésaseme na boca do estómago e non o dou vomitado. Saír a dar un paseo longo cos cans ben podía ser o pretexto que xustificase a non comparecencia. Pero a casualidade ás veces é azar: encontreime con R e quedamos para ir, ao cabo, unha das actrices era un mito na escena teatral galega. R díxollo á súa cuñada e a cuñada díxollelo ao home, á amiga e á filla -unha criatura con cerebro propio, coitadiña-, para nos iluminarmos todos.

Arre demo que estaba cheo o local! Que sorpresa! Cativos coma area. Espectáculo apto para todos os públicos nin que fose. Só faltaba a empanada de polo con óso, á vista, que se cadra había, o cabazo de viño circulando. E cuspir no chan. Música de pachanga a rebentar os tímpanos para quecer o ambiente. Os síntomas eran inequívocos. E nós, invidentes e necias, sen dar creto ao diagnóstico obvio.

Un fenómeno sociolóxico, que no café* posterior analizamos polo miúdo para tirar proveito do infrutífero. Que si, muller, que aínda hai quen tira a cabicha ao chan e a esmaga coa punta do zapato.

Quen vai fiar nas miñas suxestións agora? Levei porrada até nos ares de cultureta que me dou.

___________
*Quen di café di calquera líquido que se beba sen elevar a presión arterial.

domingo, 7 de março de 2010

Que alguén me ilustre, por favor, o concelleiriño de Cultura e Educación

Non me sorprendeu o que vin onte, o pobiño a aplaudir merda que se apegaba no ambiente, que a eses mal chamados cómicos só lles faltou repartir cheiros . Por iso, vailles aí unha suxestión de balde: naquela restra de zafiedade guindar ovos podres ou zarrapicar de mexo o patio de butacas de cando en cando non vos desentoa nada e con certeza o público ha de vos ovacionar con arrotos. E vosoutros, todos, a escachar, a recachar.

O que non só me sorprendeu, senón que me cabreou foi ver o ilustre concello de esquerdas, disque!, como organizador da baldrogada por man da súa concellería de cultura (ula?), educación (cando?) e participación veciñal (canta! canta!, que é o que conta...). Se a escatoloxía ruín, parruliños, é o que vos dá votos, ide esquecendo o meu nas próximas. Xa veremos se eses que encheron o auditorio onte son da vosa corda. Teatro é unha palabra moi digna, queridos, para a enzoufardes así. E o humor elegante tamén suscita a participación veciñal. Iso apréndese en primeiro de Cultura e Educación.

sábado, 6 de março de 2010

Aos pulos










Li-o dias atrás andando aos pulos pelo féisbu e ficou-me o coração, essa víscera incontrolável, cheia de sangues densos, gelatinosa, enjoativa, ficou-me, como digo, o próprio aos pulos. Era eu? Era eu?! Aí entrou-me pelos interiores mais ou menos externos, epidérmico e vermiforme, um orgulhozinho fátuo pela versão prima qualificada a uns prémios que conferem escrevedores a sério, com número de sócio e militância manifesta na coisa da língua.

Depois chegou-me o convite ao jantar e com ele um cartão em letras grandes que gritam PÂNICO!

O coração, é claro, continua cavalgando, obrigação dele, a minha só de mima-lo, agora, sem cafés muitos nem sódios excessivos. A carola, baralhada, faz-me cálculos de probabilidades comutativas. Porque eu queria muito ganhar por uma vez na vida, em vida, o reconhecimento de quem sabe da arte de compor palavras-músicas-sentidos. Ora, receio que as luzes, nesse seu afã de cegar nos olhos as pessoas, devorem as sombras que me amparam. Presta-me sempre mais a invisibilidade. Contudo...

Restam dois meses para amortecer nervos e desenhar o gesto imperturbável da derrota (sorriso lindo de quem não se importa) ou o eufórico, mais pulos, coração, mais pulos, e o discurso que a memória não vai reter, as dedicatórias omitidas como as lágrimas, tão típico e nefasto para os rímeis.

Ouvira dizer que entrar nas listas (quaisquer listas) bastava para sossegar as ânsias. Devera. Mas cá entre nós, o bicho da comichão pula inquieto com este filme de ver os meus dedos que falaram pelos doutros candidatados. E como sabem bem as vaidades...!

sexta-feira, 5 de março de 2010

Todo se transforma










Onte díxenlle ao rapaz, desta enganáncheste, fixeches mal en elixirme de primeira para o teu equipo, estou non estando. Calei logo, entre inchada e desinchada, nun remoer por dentro que nos ollos me delataba, estás ben?, estás ben?, eu que non, que non estaba porque o ar non me corría no volume conveniente polas veas. Nunca mallei tanto por nada, desequilibrios, debilidades que deparan golpes parvos, o desalento a bater no chan coma o pau que me foxe, unha e outra vez, e parar, recuperar amodo por riba das ansias, que me come a rabia de non poder, de non dar, e querer, querer tanto, querer máis...

Hoxe aí fóra inaugurouse a primavera na versión acústica das aves do meu reino, sen amplificadores, sen estrados... Estase a ouvir o coro rebelde que pon as cousas no seu sitio e fai o ar máis respirable.

terça-feira, 2 de março de 2010

Tensão não dá tesão nenhuma

Proibido lamber as lágrimas, afogar no mar, tocar lasciva e demoradamente com a língua em peles alheias ou próprias, beber água das Pedras (Salgadas), o bacalhau nem cheira-lo...

E o café, ai, o café só assim...

segunda-feira, 1 de março de 2010

Hai días e días










Hai días que nunca chegan, como se estivesen perdidos para alá para as bandas do horizonte.

Hai días en que asusta que veña aquí tanta xente a interpretarme as vísceras.

Hai días que gardaría se puidese nun caderno forrado de nubes brancas.

Hai días que feren fundo e mesmo así, non merece esquecemento quen mos habitou.

Hai días en que a vitoria doutro me debuxa un sorriso.

Hai días en todo o abano de cores e penumbras.

Hai días en que unha palabra, unha soa palabra túa basta para me sandar.

Hai días en que á ausencia lle medran gadoupas de tigre á miña espreita.

Hai días en que non me doe a cabeza... nin case nada.

domingo, 28 de fevereiro de 2010

Água





Nem me lembrava como é bom apanhar de manhã cedo uma valente molhadura.

Tres desexos

Unha caixa para gardar as palabras con que os sábados me apagan os medos.

Un álbum de músicas que retratan sensacións.

Un pano que esperte sorrisos con estrela.

sábado, 27 de fevereiro de 2010

Espectáculo!

Nin se vos ocorra, se vos pasan a unha distancia prudente, deixar de velos. Actuaron onte en Ourense e pagou a pena loitar contra o cansazo. Non teño moita gana de escribir. Talvez noutro momento. Queda o aviso e o consello encarecido.

Grazas pola orde taxativa, aquel seu vaia a Ourense!, don r.r., que eu transformo nun ídeme a Narón!, hoxe 27, no Auditorio Municipal, non vos sei máis.

Os sinais tan claros dos días escuros

Non sei ver o que non me interesa ver, o que descabe das certezas poucas que me quedan... que me quedaban: xa a partir da tarde de onte creo que me morreron todas. Tal vez o derrubamento doutros edificios em aparencia sólidos, en plural, non me abala. A destrución que se usa en singular, senlleira, esa si me quebra: anda a dor repartida ao meu redor e féreme o que a eles -que de repente son dous e aínda nin saben como- os fere.

Os sinais estaban escritos por todas partes, gritando en letras grises diminutas, no baleiro das ausencias, na penumbra da casa, na brevidade das respostas... Desatendín os sinais porque non entraba nos meus cálculos de futuro tanta evidencia. Por iso ando para aquí de mañá cedo a cargar e descargar culpas e desculpas. Chove tanto.

sexta-feira, 26 de fevereiro de 2010

Quinta das quintas, segunda parte

Ontem lembrei-me muito de ti, Oscar.

Não de tarde, repara, quando caí em câmara lenta no jogo de hóquei, a mão esquerda aguentando a massa pouca e o muito peso, que eu queria falar e não conseguia, os colegas à minha volta assustados porque eu não ria como sempre, todavia com vontade de rir e dizer não foi nada, estava sem ar para distribuir tranquilidades até que enfim, o peito se abriu e abri a boca como um peixe (imagino), ah! Não, não foi aí que eu me lembrei de ti.

Também não foi mais tarde que me lembrei de ti, quando ia de carro para o Porto e davam o jogo do Sporting na rádio, que fiquei a ouvir segundos demais para quem não gosta mesmo de ouvir nem ver bola, a desejar que ganhasse só pela felicidade desse meu amigo que guarda os pedacinhos dos seus sonhos partidos como cristais na boca do estômago, que estava tanto a precisar duma vitória assim.

