sexta-feira, 7 de maio de 2010

Terapia de choque

Nunca tal me acontecera e foi unha das experiencias máis alucinantes que vivín no hoquei, fóra todas as outras que xa vivín, varias. A teoría é simple: para que un suceso se produza cómpre que conflúan circunstancias determinadas nun punto exacto nun momento concreto. Onte déronse as premisas.

Circunstancias:
1) A bóla viña na miña dirección e eu ía na dirección da bóla, cega. Fronte a fronte.
2) Tres xogadores ían cegos detrás da bóla, en cadanseu ángulo con respecto á traxectoria recta que seguiamos a bóla e eu.
3) Os meus patíns tiñan rodas e rolamentos novos: velocidade a máis para a miña pouca pericia.

Hora:
19.36h, que veñen sendo uns quince minutos de partido e mais unha hora de técnica ao lombo.

Lugar:
A 1,13m da portería, en diagonal, comigo no medio da traxectoria de tiro.

Suceso:
Dous corpos magros ―dun peso que calculo equivalente e a velocidade incalculable― bateron óso con óso e saíron despedidos polo ar en sentidos opostos, quedando estendidos no chan a unha distancia entre os pés dun e outro de 1,52m.

Experiencia alucinante:
Nunca antes experimentara a sensación de caer en cámara lenta, de sentir que os pés se levantan do chan co impacto, de me prever a aterrar sobre as costas ―e digo ben, sobre as costas, porque o normal é levar un batecú― e ter a certeza de que non me vou mancar, porque percibo o espazo de ar que hai aínda entre o meu corpo e o chan a me amortecer o golpe e dispoño de tempo dabondo para tensar uns músculos e distender outros. Bim... ba!

Conclusión:
As endorfinas, dígovos, son a mellor e máis barata droga que existe.

quinta-feira, 6 de maio de 2010

Almorzo con formiga e radio









Deambula unha formiga solitaria polo mantel e eu penso en ti. Pola radio falan da fusión das caixas, de que se o presidente e o líder da oposición concordan na necesidade das axudas a Grecia ―hoxe por eles, non vaia ser o demo―. Encabalga a voz do locutor sobre a folga xeral, o cóctel molotov, que absurdo, un cóctel molotov mata tres persoas e deixa outra ferida grave. Uns saen á rúa a defender o dereito a conservar o pouco que teñen, catro non regresan á casa esa noite, dúas mulleres e un home deixan para sempre un espazo seco, frío, na cama, no sofá, na punta dos dedos que os acariciaban. Tomo o primeiro sorbo do único café do día. Non me gusta este café. Debera ir até Monção. Non sei por que penso en ti tanto. As pastillas. Hoxe non falan da marea negra, nin de responsabilidades, nin do prezo do irremediable, do que non ten prezo. Fechar os ollos non é a solución, nin sequera cando non existe solución. A dor é para rillala, fragmentala, esnaquizala, antes que nos devore. Cae unha parede sobre un rapaz de trece anos que xogaba. Aínda é cedo para notar a ausencia. Cantas persoas choran neste momento no mundo unha morte imprevista? Cantas bágoas se necesitan para encher o baleiro dunha ausencia repentina? A formiga anda ás voltas mentres eu xiro ao teu redor gravitatoriamente. Mastigo a torrada devagar, sen apetito. Din pola radio que en Galicia hai probabilidades de chuvia? O ceo, do outro lado da fiestra, está limpo. A paxarada peteira nas migallas de pan. Pésasme cada vez máis. Recollo a mesa e saio a sacudir o mantel ao eido. A formiga cae. Apágame o son da túa voz o ruído da auga mentres frego a louza.

terça-feira, 4 de maio de 2010

À sobrevivência pela abstinência

Andava com um espaço enorme em branco no devenir e na cabeça que não sabia como havia de encher. Isto preocupa-me especialmente porque consequência dessa lagoa mental e vital é a falta de textos, de que o blogue e a minha concentração no trabalho se ressentem... muito. Até que esta manhã caí no tasco do Marreta e fui espreitar à ligação com que ele nos ilumina no caminho à superação da crise. Estes indianos têm uns mistérios paradoxais que abalam com a incredulidade convicta de qualquer um. Há quem tem sede depois de morto e há quem viva sem comer e sem beber (sen comer e sen beber, toda cheíña de frío, toda chea de dolor, diz a cantiga popular galega, aprendam alguma coisa de passagem). A mim, como a todos, assaltou-me a curiosidade. Será que também não...? De qualquer maneira, não adianta escarafunchar: já nunca o saberemos. Reparem que a investigação científica tem o gajo "em observação permanente, sob o olhar atento de 30 médicos", com câmaras a segui-lo dia e noite, do que se deduz que nem na casa de banho pode estar sozinho. E quem é o bonito que consegue meditar assim, hein?! (já não digo mijar ou cagar, que disso se calhar nem precisa), com sessenta olhos ―presumindo, no pior dos casos, a ausência de zarolhos no grupo de investigadores― ferrados nas intimidades duma pessoa?!

Ah, talvez pensaram que a minha dúvida existencial era se a abstinência em comidas e bebidas do abençoado pela deusa abrangia as fodas? Pois, também.

__________
O fulano, digo-vos, nesse regime não dura três telejornais.

sábado, 1 de maio de 2010

Carballo albino?









Pena que non vaia ter oportunidade de medrar.

______________
Domingo, 2-V-2010: Xa o rescatei. Agradécense consellos para a crianza en catividade ata que teña un tamaño que permita ceibalo na terra (supoñendo que chegue a xente grande, claro).

Quen manexa os fíos do monicreque?

Nun transbordador aparece un coche abandonado e as ondas en retirada vacilante descobren o cadáver do escritor sen sinatura sobre a area. Despois formúlase a proposta na barra dun bar e a tensión está servida. Unha viaxe en avión ao outro lado do Atlántico, ao outro lado da curiosidade e a incerteza. O negro, o fantasma, a pluma que se mete na pel doutro... deberá continuar a biografía supostamente inacabada, conxugando o que o cliente quere mostrar co que o público quere ler mentres as pezas do enigma se van mostrando na pantalla: só os que se moven dentro dela non as ven. O escenario é unha casa-oficina perdida onde o ar dá a volta, ancorada nunha praia de ceos sempre cincentos, un hotel sinistro nunha vila de filme de terror e unha música de fondo que sutilmente suxire un cineasta gordo e baixo detrás da cámara argallando tormentos para as actrices. A verdadeira historia, porén, xa estaba escrita.

sexta-feira, 30 de abril de 2010

Por pouco não

Nem devia confessar isto mas ontem quase ia sofrendo um acidente terribilíssimo no jogo de hóquei. Levo protectores de pulsos e cotovelos, levo joelheiras, levo caneleiras (o crânio que levo é duro que nem titânio, no problemo!, cuide-se mas é o pessoal de me tentar partir os cornos, não tenho seguro a terceiros*), as botas são de ponteira reforçada, uso dentes amolados, unhas como lâminas e olhar fulminante, gasto língua corrosiva que nem essência de ácido clorídrico... por não falar do poder de pancada que o stick confere. E não foi que num encontrão a alta velocidade por pouco não me arrancaram um mamilo?!

____________
*Nunca percebi por que é que se diz "a terceiros" quando é, obviamente, a segundos. Com certeza, os donos do invento fizeram a interpretação do Direito tão arrevesada que mais deveria essa arte ser chamada de hermenêutica do Avesso.

quinta-feira, 29 de abril de 2010

O presaxio de algo irremediable










Es que me estou volviendo viejo, le dije. Ya lo estamos, suspiró ella. Lo que pasa es que uno no lo siente por dentro, pero desde fuera todo el mundo lo ve.
Gabriel García Márquez, Memoria de mis putas tristes


Non me vexo.

Mesmo así, coñézome ―a pouco que mergulle polo esófago abaixo, que escaviche nas tripas ou alén do tendón de Aquiles― as miserias, as fraquezas, os olores lúgubres e o desencanto dos cansazos perdurables. Un día sorpréndeme coa garda baixa unha fotografía de hai trinta anos que asoma ao descoido nunha gabeta e arráncame medio suspiro truncado en tose seca de emoción mal abafada ou carraspeira, vulgar, do desgaste impertinente. Outro día, asómbrame o mapa físico arruinado na memoria que me sae ao encontro á volta da esquina e resucita inclemente os adolescentes que fomos, talvez amantes, talvez amigos, se cadra compañeiros de ascensor nun edificio hoxe derreado, derreado coma min sen o saber, e leo entre as dobras da mirada allea a sorpresa da vellez debuxada fenda a fenda na correa do rostro, no frío óseo da man que se xunta á miña, na fortaleza forzada da aperta e nos bicos, dous, concisos e húmidos, sobre a fraxilidade doente dos pómulos.

Vou vella eu tamén, e que luxo!, se aínda hai quen me escriba historias de amores desgraciados con pinturas coloridas e letras como imaxes en rodopío.

_______________
O título do texto é unha frase roubada do mesmo libro de Gabriel García Márquez.

quarta-feira, 28 de abril de 2010

Com um sentido ou dois a menos

Imaginem só que há bocado, enquanto tentava escrever um comentário, esqueci um dos cinco sentidos. Pus mentalmente as mãos nos ouvidos, nos olhos, na língua; juntei fisicamente uns dedos aos outros dedos. Faltava um e eu sabia (ainda bem!) que eram cinco: um sentido por cada dedo. Nem o sexto (o dedo, o sentido) me acudia. Tive-o de ir procurar ao espaço virtual: era o olfacto. Às vezes isto assusta-me, falo a sério, assusta-me ao ponto de perder o sentido... ou o rumo.

terça-feira, 27 de abril de 2010

Os débiles

Dicían os que diso disque entenden e viven que xa só pola actuación del merecía a pena. A min mereceume a pena só por saír da casa e estomballar os ósos e os músculos derrotados sobre a butaca, escoitar as músicas que nunca te deixan ouvir enteiras na escuridade da sala e disolver na boca un caramelo de limón que me transmitía a acidez á mirada. Dicían que o tema xa estaba visto, mas mesmo así... que non había melodrama e tal nin cousa. Que se deixaba ver e que el estaba espléndido.