Não, Oscar, lembrei-me de ti quando na plateia se apagou a luz e se iluminou o palco. Lembrei-me de ti nos poemas, na dança, nas vozes, nos vídeos e nas fotografias, nas músicas, nos silêncios e nos sorrisos, até nas gargalhadas, porque sei que nesse mais longe em que habitas agora, tens entremeado o amor de saudades. Lembrei-me de ti por aquele dia, ou foi noite?, em que eu queria afogar para sempre a escrita e o blogue e me ralhaste, ofendido quase, e então tantas pessoas lindas que eu conhecera e ainda havia de encontrar nesta terceira margem? Lembrei-me porque assim conheci a Alma, com quem me encontrei ontem, e porque sei que ias gostar dela e ela de ti, como eu gosto de vocês. E das Quintas, claro.

quinta-feira, 25 de fevereiro de 2010

Quinta das quintas, primeira parte









Hoxe estou nun día deses terribles en que de bo grado me desprendía do corpo se non fose a falta que me fai para tanta cousiña de nada. Non se enganararon no parte: estivo unha noite do demo e o demo non tivo outra cousa que facer que deitarse comigo na MIÑA cama! Uhhhhh! Aínda ben o tellado resistiu. Hai quen diga que no campo se dorme ben. Eu só durmo ben na cidade. Se puidese escoller, escollía vivir o día na aldea e na urbe as noites, durmidas ou sen durmilas. Na aldea, as noites, por escuras, deséñanse con barullos: que se os grilos no verán abafante de pedir correntes de ar coas orquestras de tanta festa montadas nelas e os mosquitos a zunir nas orellas; que se os cans porque rolda a raposa ou unha gata á xaneira (para quen nunca ouviu: gritos de raposa ou de gatos en celo son de arrepiar as carnes e os pelos que as cobren); o vento a rachar polo piñeiral adiante (harpa de arumes de que?!), as pólas dos eucaliptos que renxen; un coche que se espeta nun recuncho agochado co chundachunda a tope para amortecer o ñaca-ñaca... E cando, ende ben, acouga o desasosego, érguese o coro de aves solistas a disputar espazo acústico: pegas, melros, pardellos, galos...

Pena, digo, que teña tanta necesidade do corpo.

Pontes










E se non é moito preguntar, este bloque non debería estar incluído na rede de transporte público entre as dúas beiras do Miño?

quarta-feira, 24 de fevereiro de 2010

Mam(on)adas

Na miña vida fumei activamente (pola pasiva só se a compañía o compensa) e para o que me queda xa non tiña pensado. Pero velaí que esta mañá, no repaso habitual polos blogues e a prensa dixital, tropézome cunha campaña que se pretende antitabaquista na que se compara a fumeta coas felacións (ffff....). Home, teño ouvido a expresión de andar a mamar no cigarro, pero a min non me digan, por moito que bote fume un polas partes baixas en momentos de excitación, que tanto monta monta tanto unha mamada coma un cigarro. As comparacións, ao final, son odiosas e pódense virar en contra das mellores intencións, coma cando se cospe un lapo que nos entupe a gorxa sen nos fixarmos na dirección do vento. E vostedes dirán que qué saberei o que é mellor e o que é peor se nunca fumei? Certo. Só sei que de tal asociación de ideas estame a entrar unha ansia demencial así de mañá cedo de mandarlle un cigarro e xa non parar... Vou dar unha ducha fría.

terça-feira, 23 de fevereiro de 2010

Confusas infusións

Téñovos dito que non sei facer dúas cousas á vez e non me credes. A ver se agora. Ía preparar unha herba luísa, que me presta moito polas tardes. Pensaba, ai de min infeliz, que para iso non cumpría utilizar o caletre, que este podía estar mellor empregado en dar á frase que estaba a traducir a mellor das formas de que era capaz. Total que mentres a auga non fervía, eu remoía, recolocaba, trocaba sinónimos aceptables, alternaba construcións verbais con sintagmas de núcleo substantivo, sumida noutra dimensión.

Ferveu a auga, servina, chimpeille o sobre e fun para o ordenador coa cunca, que quedou alí ao lado a pousar. Isto todo sei que o fixen porque non teño servizo doméstico, non porque me lembre de facelo. Nun alto, mirei para a infusión e descubrín un líquido escuro a máis, do que non se desprendía un mínimo recendo ao limón.

Visto que aquilo era té e do negro (de excitantes non andaba carente), resolvín pingalo con leite para cortarlle o amargor. E aló vou con el para abaixo, abro a neveira, a cismar nun adxectivo que non me convencía, collo o cartón, inclínoo sobre a cunca e vexo saír polo bico un líquido de cor laranxa. Non sabía se rir, pero polo si ou polo non, rin, que se perde menos. Collín o cartón bo, o do leite, e engadinlle unha nube, a ver. Xa vos digo que non me quedou mal de todo. Frío, iso si.

Agora vou ver se dou co adxectivo. Que hei de dar: teño o cerebro entregado.

Recado mudo só não dos olhos ou espelho










Eu nem te digo nada. Tu é que sabes —digo só, que é frase que dizem vocês como para dizer vê lá tu o que fazes, que a mim, raismepartam monocorde, nem me aquece nem arrefece, atitude táctica de quem está numa de congelação externa e fogo acesso nos adentros fundos dos fundos abissais onde os peixes desiluminados cospem luzinhas às trevas. Nem te digo nada, digo, e calo, podes ficar nesses íreses e víreses, pois que eu já fui e vim tanto que tem momentos, horas, dias, que nem sei se vou indo ou estou(-me?) vindo ou ando ficando.

Não vou, por isso, pedir-te para ficares se não queres ficar, nem para te dizer que vás, se não queres ir, mas para calar tudo, emudecer só não dos olhos, espelho que afinal nem vês, nesses teus longes que habitas. Contudo ou nada, se fosse para dizer coisa nenhuma, só se fosse e apenas isso, num esforço sobre-humano de que me sei ignorante —incorporeidade frágil de se quebrar por um mínimo boquejar quando não devo—, se fosse, digo, suspirava um silêncio abafadinho de tristezas-saudades.

segunda-feira, 22 de fevereiro de 2010

Milagres é que non hai











Tenho as mãos vazias de ti

neste hálito que ainda te respira
e o cansaço próprio de quem espera sempre
sem alcançar
o milagre da paixão
A vertigem da aventura transporta-te para outros braços
para outros lábios
para outros cais
Não me iludiste
Sei que uma manhã acordarei apenas na tua memória
como aquele que merecendo-o não conseguiste amar
Até lá fingirei a eternidade

Ademar Ferreira dos Santos
Descansando do futuro [reserva de intimidade]


Ando desde hai uns tempos entre a guerra e a paz, a do Tolstoi, o Лев, que é como dicir león pero en cirílico, mil oitocentas e tal páxinas de batallas e amoríos en papel de fumar, tóxico só polas tintas. Entre medias van outros dramas e novelóns, pero as noites resérvoas para a creatividade febril do monstro, tentando reter quen é quen, entre tanto estrondo, instropeccións, cadáveres, discursos e vodka para quecer a coraxe. De aí que a modo de oración profanamente impía, para respirar da prosa, inspire poemas antes de fechar os ollos —non o maxín, que ese aínda demora, demórase, rebelado, e prolonga no infinito o tempo na espera dun milagre que nunca chega.

sábado, 20 de fevereiro de 2010

Acosado, case querido (9)










Xoán Lobo Vieira sentou no banco da alameda, non por cansazo, pois é sabido que os mortos se algún privilexio teñen sobre os vivos é o do descanso eterno, máis ou menos pacífico. Sentou porque lle petou, porque era sábado e de sempre soñara con sentar nun xardín, sábado de mañá, sen máis perspectiva nin expectativa ca a da contemplación minuciosa dun vasto mundo-acuario en calma que o circundase a el, o espectador visitante, involuntariamente alleado.

Non lle tardaron en pousar sobre os ombros as pombas, a petiscar na foula que lle punteaba de faíscas apagadas a negrume lampa do traxe. Aturoulles, inadvertido, os bicos ansiosos a peteirar polo pano, o batucar rengo e desacompasado de pata enteira e mais toco que os seguía, o bafío acedo que expandía o bater de ás, tarabelear sucinto. Estaba ben a gusto e deixábase conquistar, abdicado como estatua de bronce, idoliforme. Pareceulle mesmo gorentoso verse así acosado, case querido, non fose polas cagadas.

quinta-feira, 18 de fevereiro de 2010

Dilema perverso










Ía eu camiño da clase de patinaxe, polos auriculares os Coldplay duro e dalle co fix you, e eu pois, ala, veña, fix me, fix me, cando desde a outra beirarrúa chamou por min a Berta, que sempre anda á caza de leria xunto á cancela.