Isto, como digo, era a opinión dos críticos. A min só me serviu para entreter algunha hora que outra da noite na contemplación dunha historia que non me traspasou as escamas. Quero dicir, mal non me fixo pero ben tampouco. Se callar ando, aviso, algo cínica de percepción... e distante.

Gaiolas sobre gaiolas

Existen innumerables misterios sobre a antiga civilización exipcia que a min e a humanidade en xeral nos gustaría ver resoltos. Por exemplo, por que con aquela calor que disque vai polo día no deserto lles deu pola construción de pirámides, que dan unha sombra cativa, ou por que andaban sempre co pescozo revirado en lugar de mirar para diante a ver onde pisaban, ou para que momificaban os mortos, se total non ían estar presentes para se esmendrellaren de risa coa cara de susto que puxesen séculos máis tarde os necrófilos descubridores. Pero non, había que escavichar, con seriedade científica, nas preferencias e manías en cuestión de caniflais para chegar á solemne conclusión de que nada mudou, ou se non, que llo pregunten á dona Márcia. Xa son ganas de pallas mentais, dígovos.

segunda-feira, 26 de abril de 2010

Alimentação integral

Não há muito tempo um amigo enviou-me o curioso cardápio duma casa de comidas, em todo o amplo significado da palavra. Ontem depois de almoçarmos em Arcos de Valdevez, decidimos continuar caminho até Ponte de Lima. Escolhemos uma esplanada à sombra e retirada da barulheira da praça. A surpresa veio quando dirigi o olhar à porta do café à procura de alguém que atendesse à mesa. Foi só pena não termos fome naquele momento...



Cliquem para ampliar, seus pitosgas!

sábado, 24 de abril de 2010

Bestial o musical!

Ha! Não posso deixar de partilhar isto com vocês! O director, esse novíssimo Gato Negro, promete!

sexta-feira, 23 de abril de 2010

Bailas?

Musítame un descoñecido ao ouvido e eu digo non, non, digo un sorriso, digo os pés cangados na timidez que rima con estupidez, nin peixe acuático no rumor da harpa, da palabra poema que acompaña os pasos. É festa e eu quedo no meu luscofusco admirando o esplendor do escenario: a palabra fende o espazo dispersando borbullas de xabón, sementes coloridas, corcheas sen pentagrama, cereixas bicudas dun vermello case negro, plumas de faisán macho, recendo de azar e limón. Entremedias, un estilete gandúxame con fíos de distancia en espiral o eco da túa voz ao peito. Sangro chumbo.

Hoje é que é sexta...

Em declaro vençut
Em declaro vençut. Els anys que em resten
els malviuré em somort. Cada matí
esfullaré una rosa ―la mateixa―
i amb tinta evanescent escriuré un vers
decadent i enyorós a cada pètal.
Us llego la meva ombra en testament:
és el que tinc de més perdurable i sòlid,
i els quatre pams de món sense neguit
que invento cada dia amb la mirada.
Quan em mori, caveu un clot profund
i enterreu-m’hi dempeus, cara a migdia,
que el sol, quand surt, m’encengui el fons dels ulls.
Així la gent que em vegi exclamarà:
―Mireu, un mort amb la mirada viva.

Miquel Marti i Pol, La pell del violí


Declaro-me vencido
Declaro-me vencido. Os anos que me restam
mal vive-los-ei amortecido. Cada manhã
esfolharei uma rosa ―a mesma―
e com tinta evanescente escreverei um verso
decadente e saudoso em cada pétala.
A vocês lego a minha sombra em testamento:
é o mais perdurável e sólido que tenho,
e os quatro palmos de mundo sem aflição
que invento com o olhar cada dia.
Quando eu morrer, cavem um buraco profundo
e soterrem-me em pé, de frente ao meio-dia,
para me acender o sol, quando sair, o fundo dos olhos.
Assim as pessoas que me vierem exclamarão:
―Olhem, um morto com o olhar vivo.

Miquel Marti i Pol, A pele do violino

segunda-feira, 19 de abril de 2010

Agradecementos









Ando desde a madrugada do domingo ás voltas perseguindo as palabras e as palabras, coma na pita cega, pasan por min rozándome burlonas, inaprehensibles. Bruta que son, co corazón fóra do sitio, que case o perdo ao percorrer o treito tan infinito da mesa ao estrado, desacompasado do lento batucar da sola das botas sobre o piso do salón (estrondo que ninguén percibiu senón eu), coa timidez que me apaga o sorriso e me cega, que me tolle a alegría, non souben máis que dar as grazas, moitas grazas, nun murmurio, a voz de falar tomada e a de calar chamándome nomes. Rescatáronme da vertixe as apertas do Manolo Rivas e o Agustín Fernández Paz, aliviándome do peso dos agasallos e dándome un acougo que nin así me librou do fervillar sen paraxe das mans ―carentes de aconchego onde pousaren, coma pardais agonizantes aos que o chan abrasa e o ar escorrenta― e da cara de parva.

Así que a destempo e fóra de lugar, agradezo à Asociación de Escritores en Lingua Galega o premio á versión ao galego que Bartuk Aykam e eu fixemos da novela O museo da inocencia de Orhan Pamuk e a honra de colocarme ao lado de xentes tan grandísimas.

(E ao Xoán Abeleira, a miña gratitude polo acubillo e a conversa.)

domingo, 18 de abril de 2010

Última hora!

Deram-me o
PRÉMIO
aquele. Amanhã conto.
:)

quinta-feira, 15 de abril de 2010

Manda truco! (por se houver, que haverá, senhoras diante)

Carta ao Pompílio
(que não é assim
que se chama)

É pequena mesmo a blogosfera. Esse vídeo que colocaste do comentarista brasileiro eu já vira noutra parte. Mas não é isso o curioso. O curioso é que remetes para um tal Manuel Azevedo. Nem parece um nome muito invulgar, quer-se dizer, não é, como tu, um Pompílio Levinski de Altares que se diga. Mas a mim fez-me clinc nalgum neurónio dos que me restam em actividade e fui ao Luís Pedro Azevedo indagar. O Luís Pedro Azevedo é um gajo que um dia me pediu no facebook para ser meu amigo. Naquele então, como costumo fazer, primeiro fui ao "perfil" (a página do facebook onde constam os dados que cada um decide colocar para toda a rede ver e que podem ser nenhuns) e ali vi que tinha um blogue. Fui espreitar e soube que era (isso dizia ao menos) advogado, que morava (declarado também por ele) em Évora. Não me pareceu mal, não fosse alguma ligação por ali colocada que me arrepiou, mas me propus despreconceituar-me e passar à segunda fase. Perguntei-lhe em mensagem interna porque é que queria ser meu amigo. E respondeu (já só por isso as minhas normas obrigam-me a aceita-lo... mas no intuito de me proteger redigi-me também uma norma que estabelece que se ao cabo dum tempo não gosto do "amigo", tenho direito a remove-lo impiedosamente com um simples e único dedo) que vira um comentário que eu fiz no mural do facebook dum poeta ―que não vou revelar que seja nem gordo nem careca porque assim, obviamente, já logo o pessoal sabe quem é―, que depois fora aos meus blogues (cujos endereços tenho colocados no perfil visível a todo o público do FB) e gostara. De maneira que o aceitei, porque a mim, que queres?, a vaidadezinha me pode quando os tugas reparam, talvez só pelo exotismo, que sei eu!, na minha escrita.

Toda esta léria para dizer que o Luís Pedro Azevedo tem as ligações dos blogues que visita classificados em grupos e num deles, com o epígrafe de "Parentela", está um dum tal João Azevedo em que encontrei vários comentários dum Manuel Azevedo que casualmente ou não é o mesmo que tu citas hoje. Caso este cujo relato um galego terminaria abanando como que pensativamente a cabeça e dizendo sem levantar muito a voz: "Manda caralho!" (ou "Manda truco!", se houvesse senhoras, roupa estendida, diante).

E sim, como lês/vês, estou melhor. Melhor ânimica do que fisicamente ou talvez ao contrário, mas por momentos. Ou seja, um farrapo. Levantei-me há uma hora da cama para fazer um caldo (almoço tenho ainda do de ontem, que fiz uma carne e estava bem boa, ó incrédulo). E agora, uma vez escrita esta carta, vou inventar qualquer outra coisa para fazer.

E não, o sol hoje não assomou por aqui. Chove e a deus da-la. Mas mesmo assim, repara

beijo
te

quarta-feira, 14 de abril de 2010

A receita perfecta para escribir novelas

Terminei de ler o Invisible. Ao principio non me parecía nada do outro mundo. Tíveno aparcado e hoxe, na convalescencia gripal, superada a febre e libre da dor de cabeza, remateino dunha sentada. A verdade, a literatura que non me fai encoller non me vale. Esta novela é desas. Ignoro se o texto ten calidades estílisticas ou se se domina nel a técnica narrativa: a min paréceme plano. Pode resultar máis ou menos entretido, recoñezo que cobra forza contra o final ―que é inesperado, si, pero podería ser calquera outro e que?―, a min non me sacude. Que lle vou facer? Ademais tócame a moral, por exemplo, que non haxa cualificativos para o protagonista que fai peras en horas de traballo coma un poseso e se chame obsesa sexual a unha muller porque lle gusta foder de cando en cando, ou que se fale da menopausia coma a fin da feminidade e do marabilloso que é ter o período, como se estívesemos nun anuncio de compresas con asas... entre outras cousas, que non teño pachorra para enumerar, e que non se lle poden achacar ao autor, claro, porque son os personaxes os que falan... con idéntica linguaxe desapaixonada.

E por máis voltas que lle dei, non entendo o que significa o título. Que só vemos o que queremos ver? Pois vale. Sigo con Guerra e paz. A ver se antes de fin de ano dou feito.

Entre nós










A imaxe que vedes aí é fotografía dunha mensaxe que recibín hoxe -por engano?- no móbil. Moito me alegrou saber que os de Tráfico usan o galego nas comunicacións internas. Se encontro nun destes oito días os do radar, heilles de dedicar o meu mellor sorriso galego... para a foto.