—Entón? Hoxe nin bici, nin moto, nin coche nin nada?
—Nada, hoxe toca a pé.
—Ouviste, que te ía facer eu unha pregunta, porque as mulleres que vivimos soas é o que temos. É que non sei se vaia logo á misa ou me meta na cama.
—Vai á misa, muller, vai á misa.

En que andaría eu pensando...?

Nem que chova ou vente










Hoje é quinta-feira, dia de felicidade suprema por decreto. Quem não sabe devera saber a estas alturas que às quintas cá a dona do tasco tem jogo de hóquei. E ele pode trovejar, estar cinzento como barriga de lesma, chuviscar miúdo e impertinente de toldar a vista nos óculos sem limpas e encrespar cabelos, ventar (e eu que até gosto de vento) de abanar a mota perigosamente comigo, que é nada, em cima (não se sai de mota com rajadas fortes de costado, rapariga!, vê lá se aprendes), ou cobrir-se o mundo até onde a vista alcança, que são os montes de Cerveira, duma geada crocante que detenha os pulsos da bicharada... já pode, digo, que para mim, no de dentro, está um sol de 21 graus centígrados, mais ou menos.

Atenção, rapazitos, que hoje vou arrasar na baliza. Vou tentar, juro!, que seja na alheia, mas não prometo.

sábado, 13 de fevereiro de 2010

A máquina que faz gostar das pessoas











Carta aberta ao valter
Querido valter

Porque te sei sensível e tanto, tenho medo de te magoar, mas se não te dissesse, penso, esta nossa amizade ainda nova não teria muito para onde crescer.

Fui ao lançamento da máquina, como sabes. Fui porque gosto do valter pessoa que antes já me encantara como escritor, porque me comove o que dizes e sobretudo como o dizes. Não acostumo ir a lançamentos de livros, salvo que sejam de amigos. Também não tenho hábito de acudir a conferências de escritores, salvo que a sua escrita seja tão poderosa como para me suscitar curiosidade, como foi o teu caso, e em boa hora. Gosto muito de ler, não imagino a vida, a minha, sem as leituras que desde a infância me acompanharam, já de antes de aprender as letras, quando minha mãe me lia histórias antes de dormir e quando o consolo de estar doente era o presente dum livro e água de limão. Pouco antes de morrer minha mãe, soube que a senhora Amparo, que estava de criada em casa quando eu era muito pequena, me chamava "a leona". E ainda hoje não consigo resistir-me a aprender a decifrar caracteres doutras línguas, porque são como chaves mágicas que abrem as portas da imaginação. Sou um bicho solitário, dá para perceber.

Depois de ler o remorso, quando comecei a máquina, ao primeiro desiludiu-me, parecia-me tão suave... mas enganara-me: no segundo capítulo já estava presa nas suas garras, duras e mansas. Seduzida. Com o corpo rendido ao fascínio das frases, da voz velha do senhor silva.

E preâmbulo feito, vou ao que ia. Gosto de ler. Não gosto de destripar literatura. Gosto menos de ouvir destripar literatura. Nunca gostei de aulas de literatura. E se não tivesse lido já a máquina, quando a professora iniciou a sua dissecação, deixando-as entranhas espalhadas pela mesa e mal-lendo parágrafos como quem assalta um documento desprovido de ânima; se não tivesse feito cento onze quilómetros com o fardo da anemia às costas para ouvir o valter, o que o valter tinha para partilhar; se não tivesse tão poucas oportunidades de ouvir a voz serena, o equilíbrio perfeito em que o valter combina a tristeza e a alegria para me apanhar de repente —depois de me despenhar o espírito ao abismo— quando estou para bater contra o chão... não tinha aturado aquilo nem um quarto de hora.

O pior é que não fui a única a sentir isso. Na plateia à minha volta as pessoas levantavam-se das cadeiras, falavam baixinho, entretinham-se com o telemóvel, saíam e tornavam a entrar na esperança de que nalgum momento a máquina de destripar romances acabasse e falasse o valter, ou nem sequer voltavam já, cansadas. Quando ela terminou, muitos à minha volta negaram-lhe os aplausos, descontentes. Também eu. E aplaudiram com força, força e calor, as mãos a arder, quando falou o valter, o escrevedor de romances-poemas.

Ai, valter, peço-te, não sofras por isto, que eu te sei vidrinho, vidrinho de cheiro como sou eu, que dizia um meu amigo que uma vez me quebrou.

Houve coisas muito, muito boas. Tudo o resto foi bom de mais, divinamente humano: as fotografias, os quadros, a magnífica voz do Adolfo que era o próprio antónio silva que eu ouvira página após página. E tu, claro, que nem bonito és e mesmo assim, és a beleza.


Beijo como um universo de palavras

P.S.: Ainda bem, nestes papeis digitais, as bágoas não esborratam as palavras.

____________
Ai, que já ia esquecendo: a frase aquela das histórias de pedrinhas que cito prometendo esclarecer de quem é é, é claro, da máquina do valter; a pedrinha é que não.

quarta-feira, 10 de fevereiro de 2010

U-lo Karl?













As tendencias tiran para zombies-nzumbis e monstros variados. Xa nin nos cemiterios hai paz, menos descanso. E sae de balde, casemente, ollos postos na produción do espectáculo, aforrar no contrato dun protagonista que non actúa, que nin aparece. De balde dixen? Dixen en balde. Satisfáganse os dereitos sobre nome, pagadeiros a defuntos cuxos bens outros vivos vivísimos administran. Fóra o gran pormenor, barato. Estarei a desenguedellar a trama? Duvido, logo existo, que é máis do que se pode esperar dunha obra de fantasmas, nas varias acepcións do termo. Mais se así fose, se desvelei o que é evidente —que o Marx morreu—, non hai raciocinio que resista ao pracer do envoltorio: diálogos e disdacalia (viches como aprendo logo o que logo non me esquece?).

(Cada vez gústame máis ler teatro. Pódese ler dun tirón na sala de espera do médico para escorrentar desesperanzas, mentres algún paciente impaciente reclama o xantar, non por fame, máis e só por enredar, por matar o tempo, como se o tempo non soubese morrer pola súa conta.)

domingo, 7 de fevereiro de 2010

Nada mellora nunca

Onte fun ver un bodrio que se me fixo insoportable, contra todas as críticas —impresións miñas, dignas de creto ningún. Mesmo así, estaba tan cansada, que me abandonei na butaca, nun vitimismo absurdo, mirando o reloxo cada cuarto de hora, mudando de postura cada cinco minutos, acosada polos primeiros planos xesticulantes e gritóns dos personaxes que me atacaban os nervios, tentando convencerme de que talvez a cousa mellorase contra o final e sen que nunca mellorase. Como se non soubese, a estas alturas, que nada mellora nunca.

As mans que curan

Esta semana que xa case pasou, vin no Poleiro a de Irina Palm por segunda vez. O público saía exercitando o artello do cóbado, un dous, un dous..., en xeral o dereito. Os máis (a idade media na media idade) percibiron un certo enferruxamento e algo de dor. Tamén a min me ten doído o cóbado. Mellor dito, os cóbados, talvez incluso o resto todo, da cabeza aos pés, nun continuo discontinuo. Pero iso cun gramo de paracetamol resólvese, disólvese.

Hai outros estragos que non se compoñen con beberaxes. As miñas mans, por exemplo, coma as de Irina, non teñen nada, absoluta- mente nada, de bonitas. Non sei se algunha vez tiveron, quen se lembra ou que importa? Ao cabo, cando ninguén mira, nacen delas palabras que son pracer, ou consolo, acougo para a angustia que te rilla rillándome a min, apertas e tenrura, toda a que esta distancia frustrante permite, nun sorriso debuxado cos dedos.

quinta-feira, 4 de fevereiro de 2010

(F)oda aos bombeiros de Braga

Advertencia ao lector incauto:
Esta pornochanchada en verso
fere as máis líricas susceptibilidades.

Ouvín dicir nas noticias
que na cidade de Braga
por evitar impudicias
hai sempre quen todo faga.

Dixo o xefe dos bombeiros,
(ironía aquí nin pinga)
que non van arder braseiros
que o seu corpo non extinga;

que nesta aldea global
das novas tecnoloxías
dispoñen p'ra cada cal
de armas e artillarías

con que combater os lumes,
quer forestais, quer urbanos,
que se delaten por fumes,
p'ra evitar maiores danos.

Que non sexa por mangueiras
nin por moi longas escadas,
que non se encontren maneiras
de abafar as labaradas.