(A verdade, estiven para responder que se confundira de número (ou?), pero logo pareceume máis emocionante gardar o segredo aquí entre nós.)

Medo meten algúns

Isto a Gaspar pásalle por non ser xouba ou simple chincho con ácidos graxos omega3. Se fose xouba ou chincho, aínda que non dese a medida, acababa no prato ben fritido acompañado duns pementos do padrón de Murcia. Pero o moi animal, que non é peixe -aínda que a impersona non asinante que perpetra a noticia e o titular así o xulgue-, ten ese tamaño por causa da xenética e non hai quen lle meta o dente. E para que serve un bicho que non se come nin sabe facer acrobacias nunha piscina?

Para a próxima, en lugar de darlle cunha changarallada dun remo, métanlle unha descarga de metralladora, a ver se aprende.

_________
Esqueci esclarecer: xoubas são sardinhas pequeninhas; chinchos, idem em versão carapauzitos.

terça-feira, 13 de abril de 2010

Segredos ben gardados

Quen non quere que unha cousa se saiba,
nin a si mesmo a debe confiar,
porque non cómpre deixar vestixios.

Giulio Andreotti en Il divo* de Paolo Sorrentino

Era unha película que quixen ver no seu momento, pero non cadrou. Tampouco cadrou o outro día cando a botaron no Poleiro, que ía morrendo de dores e ningunha postura me sabía ben na butaca. Así que onte enchufei o dvd e pasei 113 minutos gloriosos de política italiana contados desde unha óptica cáustica (que lindos os esdrúxulos), cunha banda sonora que sempre se interrompe no mellor coma os amantes crueis e espertos e os encadramentos encadradísimos que contadas veces se inclinan e nin así quebran a simetría e un ruído de efervescencia (que non vos enganar, é das aspirinas) que suaviza o ametrallamento de información, tracatracatrá, e a anteposición de consecuencias, golpes de imaxes brutais que se descolocan do fío temporal lóxico, pero quen sabe cal é a lóxica do pensamento? Unha beleza, dígovos, para ver con calma e o mando, pausa, imprescindiblemente na man. Ai, e prego, en italiano é outra historia.

______________
* Nun texto anterior coloquei a ligazón ao brutal monólogo sobre o poder, que me parece o máis representativo da personaxe. Agora despois de ver conscientemente o relato de Paolo Sorrentino xa ni sabía cal elixir, tan esencial me parece cada segundo. Déixovos unha canción que podía ser calquera outra das que dan corpo ao corpo.

Espertar

Máis unha noite a dor que me rilla, lateralizada agora (polo menos, unha novidade!), acomódaseme nos dentes, un por un até o centro, polo padal, xusto da boca, no pómulo esquerdo de porcelana branca sensibilísima, no ombro e na cadeira e, unha a unha, coma nos dentes, nas vértebras todas, nas costelas e no cabo do esterno, o punto que sostén a angustia (e o día que nunca é día nunca nunca...), a rótula baixo o fémur, na tibia ou no peroné indefinidamente e no pé, todo de lascas lancinantes... e eu só pensando, bícame, bícame xa e breve, para me transformar en sapo dunha vez e anunciar en tres letras gordas brancas que a vida é soño.... non fose polas eléctricas que sempre pasan factura.

segunda-feira, 12 de abril de 2010

Anda que...

Escribo para me encontrar e só cando me perdo absolutamente perdo tamén a capacidade de amarte, de enlear consonantes, de debuxar adverbios, de sacrificar adxectivos para ti, a quen non coñezo (nin vou coñecer nunca, nótese e anótese á marxe), os versos mais belos que nunca serán ditos, nin por min, que de enmudecido asombro grito e agora pinto, coloreo e machuco o verbo (o substantivo, ai, onde alá vai!), morro um cacho máis, o tamaño non importa, e continuo polo mesmo camiño sen sentido, que é que non aprendo. Velaí o abismo. Eu e a minha sombra núa para ti. Ssst! Cala, muller, cala... Xa che chegou ben.

Vou mercar iogures.

E ele que me cure os ossinhos

Tarde de Traumatologia. Nem tempo tive de atacar o romance. Entro na consulta, olha que gajo bonito (não fiem, são as blusas brancas com estetoscópio ao pescoço que me toldam o juízo), de olhos eu reviravoltados. Apalpa-me nos joelhos até que dói, mas nem foi preciso dizer que doía. Não vai haver nada a fazer, prepara-me. Vais tirar umas radiografias agora, diz-me. E eu, sem um chio, vou. Tem im-pacientes diante. Espero. Sento à distância que o corredor me permite. Leio a custo, está lá no outro extremo uma mulher que exige todos os ouvidos atentos ao seu desagrado, um coro em volta que lhe dá azos nos acenos. Até que enfim chamam por mim. Era eu antes, era eu antes!, grita a tal do mundo inteiro em contra. A técnico de radiologia resmunga comigo na sala, era eu antes, era eu antes, que sabe ela quem é antes de quem... Sorrio e caladinha, como frango ao espeto na maca dura, num kamasutra radiográfico, tento as posturas que me ditam, submetida, o corpo estremecido de dor, já sem tanto sorriso.

Na consulta outra vez, o gajo do estetoscópio ao pescoço me confirma o que já sabíamos, que o meu mal não tem mais remédio que ignora-lo, e aconselha-me uma visita a Reabilitação, que não vai dar em nada seguramente, mas... E explica-me tudo com tanta paixão pelo ofício, ele é a cada frase mais lindo, que saio à rua com vontade de partir as pernas.

domingo, 11 de abril de 2010

E bendita química

O catarro de nada acabou mandándome onte á cama con febre, coitadiña eu, pero tampouco merecía outra cousa por desprezalo: partido de hóquei, sesión nocturna de cine-club (nin aguantei viva até o remate de Il divo*), moto para aquí e para alá, duchas de auga fría... Do único que me privei foi de cortar a herba, que continúa á vida dela, máis forte, máis alta, ríndose de min.

En calquera caso, os meus herdeiros que deixen de botar contas, que desta non vou para a cova: xa movo os dedos.

sábado, 10 de abril de 2010

Medicina alternativa

Entrei na consulta e pedín un remedio para a tristura. O médico, moi profesional el, examinoume para certificar os síntomas:
―Ollos vermellos e brillantes ―anotou con caligrafía esmerada na miña historia por enésima vez―. Abre a boca, por favor. Di: Ahhhhh...
―Ahhhhh... ―ronquei baixo e áspero, sen cursivas.
―Gorxa irritada. A ver...
Retirou as luvas de látex e deixou esvarar a punta dos dedos pola pel quebrada dos pómulos.
―Pel seca a moi seca. Hm.
Abanou a cabeza debruzada sobre o escritorio e levantouna deseguida, revelándome un sorriso minimalista, cosido de delicadezas entre a mirada profunda e os labios entreabertos.

quinta-feira, 8 de abril de 2010

Apañei frío en Braga









Xa sei, é un chiste vello e vulgar, unha ordinariez que diría miña nai, ou que me di aínda desde as profundidades da nada.

Sexa como for, o certo é que ando cunha mona no seu sitio, é dicir, cos estragos sintomáticos de amorroamento que delatan a presenza dun virus a mais no meu corpo, por apañar frío domingo pasado tras asistir a unha misa pola resurrección da carne na Bracara Augusta. Quen disto deduza que fun abducida ao rego de sotanas e sagrarios, ollo, está tan enganado como quen creu que andei a plantar verzas nas leiras do feisbu. Son outros os altares ante os que me prosterno e me elevo. E veigas só a que teño en Toledo. Poesía á parte.

(Aleluia!)

terça-feira, 30 de março de 2010

PAUSA

Marcho a plantar verzas ao farmville...

Un sur para cadaquén (e para min, o vento)






Foto: Mario López Alonso

Canto desencontro xunto, sintetizou tras os aplausos o Tronkimazín, técnico de cabeceira nas psiquiatrías miñas, e eu concordei nun pois. Pero antes foron os encontros, isto é, os prolegómenos, saúdos sobre alfombra vermella imaxinaria, co vestíbulo ateigado polo dobre de pernas ca de caras coñecidas. En resumo, frenesí de bicos que soslaiei nun serpear polas esquinas, avara até dos sorrisos que a presión me raciona no cálculo multiplicado a ollo polo da tal falta de folgos que me entra: sumiume a tensión á sola das botas.

Apagáronse, por fin, as luces do patio de butacas e acendeuse unha expectación directamente proporcional ao alento contido. E... Hm? Hors d'ouvre? "Gato Negro Productions presenta"? Coma no cine de verdade un avance da curta-metraxe La Familia Pomodoro, auga na boca e bágoas nos ollos... das gargalladas. Apetitosas, preséntense, entre outras, as interpretacións da avoa e a bisavoa. Que sexa, pois, en breve.

Aí veu o prato principal, receita e elaboración do Condado (sen hipervínculo, que anda de blogosfera restrita):

Historias de blog... I, II e III, á distancia de cadanseu clic.

E de sobremesa, como galegos que somos (no sentido galego do termo) fomos comer e beber: unha farta de lacón con grelos, tinto e licorK, que case me manda ao coma colesterólico tensísimo profundo, non fose porque desbravei disertando durante horas sobre as coordenadas exactas do sur nun testa a testa psicanalítico co Tronkimazín, que non me explico de onde quitei a leria. Aínda hoxe desconfío se non me botou droga na bebida.