Moi ben dotados de medios,
sen escatimar dispendios
han de sufocar nos predios
calquera clase de incendios.

E non só ao sur do Miño
se estende a viril potencia,
que no galego veciño,
tamén acada influencia

a súa forza operativa,
crucial p'ra impedir que prenda
nin fogo nin chama viva
no interior dunha vivenda.

Ha de estar contenta a igrexa
ante afirmación tamaña
pois que sempre tivo envexa
do Santiago da España

que as reliquias lle ripara
p'ra lle minguar importancia,
e saíulle ao pobo cara,
que é quen as guerras financia.

Xa non vai haber faísca,
tras esta fraterna avinza,
sen que veña unha chuvisca
que a transforme logo en cinza.

Lapa non hai que resista
aos dous lados da fronteira;
baste que haxa lume á vista,
xa lle chuzan a mangueira.

Por iso se vou a Braga
irei vestida de amianto
pois sería sorte aciaga
que o que a quecer custou tanto

veña un bombeiro e apague
en apenas uns segundos
e para sempre me estrague
os meus fogos máis profundos.

E non consinto que un bispo
sexa quen ordene e mande
se me ispo ou non me ispo
ante a presenza dun glande,

só porque veña un bombeiro
que pensa que a ten meirande
e queira ser o primeiro
que os meus ardores abrande.

quarta-feira, 3 de fevereiro de 2010

Histórias de pedrinhas ou nada










Há quem faz histórias com uma pedrinha, quem com a mesma pedrinha faz é só mortais feridas, desistoriando futuros. Há, aliás, quem grave sobre as pedrinhas doutros linhas tortas que mal dissimulam as pautas do caderno. Consequentemente... trouxe para aqui a minha pedra na desesperança de que desse alguma coisa.

Não deu.

Às vezes a tal de pedrinha é uma frase, frase minha ou doutrem, não interessa. A frase é como a pedrinha com que se tropeça. A gente fica a olhar (isto é metáfora ou não) para ela e hesita, abana a cabeça em debruçada contemplação ou chuta forte nela de pé arrebitado (arrebatado?). O quê é que eu faço contigo, ó pedrinha-frase que vieste ao meu encontro? Pego em ti e guardo-te na algibeira? Prolongo-te em trajectória elíptica sobre o mundo de areia e mar à minha fronte e vê tu lá se a sorte ou o azar dispõem que fures para aí, ai, um qualquer outro coração ou fendas uma testa, catacroc-chofff, como melancia madura?

O sol entra agora pela janela do café. Incomoda-me este resplandor de inverno que teima em aquecer as húmidas tumefacções da idade, as pernas como velhas a se fazerem de tontas contra as que ninguém pode nada (frase, fora o género, roubada um dia destes revelo onde-de quem). Na praia o mundo deteve-se porque não é possível eliminar o espaço vazio que sobrou entre o fim da ecografia no hospital e a consulta no centro de saúde... meia hora de calma azul e rumor de ondas.










Ah, a pedrinha veio comigo para casa.

segunda-feira, 1 de fevereiro de 2010

Sensación térmica

Non sei se alguén o notou. Aí fóra vai unha friaxe que conxela as neuronas, peneirada por unha brétema translúcida que o sol aínda non deu fundido. Medraron os días, tamén iso se nota, pero non as horas. E é que anda a intemperie vestida de ilusión óptica. É inverno. Cada vez é máis inverno.

Unha estratexia humana

Onte fun á do Clinisvu. A min este sempre me deixa vacilante entre o gusto e o desgusto. Sabe tocar nas teclas do sentimento, pero ao final amólame cunha oración. E non só. Porque o das bandeiras, deus e patria (por xunto ou por separado) como pouco atravésaseme sempre e como algo máis, méteme un medo pánico terrorífico, por nobres que sexan os feitos-feitos relatados, que talvez aquí, creo firmemente, sexan. Velaí as razóns miñas do abaneo mental. De garda baixa, vibro co clamor coral do estadio, as pinturas de guerra nos rostros, o poema épico e o perdón aos inimigos. E, claro, a nada que recupero a consciencia, éntrame un sarabullo de me arrincar a pel a cachos, tanto rañar nela, na pel. Pero logo o Morgan-Madiba é un actorazo e se as guerras se resolvesen sobre un campo verde sen mais armas ca un balón, redondo ou ovalado, até era sublime. Aquí é.

De maneira que...

Voulle pór só unha tacha: sobráronme minutos de partido, que total xa se sabía o resultado.

Ou dúas:

A oración do final. Pero sendo de quen era estaba de ser.

___________
P.S.: Para a próxima levo cacahuetes.

sábado, 30 de janeiro de 2010

Aqui é no ar










Eu até gosto do gajo e o até talvez até vá sobejando. Nem era preciso dizer mais nada, estava a crítica feita e ia ler um par de poemas para a cama. Feliz. Tem quem não gosta dele? Tem: será homem, claramente; e hetero, claridades não são para aqui chamadas. Não faz mal. Eu gosto de homens, heterossexuais (de homossexuais também, mas por diferentes razões, ou fins, melhor dizendo). Ponto. E seguido. Ao que interessa. Que fui ver o filme. Era para ir ver outro, o do Morgan Freeman, mas afinal, mudei de horas, mudei de planos, mudei de filme. Quase me desbabo, como ele é bonito! E gostei mesmo do filme, dá para descontrair, e quando já ia enjoando... aquela viragem e aí aquilo de não querias nem sonhos e agora queres sonhos feitos realidade, era melhor não quereres, aprende o que sempre ensinaste. E ele fica como com saco de batata às costas, pesaaado, mas continua, tristérrimo e tudo, bonitinho.

Atenção, na vida real não me queria eu com um boneco-sacana desses nem insuflável. Mas para filme fica bem. Afinal é como admirar uma obra de arte que a gente nunca vai poder levar para a casa, mas que vá ver ao museu, é favor não tocar, for your eyes only. O gajo é bonito de se contemplar.

París, París...

As caras do occidente aos ollos do Costa-Gavras son dúas, as mesmas do sur, do norte, do oriente. É a historia tortuosa da viaxe ao desencanto, ao soño roto, o itinerario habitado de xentes e non-xentes, persoas que dan, persoas que quitan, dos que rouban e dos que regalan, do amor ou do desexo só egoísta. E de como o brillo da felicidade nuns ollos se derrama en lágrimas.

sexta-feira, 29 de janeiro de 2010

O home que se dá de comer aos pombos











[...] posto nas palhinhas o menino jesus era
um nico de gente muito curioso, abrindo os olhos imensos
perante a vastidão de milagres com que deus fizera a
criação. ninguém lhe falava de jerusalém, envergonhados e
sem saber o que dizer. a criança respondia, gugu gaga, e
queria com isso dizer que os adultos eram uns filhos
da mãe sem vergonha, a fazerem guerra com os corações
podres de ódio e que o ódio fora um erro de se inventar

bomba, a palavra que detona. valter hugo mãe


Eu aquí debera agradecer prostrándome aos pés dela porque un día nin sei cando me levou da man dun elo ás Quintas onde lin por vez primeira o nome minúsculo dun tipo que nin é bonito e mesmo así...

O (des)emparellamento na danza maquinal do HURRA!ARRE! como preámbulo ao coro humanísimo de voces que rebentou a arma das palabras; o violín da Ianina Khmelik entremediando versos e levantando aplausos; as imaxes do Nelson D'Aires, só e tanto, contrastes crus de realidades; e no final, o estrondo de bomba, estremecedor de ouvidos algúns, mentres o chan me vibraba aos pés... ou era eu, que estoupaba enteira sen me quebrar en ningúns pedazos.

Bonito é palabra que nin di nada.

quinta-feira, 28 de janeiro de 2010

Escabichada

Isto logo à noite já o descontamos,
disse a mulher enlutada que me serviu o café
enquanto eu lia, como peixe que demorara ao sol,
um poema do valter hugo mãe ineditamente publicado no JL,
sendo que o isto era a calor branda da invernia azul.
Sorri para ela, antevendo a noite ao longe.