Pero só cando saín á rúa e o vento me limpou os ollos enxerguei o sur, ao lonxe, onde sempre estivo, na fábrica do ar que trae a chuvia e as palabras.

segunda-feira, 29 de março de 2010

Ascensión ao inferno

Non era esta a penitencia que eu pedira para os meus excesos do venres: a lámina de afeitar na boca que me arrincou arcadas (a un tris estiven de saír a vomitar para fóra, que na sala non ía quedar bonito), a culler no ollo que me fixo suar en frío, as dúas horas e media que dura a angustia.

domingo, 28 de março de 2010

Xa non estou para isto (se cadra, nunca estiven)

Montei no coche toda periposta predisposta a ir ao cine. Aínda non saíra das Carrouchas, cando me acordou: había teatro no auditorio. Así que despredispúxenme virando en redondo e dei unha longa camiñada cos cans, agradecidos cada un á súa maneira: el, cos ollos mansos e a lingua de fóra; unha das elas, aos pinchos e a lingua de fóra; a velliña, en fin, é caso para dar de comer á parte: rosmoume, sinal de que todo vai ben, dentes de fóra.

Subín, que antes debera dicir baixei e digo, pois, baixei, ao auditorio, con tempo dabondo para coller sitio e non ter que pousar no chan como da última vez as poucas carnes das cachas. Entretiven a espera coas odes da ana salomé, e ende ben, que foi o único bo da noite. Desta vez saín do teatro antes que caese o pano (que digo eu que por qué non hai pano que caia, que guillotine incluso taxativamente, no auditorio das Carrouchas?), porque estaban a acabar comigo nunha sesión continua de gritos e gritos e gritos. E gritos.

Sónchevos, entre outras moitas poucas cousas ou defectos perfectos, de ouvidos sensibles. E se non saio a tempo, dígovolo, grito, grito mesmo que parasen de gritar dunha vez.

Que agonía esta a miña impaciencia.

Sorte que por ir a pé, no vir, á penumbra dunha lúa que brincaba ás agachadas, fóiseme sosegando o tímpano polo conduto auditivo externo* dentro, descansándome martelo, bigorna e estribo nun batucar suave como rumor de trigo verde.

Como burbullar de estrelas.

_______________
* Ignoro porqué lle tiraron o título da trompa ao Eustaquio.

Os donos do tempo

Ando um bocado alterada: descobri há coisa duns minutos que me roubaram uma hora esta madrugada, e agora devo acreditar que ma vão devolver de aqui a mais menos seis meses?! Devo acreditar que vou viver até lá?! E se não vivo, quê? Quero é a minha hora agora! Depois eu já decido se vivo se não vivo, que a minha vida é minha, ó senhores donos do tempo!

sábado, 27 de março de 2010

De saúdes e sanidades, de pecados e penitências

Na sexta de manhã cometi a soberba estupidez de ir de mota à Cidadeabertaaomar. Não me saí mal, porque com o dia que esteve pôde ser muito pior. A saraiva gorda caiu enquanto estava na sala de espera do médico, de maneira que safei. Não safei foi da chuva fria que apanhei no regresso. Nem do vento. Contudo, cheguei viva, humidamente tumescente, mas tenho chegado em piores condições.

A boa notícia é que por fim aplicaram a receita electrónica no centro de saúde que me corresponde, de maneira que não tenho de voltar por ali até dentro de seis meses: quando precisar medicinas para doenças primárias ou colaterais (protectores de estômagos, tensões arteriais elevadas, colesterois e por aí) vou à farmácia e retiro. Já é um avanço: nem o médico perde o tempo em fazer receitas comigo nem eu a ir e vir à chuva sem nenhum sentido nem juízo.

Depois almocei, fui ao (des)café e às compras. Quando cheguei estava com sono e cedi a tentação de deitar-me "um pouquichinho só, lês umas páginas e descansas". Nem sei a quem pretendia enganar: nem li nem tirei os óculos da cara. Quedei "frita", como dizemos nós. De maneira que depois andei mal disposta, a beber chá de cidreira, para ver se conseguia ser gente.

Essa noite, às 21.00 (HE) estreava o Condado a curta-metragem. Depois, parece, os máis menos sessenta assistentes estávamos convidados a um "lacón con grelos". Isto é jantar típico de aqui: lacón, que é o pernil dianteiro do porco salgado, que se põe de molho e depois coze-se, e os grelos (não pensem mal, suas mentes perversas!), as folhas ternas duma espécie de couve. E leva também chouriço e batata. Como se está a ver, a comida melhor para os meus pecados hipertensos e colesterólicos. Estive num sei se ir, num não sei se pecar até esse ponto... que nem ia ter com quem me penitenciar a posteriori (a priori também não). Mas decidi ir, porque o contrário seria vir para casa a me sentir sozinha e miserável, e era sexta. Já toda a gente sabe o que as sextas fazem comigo, quando consegui sobreviver ao resto da semana.* De maneira que, a quem corresponda peço-lhe me reserve uma penitência, que eu vou-me esmerar em cumpri-la com devoção.

_______________
* Disto darei conta quando me inspire e o Condado carregue no iutu a curta. Paciência.

Quinta-feira quase-feliz









Ode com meias até aos joelhos

nos dias em que chegas a casa triste
o meu corpo é triste para que nada te fira
nos dias em que chegas a casa triste
sou só um corpo com meias tontas até aos joelhos
um corpo nu no medo claro da noite
os seios no redondo azul da tua esfera
e a sombra deles na parede do quarto.
nos dias em que chegas a casa triste
sou uma Salomé num desassossego de licor
o teu lado esquerdo com um sexo de flores
a ternura somente insuportável

de te saber triste sem te poder tocar.

ana salomé. Odes



Quintas-feiras havendo hóquei são boas, por decreto, isso aqui toda a gente sabe. Se há Leituras então, ai...! Era estranha esta. Havia muita malta nova pululando diferente da habitual. No fim viu-se porquê. No princípio viu-se pessoas que falam ao telemóvel antes de entrar na sala, pessoas que brincam com o telemóvel quando se apagam as luzes da sala. Depois não. Depois foi com as palavras que se brincou. Por exemplo.