Era sem tempo que eu voltasse por cá, nem que fosse só para anunciar ao mundo inteiro que continuo viva, hoje triplamente perfurada, depois que regeladíssima estendesse em sacrifício os braços, hirtos, às enfermeiras para me tirarem sangue suficiente que enchesse os muitos tubos coloridos ante o meu fascínio infantiloide (só esta infeliz para ir de mota à Cidadeabertaaomar com os campos geados além das bermas a lhe chamar nomes de inconsciente ou pior). Pois, é assim: foram precisas três tentativas com os vários métodos de extracção disponíveis e a paciência escarafunchadora de dois anjos experimentados. E eu, caladinha e dócil, finalmente submetida, de antebraço retorto, a aturar a agulha que bulia nas veias reticentes, a agitar torpemente os dedos, a fazer questão e tanto de expulsar de mim o material que a ciência exigia para me decifrar as razões desta morte demorada.

quarta-feira, 20 de janeiro de 2010

Contra-elogio (insustentável) do anónimo










Sempre pode vir a haver uma maldade maior.
Ditado anónimo meu


Se cada quem fosse ele ou si próprio em tudo quanto escreve e fala tinha de ser gigante para albergar tanta frase, verso ou impropério. De aí que os cada quem singulares às vezes se multipliquem em pluralíssimos indivíduos que se unem e desunem em concertínica disposição: os nónimos falsos nas pontas e nos vários centros os anónimos e nónimo verdadeiro, que na compressão e distensão constante do fole já nem reconhece a sua palheta. E numa dessas de confusão, por ignorar a mão esquerda o que a direita faz ou a quem obedece, até pode chegar a perder os acentos gráficos. Penso.

terça-feira, 19 de janeiro de 2010

A rodar sorrisos

Voabamos polos corredores do hospital, a xente apartando ao noso paso, pálida eu co sorriso pintado naquela vertixe de velocidade e abandono, a xente a devolverme o sorriso, a nos abrir as portas, a exclamar ai, ai, e a sorrir máis. Sorría a moza altísima morena (desde unha cadeira de rodas todo o mundo parece altísimo altísimo) que aínda había nada encontrara de ollos chorosos á porta da consulta e nos acompañaba para facer tamén unha eco. Na reviravolta, freamos en seco: ihhhhhh, case me vén outro anxo enriba.

—Vinche a sombra! -gritoulle o meu anxo.

O outro, sorprendido, sorriu. Vireime para o meu e díxenlle:

—Se me cae enriba, esmágame.
—Esmágate mesmo, pero eu xa o vira vir, por algo son un anxo.

Aparcoume á porta e pediunos, á moza que xa non tiña húmida a mirada e a min, para agardarmos.

—Ti non te movas de aí, oíches? —advertiume pousándome a man no ombro.

Quedei a agarimar os aros fríos, cromados, con que se xiran as rodas, para adiante e para atrás, en sacudidas breves, coma quen pisa o acelerador, brrm, brrm, ante o semáforo. Que macarrita son!

domingo, 17 de janeiro de 2010

O canto do pisco










Polas mañás mentres tomo o café, escoito na radio as noticias para me informar do que acontece fóra. Hoxe apagueina porque me impedía percibir a voz do que me acontece dentro. A existencia, pódese resumir nunha partida de solitario ás cartas, en que unha xoga contra e a favor de si. Ás veces, na baralla só aparecen cartas baixas e a min, cismática e negrumenta, dáme por concluír que así non hai posibilidade ningunha de gañar. Desasistida de ánimos, desangrada e mortecida, dimítome. Xorde entón a conciencia encarnada na figura dun transmontano bruto a musitarme que mesmo con cartas baixas, sempre hai algunhas máis altas ca outras. E logo e sobre todo, advírtelle xa de alto a esta media galega burra, que están os comodíns, que trastocan as probabilidades boas de poucas a moitas: o da Medicina (chamado tamén sistema sanitario público) e os dos Amigos (así mesmo coñecidos polo nome de abrazos e caldo morno, mesturadamente). Aí detéñense o ruxerruxe morriñento e o tintinar teimoso da chuvia. Os ouvidos abríronse de novo ao exterior.

Nese silencio estaba, cando se me filtrou o canto do meu pisco residente contra o neboeiro que aboia polo eido adiante. O pisco é unha ave-paxaro de corpo latexante pardo, de rostro e peito vermellos e ollos desmesurados de cor negra acibeche, abombados, sensibles. Ao pisco a natureza pídelle que cante nas mañás cincentas de inverno. E canta.

sábado, 16 de janeiro de 2010

Aulas de mergullo










Xustamente agora que decidira aprender a mergullar, vén esta seca a me transtornar os prognósticos do tempo horario. Sempre andei pola vida a nado, de cabeza fóra, petiscando só, sen nunca probar ao fundo nin cousas nin incousas, bicaflor acorvazado, dos carnazais solitarios case extintos, silueta corcovada e tensa, á espreita sobre o cable teléfonico dunha aldea remota.

Avísovos por ben: non se deben adiar os propósitos de ano novo, cando se está a expensas de que o bicho nos trinque coas gadoupas e nos arranque dunha dentada o ventre e a esperanza. Non se debe nadar nunca coa cabeza fóra, abandonando o corpo ás alimarias acuáticas. Non se debe. Por iso voume empeñar agora en cumprir a decisión que tomara, de palabra dada, non promesa, feito facto.

Por exemplo, esta mañá vestín un xersei colorido de algodón, que quedara esquecido no armario. Ao rescatalo, caín na conta de que o mercara aló polo 2004. Xa é casualidade... Ou non.

quinta-feira, 14 de janeiro de 2010

O inferno existe

É escuro, case negro, o sangue que me mana do antebrazo pálido, das veas azuladas e secas, de paredes engrosadas, raíces às que o vento e a auga desprotexeron, e queda en depósito, coma o mercurio dos termómetros rotos, nos tubos de laboratorio nos que a enfermeira pega cadanseu código de barras, a miña identidade, o que eu son resumido nun número, longo, e vállanos iso.

No bar fálase de fútbol, bébese café con leite, sol e sombra às veces en copa pequena ou licor café ou unha branca, e mastíganse devagar torradas ou churros mentres o televisor vomita imaxes do horror colectivo que se torna visible durante uns minutos sen alterar apetitos e rutinas. Alá lonxe —nin se sabe moi ben onde, que hai tantos outros lonxes deses— o oitenta por cento da poboación arrástrase por baixo do limiar de pobreza, o sesenta por cento da poboación malvive con setenta céntimos de euro diarios e a morte compite acotío con eles polo territorio, insaciable. E non, non son masas informes desprovistas de terminacións nerviosas, non son seres aos que a miseria e o sufrimento —consolámonos— virou de pedra, xentes que paren fillos de lama. Son un e un e un... individuos que respiran se os deixan. Non os deixamos. E pasamos a outras novas.

Arrío en banda sobre os poemas de Anna Akhmátova*, traducidos a esta lingua de tres ortografías que nos une. As atrocidades que ela viviu hoxe parecen ridículas, case mesquiñas, peso pluma na balanza dos espantos, pero haxa calma, de aquí a uns días volve ocupar o seu lugar de honra na literatura universal, como merece.

Eu, entón, volverei estender os brazos ante a enfermeira para que elixa vea á vontade. Despois entrarei nun bar calquera a almorzar un café cargado con croissant e un libro de poemas. Non me alcanzará xa o fedor dos cadáveres desenterrados e enterrados, nin me desacougarán os ollos húmidos dos que a paso lento cada día, ás vinte e catro horas, sen sosego, sucumben alén destes soberbios muros nosos.

______________
* Anna Akhmátova. Só o silencio me responde. Tradución de Ekaterina Guerbek e Penélope Pedreira. Rinoceronte Editora, 2007.

terça-feira, 12 de janeiro de 2010

Não venha a mim, que eu sou bestinha...

Eu sei. Pude ser amável, não custa nada, certo? Nadíssima mesmo. Aliás, acho que a gente tem de ser amável com os outros. O mundo já é bravo que se farte. Não era difícil eu dizer, oi, bem-vinda aqui ao meu cantinho, bem-haja, volte sempre que quiser, eu vou lá então ao seu fazer uma visitinha, e mandar beijinhos castrados como se não houvesse amanhã nem futuro nenhum à minha espera, que nem sei se há, isso é verdade. Não custava e até podia ser sincera se nesse momento sentisse em mim um arrebato de indulgência em comunhão de bondade e asinhas plumárias a despontar nas costas, nem que fossem de galinha. Não senti. E depois irritei-me ao ler o perfil. Quer-se dizer, irritou-me o que ela escreveu e considerou virtudes dignas de partilhar com os outros, entre eles eu, que fui lá, com o propósito de lhe perdoar mesmo o acomentário e ser amável. Não pude. Enjoei. E ainda li um texto, por se o anterior fosse piada e eu perdera o sentido do humor. Talvez perdi, mas o que perdi mesmo foi o meu tempo.

______________
Addenda et corrigenda: O meu é sempre exagero. Não perdi nada, tudo se transforma, nem que seja em palavras, as anteditas. Look at the bright side, yes, até em dias cinzentos. Linda menina!

De portas fechadas













Como teño os ollos medios apegados e chove tanto, que debeu ser o valter mesmo a fundir a neve, tento convencerme de que aínda estou a durmir e por iso, coma nun pesadelo interminable, nin petando abren algúns dos blogues que visito, aqueles cuxo camiño os dedos coñecían de cor. Desta vez, teño certeza, non podo culpar o bf-fb. A ver se esperto, entón.

segunda-feira, 11 de janeiro de 2010

Angustias parvas










Este mes o calendario está inzado de círculos vermellos. O próximo tamén. E o outro. Ires e vires (e vires, si, espero, espero!) do hospital para me someter a apalpamentos manuais ou mecánicos, a observacións meticulosas, a transparencias radiográficas, a análises de sangue e humores, todo en conxunto destinado a demostrar en parámetros mensurables a miña beleza interior. Nada diso me preocupa. Non me debe preocupar: der o que der, algunha cousa vai dando. Vívese así. Ou mórrese de calquera maneira nun momento ou outro, indefectiblemente, disque. O que me angustia realmente son os días non enmarcados por círculos vermellos, que se van ver afectados comigo no epicentro por un vaga insolente e obscena de traballo que me tensa, despois de meses de case inactividade, pois é ben sabido que os programadores da cousa teñen como misión última neste mundo me amargar a existencia.

Claro que ben visto, así, nin tempo teño para que me doia nada. Respiro, ah...

domingo, 10 de janeiro de 2010

E nevou mesmo!
























Ás miñas costas o persoal bailaba. Eu quedei feita idiota a contemplar a farrapada que caía, faíscas que as lámpadas da rúa iluminaban, mansas e pequeniñas. Pensei, embobada, que o máis parecido que vira a aquilo era a chuvia de cinzas dun incendio forestal, fóra a tristeza e o chamusco angustiado no olfacto. Pedira tanto a ninguén para que nevase... Nevaba virando as superficies brancas incólumes, aínda. Amañeceu o día seguinte, que era o día seguinte ao casamento do Carlos e o Miguel, e fomos espertando o mundo e eu pálidos por causas diversas, o pouco durmir en min, a neve fóra, quince centímetros de espesor sobre o coche, que limpei, os dedos conxelándoseme, maldicindo a hora en que pedira a ninguén que nevase e alguén ouviu, ou foi só que estaba de ser... que nevase e nevou. Entrei nun bar e pedín un café con leite en vaso para quecer as mans. E case tiña que reprimir as bágoas, tanto me doían os dedos e os 767 quilómetros de incertezas. E maldicía a neve, mentres a vía caer fóra, intensa, mesta. E unha noiva, toda vestida de branco, saía á rúa, os clientes do bar contemplándoa, compadecéndose, mal día para casar toda vestida de branco, quen lle mandou casar en xaneiro?, eu lembrándome do Miguel e o Carlos, que casaran no día anterior, en xaneiro, sen vestidos brancos, agasallados polos amigos e a ternura, nunha hora en que xa fora aprobado o casamento (con rebaixas!) entre homosexuais na Assembleia da República Portuguesa. E cando terminei o café con leite, as mans xa sen dor, o estómago tamén quente, pedín un café solemne e austero, só, negro, sobre fondo branco. Na rúa os coches circulaban normalmente, ningún transeúnte escorregaba no xeo. E pensei: é lindo isto, mesmo, lindo. Ollei para os outros: se eles poden, eu podo, non son así tan burra. E puiden. Regresei. Estou aquí xa, dándome as benvidas.

Tombe la neige, tu ne viendras ce soir... por xentileza de Ra.

terça-feira, 5 de janeiro de 2010

Nada que perder

Estes dous últimos días teño levado compañía feminina ao cinema. Ela apúntase a un bombardeo a condición de que sexa nocturno e de artificio colorido. A bomba de onte non era pólvora mollada, ardía e queimaba. Por iso, ela, a cada pouco, sobresaltábase na butaca e tapaba o rostro coas mans, entreabrindo os dedos (non o negues, que te vin, na penumbra da sala). E eu dicíalle, acouga, rapariga, que é filme: a realidade é ben peor (eu a dar ánimos non teño prezo), ao cabo, cando descendan os créditos a rodar, marchamos tan panchas para a casa, cama á espera, máis ou menos quente. Ese é meu mecanismo de defensa contra a barbarie: distanciarme, pensar que o líquido de cor vermella que o invade todo, que cheira até, que se apalpa case na súa viscosidade pegañenta, non é sangue-sangue: o sangue-sangue está na rúa, non nunha pantalla; que a voz áspera do Tosar, espléndido, non é a propia del, senón a dun asasino calquera dos que habitan as prisións sen nada que perder, aínda que lles reste un cacho de corazón sen ollos e intelixencia abondo para distinguir os covardes (fantástico o breve duelo dialogado cos presos de luxo, moeda de cambio). E así, vaise soportando a tensión constante, a brutalidade, a desesperanza, a transformación involuntaria do funcionario que salta nun segundo dun bando ao outro, porque a vida é moi puta ás veces e non sempre equilibra, meu amigo, non sempre.

segunda-feira, 4 de janeiro de 2010

Fetiches

Prívanme as batas brancas. Gardo incluso unha de meu das prácticas de bioloxía, que me fica a matar, aínda que o máis que matei con ela foi en grao de cómplice da miña compañeira de viviseccións, quen, menos escrupulosa, empuñou o bisturí e abriu en canal unha ra para lle mirarmos as tripas e comprobarmos que elas tamén, fóra a alma e a figura, son príncipes —nin que non se soubese xa polos contos sen necesidade de tanto empirismo asasino. Porén, como máis me poñen as batas brancas, sen comparanza, antes que orfas de corpo e solitariamente dependuradas tras unha porta, é cun médico por baixo, co seu fonendo ao pescozo, o frío metálico no peito (meu), auscultante, e o seu rostro próximo, virado lixeiramente de lado; ou logo, as mans cálidas asomando das mangas para apalparen o abdome (meu) e subindo delicadamente a saba ao rematar. Talvez non sexa amor puto, pero chégalle ben. Por iso non entendín que a fulana perdese os papeis polo obreiro, francamente, que nin funda de traballo gastaba. Entre un Yvan Attal pedrés e de bata branca sobre un fondo luminoso de corredor de hospital e o morenazo repoludo e peludo do Sergi López cargando mobles nunha camioneta ou colocando baldosas non hai color. E visto así e ata aquí, por min ben podía quedar a eslamiada insatisfeita co catalán e iren apañar melóns en plan contigo pan e cebola. O que non lle perdoo de maneira ningunha á directora foi o rumbo que tomou a historia ao final. Chafoume ben chafada.

quarta-feira, 30 de dezembro de 2009

Zafarrancho!








Maid de Marc Sijan (USA) na XV Bienal de Vila Nova de Cerveira




Hoxe vacacións (?!) forzosas. Non queda outra. Créanme: preferiría quedar tan ricamente aquí diante do ordenador, a traballar arreo, coas miñas escapadiñas polos blogues, ou até as espreitadelas no botafora do feisbu (bf-fb). Pero non pode ser. E canto máis penso en todo o que me espera, menos gana teño de levantar o cu. Polo pronto, vou ir gardando en carpetas baixo sete chaves as personaxes de mal ou ningún vivir que me acompañan acotío. E veña, a pór lavadoras, a pasar a aspiradora, a facer camas, a cociñar, a dar un repaso á cubertería, á vaixela e á cristalería para dez persoas (só?, dirán algúns; un noventa por cento máis do habitual, digo eu). Ah, si, o máis importante, a preparar un abrazo grande enorme pequerrechiño para a Ana, que chega hoxe, e xa me tarda! Isto, se non é chocheira de avoa, non lle anda lonxe.

terça-feira, 29 de dezembro de 2009

Vêm aí










Pois, este ano a família decidiu maioritariamente que celebrava o fim de ano na minha casa, se não me importava. E é claro que me importo. Se não me importasse eles podiam ir celebrar o fim de ano à casa do... Então, quando me ataca o stress e descubro que está quase na hora, vou comprar qualquer coisinha para preparar o jantar (e o pequeno almoço e o almoço do dia seguinte, suo em frio) e faço contas: terei lençóis para todos? Não. E camas? Também não. (Sempre está a opção de manda-los a dormir com os cães, os animais são meigos e aquecem-se uns com os outros. Muitas vezes eu já tive vontade de ir dormir com eles... Se fui não fui é comigo, não queiram saber tudo de mim.) Toalhas, copos, pratos, talheres? Sim. Pena, este era um bom pretexto, com a gripá e tal não era coisa de partilhar os copos. E digo, podia desaparecer, deixar a chave no vaso da entrada (E tenho vaso na entrada? Não) e um bilhete a avisar que me sequestrou à última hora uma célula de Al-Queca), que fiquem à vontade, celebrem, comam as uvas, brindem e deixem tudo limpinho quando forem embora. Talvez para o ano. Neste ainda os aturo. Veremos.

E as saudades todas de quem já não está.

segunda-feira, 28 de dezembro de 2009

Dessonhar ternuras










Ele mentiu-lhe ternuras para melhor passar o dia. Ela, desistida, deixou-se segurar pela cintura contendo o alento para não afogar tão logo, que as águas eram fundas e turvas, povoadas de algas castanhas, viscosas, tentaculares. Os espinhos das rosas que lhe ofereceu feriram-lhe as mãos, como se chorassem pedaços líquidos de vida, enquanto os tubarões sorridentes, dentudinhos, à espreita, abanavam a cauda.

sábado, 26 de dezembro de 2009

Treboada (8)










De madrugada, instalado no ultramundo, mentres os lóstregos fendían o firmamento e agardaba o estalo que lle acelerase o corazón ausente, síndrome do membro amputado en corpo ningún, Xoan Lobo Vieira recuou á infancia. Fascinábano as treboadas.

Naquel país, era o vento cálido de agosto o que traía o primeiro sinal: recendo á terra húmida que pairaba na atmosfera, invadindo o olfacto de prognósticos:

-Vai chover!
-Vai mesmo.

E caían chuzos de punta que se quebraban contra a secura do solo corteado. Xoán Lobo Vieira gabeara á ancha meseta da cociña para contemplar pola fiestra o espectáculo gratuíto de auga e luces. Tanto lle tiña a frialdade do mármore nos xeonllos cartografados de cicatrices. Estaba cos ollos presos no patio alagado, no fume de vapor abrancazado que se erguía sobre a terra quente, coma nos contos que lle aliviaban o camiño á escuridade nocturna. Pingas que rebotaban e ascendían para caer de novo, pingas que repenicaban contra o metal do canalón, pingas que batían contra as tellas e as baldosas, e as outras, silandeiriñas, sobre o barro branco calcario, construían unha orquestra de tamborileiros discordantes contra o remusmús fungón das oracións á santabárbarabendita de fondo con que as vellas, coñecedoras do poder destrutor dos raios, escorrentaban os temores, tecendo un tapiz de roncón gregoriano.

Plin! cantou a derradeira gota na lata de galletas, bebedoiro de galiñas e aves residentes. O meniño Xoán Lobo Vieira recuou dun pincho para baixar da meseta e bateu no medio e medio das canelas contra o bordo do mármore. Ao recordalo quixo tragar cuspe e engulir as bágoas, pero os mortos carecen de corpo en que albergar líquidos derramables. Da ferida fonda que se lle formou na perna dereita abrollaba sangue e dor; na esquerda había apenas unha raspadela nin merecedora dun salouco. O don Braulio, o médico, que vivía ao lado, fíxolle logo a cura e colocoulle unha venda, leu o ABC e dixo, como era o seu costume, cen veces adeus antes de marchar. Daquel concerto quedoulle para a vida na pel apegada ao óso unha marca en forma de triángulo e unha coviña leve, coma a entrada nun diario.

sexta-feira, 25 de dezembro de 2009

Acoutamentos teatrais













A cuestión é elixir un título raro. Chego á librería e tras esculcar nas mesas de novidades —cabeciña!, non ves que é teatro, muller?—, recorro á dependenta —divago sobre a diferenza entre ser dependenta ou dependente, e non falo de sexos, senón de palabras invariables en canto ao xénero, pois nese momento, son (tóxico) dependente da dependenta. Timidamente solicito o último libro —non me lembra o nome, minto— do r.r. —feisbuqueiro fervellasverzas, que mudou de casa porque a Alicia alí xa non lle crecía, seica, e non quero saber de metáforas...—, que logo aparece na pantalla do ordenador e que a señora que me atende le sin escrúpulos de conciencia. Respiro. Ese, ese, digo, sen me atrever aínda a darlle consistencia aérea ás letras. E como o vulto me parece escaso —cabeciña!, non ves que é teatro, muller?—, pido unha ración de dicionario en dous volumes —todo letras negras, sen apuntamentos vermellos, nin subliñados amarelos, alá vai o meu labor de formiga ao garete.

E leo: personaxes poucos para quen interrompeu a lectura de Guerra e paz por isto —cabeciña!, non ves que é teatro, muller?—, en concreto tres. Hai un home alto e xordo e un home baixo e cego: o primeiro ama os caracteres; o segundo adora os sons. Os dous gozan da vida, da liberdade que lles outorgan as limitacións que non senten, afeitos a contemplar o mundo desde unha perspectiva de seu, non dunha acoutada por outros. Até que... aparece a terceira pata do banco, que é todo canto se pode ser, carente de afectos e defectos, en efecto: o interfecto perfecto... ou non. Porque pensar é malísimo para a saúde mental. Aí está a clave, aí e no muro transparente, verde, que eu imaxino da cor das botellas da água das Pedras (Salgadas) —agora entroume sede de auga con borbulliñas, cóxegas— para entender o título —que sigo sen me atrever a pronunciar, tanto que até o google porfía en dicir que se será que procuro non sei o qué que non procuro, incrédulo ante o que lle pido que procure!, pero, que esperabas?, cabeciña!, non ves que é teatro, muller?, e en galego!— e a colaxe do inicio, unha canción de fondo —con cuxa letra tampouco se dá maña o cego, o cal me redime do desacougo vacilante ante a articulación fonética do título— ou un himno —abismo sideral entre as melodías.

Demoro na cursiva das notas sempre, e xa ao final nos textos que a escenificación desbotou, talvez por longos, case monólogos, regalía de quen pasa follas de papel, páxinas... como as tomas falsas dun filme, recuperadas entre os créditos, por decisión propia —ou non?

terça-feira, 22 de dezembro de 2009

Invernía










E se non sucede nada, que conto? Só que ir en coche á Cidadeabertaaomar non rende? De catro recados que tiña que facer, cumprín con dous. Aínda ben, os imprescindibles: médicos, receitas e tal (tal é libros: hai unha librería preto do hospital, deberan prohibilas). As salas de espera xa non son o que eran. E iso que hoxe había atraso, pero que rabia!, non foi así tanto como para que me dese tempo a rematar o drama! que traía quente nas mans. E os pacientes, que agora chaman usuarios, nin se alporizaron, se cadra pola inminencia do Nadal. Mágoa, sempre daba para contar algo. Que que fixen entón? Volver coa mochila cargada de libros e medicamentos, para subsistir un mes, psíquica e fisicamente. E un dicionario pesado que me deu para cismar mentres subía a pendente ata o párking, acorando: será certo que ando mal de glóbulos vermellos? Ou é só que perdo fondo? Eu poríame no mellor, pero xa non distingo o peor do mao. Que tráxica ando, xa me vale. Nin que fose inverno.

domingo, 20 de dezembro de 2009

As aparencias (7)










Xoán Lobo Vieira mirouse no espello. Naturalmente non se viu. O que viu foi o eido que había tras a parede que había tras o espello. Viu as árbores e tras as árbores, os montes; tras os montes, o mar; tras o mar, un continente, mar e máis mar, outras terras, estrelas punteando un lonxe infindo en que o día xa era noite. Do que el fora, transparencias só. Tivo que se imaxinar, definirse o contorno, os ollos rebuldeiros, o sorriso ausente nas comisuras caídas da boca desdentada, perplexo. Até que...

Achegouse á mesa de cabeceira. Estaba alí aínda. Colleu o vaso e volveu para o cuarto de baño. Baleirou a auga choca polo sumidoiro da pía. Abriu a billa e lavouna ben lavada. Logo colocouna no sitio como se aínda existise sitio onde colocala. Virouse de novo para o espello, viuse ao cabo. Era só dentes sustentados na nada do corpo distraído contra a paisaxe de froiteiras, cumes, océanos, américas e asias, universos. Entón ocorréuselle unha idea. Quitou do armario o traxe dos domingos e vestiuno, calzou os zapatos novos e as luvas de coiro, axeitou, escorándoo, o chapeu de feltro por onde fora a cabeza. Abriu a porta da rúa, a inseguridade a preceder os pasos. Os farrapos da primeira nevada do ano pousáronlle nos ombros coma bolboretas brancas, xarelas. E púxose a camiñar finxíndose xente, perseguido por un rastro ben nítido de pegadas.

sexta-feira, 18 de dezembro de 2009

De pouco durmir e moito respirar










(avanzar)
Son as dúas menos dez da madrugada cando sae de min a cidade. Na radio fálase do regreso de Aminetu Haidar a El-Aaiún, de que ao día seguinte se vai debater no Parlamento catalán sobre a prohibición das corridas de touros. Quedo por aí, coas boas noticias, e poño o disco de Tótrips, Guitarra 66, que veño de escoitar, en directo, plugged e unplugged, pola brava, na sesión de Quintas de Leitura. Canto, ás veces, diva soprano, para me manter esperta. Total, ninguén me ouve.

(rebobinar)
Non pensei que poesía fose inmateria de atraer masas e funo deixando para o final, até que entrei en pánico de berbequí motorizado. E se chego e non hai entradas? 100 quilómetros ilusionados máis 100 quilómetros desilusionados suman nada. Por iso, as nocas, tímidas, petaron na porta e a voz pola punta dos dedos gritou, maxia das mans completa: Hai alguén aí?!

  • Não há alguma maneira de reservar bilhete? É que eu queria assistir, mas tenho de fazer 100 km (de ida e outros tantos de regresso, obviamente) e vou com o tempo justo. Se depois chego aí e está a lotação esgotada, morro mesmo no sítio (sempre é uma chatice morrer às portas dum teatro).

E do outro lado responderon a Patrícia e o João (e eu tan-tan obrigadísima desde aquí a eles), que non, que non se podía consentir tal drama perralleiro en local nobre, calculando o desastre, imaxino, que ía causar certamente incomodidade aos asistentes e, quen sabe?, incluso un atraso na impreterible hora marcada de inicio da sesión, eu xa imaxinando os efectos pésimos do óbito, sobre min principalmente, que ao cabo é case inverno e a putrefacción é lenta.

(deter)
Silenciada a guitarra, entrei na casa, cos libros flamantes a cubrir o baleiro da noite pouca que me restaba, e ti, nin caso, negándome, negándome.

Custa-nos respirar,
a paixão exige-nos que nos
abandonemos à ideia de uma asfixia:
eu sem ti não posso assinar
o tempo,
preciso dos teus
olhos
de cidade devassada.*

E un plus inesperado, agasallo de minutos versos como estrondosas plumas de guacamaio (ai, ai, o Oscar Mourave musitándome...)

agora eu era linda outra vez
e tu existias e merecíamos
noite inteira um tão grande
amor

agora tu eras como o tempo
despido dos dias, por fim
vulnerável e nu, e eu
era por ti adentro eternamente

lentamente
como só lentamente
se deve morrer de amor.**

________________
*Cerco voluntário. Vasco Gato. Cadernos de Campo Alegre / 13
**o resto da minha alegria. valter hugo mãe. Cadernos de Campo Alegre / 7

quinta-feira, 17 de dezembro de 2009

Manteiga e noces










Agora entendín por fin aquela historia toda da manteiga, do tango e París France. Mira ti por onde fun descubrir que era unha lección de gastronomía. Confeso: saín un tanto así enxoada, co colesterol ofendidísimo e o J (un dos meus J, ollo, non o único nin todos) soñando cunha mesa ben abastecida e tentando persuadirme de que teño que montar unha cociña industrial. Eu, que un día si e outro tamén como lavado e só comigo? Pero é que ao J encántalle ver os outros a edificar os soños del, por iso non lle levo moito a contra. Limítome a non lle facer caso ningún e a convidalo a un caramelo. Total, que a película, fóra a manteiga e a voz lixeiramente estridente da dobradora da Meryl Streep, que me fura os ouvidos delicados con que esta miña idade madura tirando a podre me agasalla, está entretida. Nada que me mude a visión do mundo, nin me conmova, pero a compañía era agradable (o rapaz é bonito) e ademais tróuxome unha saquiña de noces de León, que son boas para o colesterol, disque, na súa xusta medida. E así xa compensa.

quarta-feira, 16 de dezembro de 2009

Exorcismo










Agora a soidade apégase, disque. Non entendo ben o funcionamento dos mecanismos dese devorar nos outros a temperatura cálida dos corpos. Se cadra é simple: a renuncia á compañía por uns desacompaña no próximo, afastándoo do mundo humano, arrimándoo aos reinos da irracionalidade: trebellos interactivos, animais aglósicos, plantas osixenantes, cogomelos plácidos, microorganismos simbióticos. Pero, francamente, desconfío de que sexa ese o proceso. A soidade, se acaso, reprodúcese no mesmo ser que a alimenta, medra, invade coma un tumor —sen entrarmos en malignidades—, espállase até os dedos e as orellas. E aí detense, que non hai mais carne en que prender. Non creo eu que sexa microbio de transmisión aérea, alado nin leve, a través de espirros, nin de contacto, apalpantemente. Se me preguntasen a min, diría —pero xa digo, só se me preguntasen— solemne: A soidade é un problema corporal interno, que non chouta de cabeza en cabeza como os piollos, moito menos coma os seus curmáns patos das pudibundas partes peludas, ai iso non!, nunca. É máis do estilo bicha solitaria, a propósito, okupa egoparva e cega, tanto que se nutre matando aquilo que a mantén vital e rillante: a miña estrutura sólida. O maxín, porén por iso, ten outros recursos: redacta cartas, ou poemas, ou relatorios filosóficos. Escribe, pronto, ou soña de alto, se vai frío: isto é, prolóngase comunicante expreso, desabafa, cospe monstros e belezas, para quecer un chisco os pés.

terça-feira, 15 de dezembro de 2009

Sincronía







A Lima co seu amigo Roque, que botou uns días de campamento de outono.

segunda-feira, 14 de dezembro de 2009

E se foses morrer mañá?


Recoñecerse nos xestos: contemplar pola ventá o mundo que camiña cando o propio está para se deter, nin que as paisaxes sexan tantas e outras; traspasar rostros, crear historias, e quecer as mans agarimando a cunca do café para escorrentar o frío do miolo dos ósos. Non é estragar o tempo pouco pasmar e divagar, soñarse diverso nos moitos uns que pasan, ou degustar —ante a inminencia da certeza implacable e única incluso para quen nin a imaxina á espreita tras un semáforo— a beleza dos momentos, avelaíñas da existencia... anacos de ceo entre os edificios ou as nubes —tanto ten—, bailar, sorrir, chorar até non poder máis.

terça-feira, 8 de dezembro de 2009

Mais menos










É assim. Quem passou pela caixa de comentários do texto anterior, quem se achegou ao Quiproquó ou espreitou no féisbu sabe que ontem fiz anos: mais menos 48. Recebi, por isso, mais menos zeros, milhares de felicitações. Contudo, houve uma de cujo impacto ainda não me recuperei e que me deixou a ver luzinhas de cores, pois diz, mais menos palavra, assim:

Minha desgraçada, que não me avisaste que fazias anos!!!!

Maria, uma grande beijoca, e muitos parabéns. Não sei se é algo que te alegre, mas és das pessoas que mais prazer me deu [...] neste mundo.

Ora, eu sabia que tinha boa mão com cães, Rafeirito, mas isto, é coisa que se diga a uma velhota? Se ficares todo arranhado agora, a culpa, compreende, não é minha.

Beijoquita e abracinho grande para todos! ^_^

segunda-feira, 7 de dezembro de 2009

Hábitos viciados

Miss Anyeska chega ao café e já na esplanada vê o copo meio vazio de cerveja, as pontas apagadas dos cigarros no cinzeiro e a pasta dos papeis do senhor Luís sobre a mesa, a cadeira impaciente. Estará na casa de banho, pensa, mas pensou mal. O senhor Luís —logo descobre ao alcançar a porta— está frente à máquina do tabaco, introduzindo uma moeda com a mão direita, a esquerda descaída e silenciosa. Espirra. Nenhum escudo sobre o rosto impede a propagação de micróbios em borbulhinhas de cospe pela superfície metálica (não se adquirem hábitos dum dia para o outro?). Um pingo transparente fica pingando do nariz ao chão como um ioiô e Miss Anyeska, paralisada, engole de boca seca, enche de ar os pulmões, dá um passo e diz boa tarde. Pede um café ao balcão, normal. É uma boa altura para deixar de fumar.

domingo, 6 de dezembro de 2009

1130 km / 36 h






Chuvia e vento decontino case até Benavente. Despois sol. E nubes. Segovia. Un cuarto de hospital. Nubes, nubes, nubes, que van e veñen pola mente, achegan e afastan lembranzas. Se necesitas algunha cousa, dimo, repetíame. Esquécelle quen son. Isto de ser vello, dicía. E a filla de H, sabes como se chama? Ana! E sorría. Este hotel debe ser caro. Non se ve nada desde a ventá. Non, non se ven piñeiros. Ponlles algo a estes señores. Non me deixedes só. A noite.


A mañá. Sol, sol, sol, a pequerrecha. Que sorrí. E ás veces chora pero pouco. E logo nubes, chuvia desde antes de Puebla de Sanabria. E vento, e chuvia. Vento e chuvia.