Foi a repetição: não por mudar de idioma, chega mais o que se diz, quando nada chega porque nem se percebe bem. E os gestos repetidos, os pulos... aqui já calo.

Deu laranjas e luz, e fez bolas de sabão, "aquilo para que nascemos". Em crianças, muito crianças, fazíamos bolas de sabão com uns macarrões longos como espaguetes que já ―penso― não existem: era uma brincadeira efémera porque a massa amolecia com a água e não nos era permitido estragar mais do que um canudo cada; era uma brincadeira especial, porque esse dia havia macarrões ao forno no almoço.

Aos nove anos era a maior poetisa de todos os tempos. Já naquele então ―e isso se calhar é bom para a supervivência― tinha o ego maior do que a perspectiva e a voz.

Ela é uma maneira de concentrar as miradas e os músculos num ponto: ali onde o corpo é música, e vibrando estremece. É o ventre; às vezes, segundos só, olhos e mãos.

Veio acompanhada dos seus mitos femininos e as histórias da infância, da poesia como forma de estar com muita gente, e estava. Foi pena o tom monótono da voz. Se importante é escrever, tão importante é modular-dizer para explorar a beleza das palavras.

Ora, com a discrição duma folha de outono em forma de carta para uma tia de Lisboa, fez magia desde o tamborete, prestidigitando sorrisos, gargalhadas, ela que se quis entre cientista e palhaça, e acabou, coisas!, jornalista numa sala de teatro, com baratas que esperam na cabeça pacientemente a transformar-se em poema da Adília Lopes.

E a malta jovem, aí entendeu-se que era o público fiel do músico, a agasalha-lo no palco. Prendeu-me também, mas na distância. Imagem e som, cada música uma mulher e todas as mulheres. Eu tanto querendo tirar uma foto de fundo vermelho, guitarra vermelha e o vermelho do fundo assomando entre as pernas entreabertas. Mas não deixam e um dia destes vai-se-me perder o enquadramento na desmemória.

Só não foi uma quinta-feira-feliz porque ao chegar a casa descobri triste um meu amigo, um meu amigo que chorara, eu tão longe e ele mais longe ainda.

Assim, rapaz, não tem felicidade que resista.

quinta-feira, 25 de março de 2010

As dúas novas de onte









Onte ouvín o canto do cuco por primeira vez neste ano. Non entendo cal é o racional impulso que me levanta o ánimo cada primavera ao sentir ao lonxe a cadencia inmutable que revela a súa chegada. Digo eu que non debera emocionarme, a pouco que a sensibilidade polos débiles me asalte. Ao cabo, o cuco é o rei do acoso entre a paxarada miúda, o usurpador de niños e pitanzas, asasino gordo e feo de ovos indefensos. Con todo, el anda aí xa por fin e no ar vibra o anuncio da súa presenza. A min ―que incongruencias!― pónseme unha comechón no estómago de asas de bolboreta e pés de lagarto arnal a bailar na palma da man estendida. Irremediablemente.

Despois do lirismo pantagruélico, non sei se escoro se envorco cara á segunda nova de onte. Disque-disque, aquí a escasos quiñentos metros da miña casa, instalaron un puticlú discretamente propagandeado na prensa de chalé para recrutaren man de obra. E digo-digo que estando como está o panorama laboral talvez me conveña sopesar a oferta seriamente. A fin de contas non ía ter que gastar nin en desprazamentos e tampouco podo dicir que gañe dignamente a vida como tradutora.

quarta-feira, 24 de março de 2010

Miragens










Otherwise it's all the same.
Otherwise one is immortal for as long as one lives.

Philip Roth, The dying animal

A primavera é uma miragem. Está e já não está, puro ilusionismo. Há dois dias cortava a relva ao sol e a ameixeira nevava-me de pétalas a camisola. Ontem serrava os restos da poda feroz aos carvalhos e sentia o sangue palpitar, ainda era terça e tu a tardar-me tanto. A chuva, já hoje, amanheceu-me cinzenta, nua de ânsias, derrotada de anseios, milho seco que se aguarda estrume. Depois veio o sol timidamente entre nuvens ovelhentas, mansas. Aí senti o mar numa brisa imaginária e uma onda a cabalgar-me de espumas. Fui ter com ele. De mota como se fosse para durar. Cega.

Terminei de ler o Philip Roth à beira mar, num passeio pelo desejo e a urgência até os abismos do cancro e a solidão. Quando levantei a vista, toldara-se o céu e o sorriso que te reservara no horizonte desenhado. No caminho de regresso umas gotas tímidas me esporearam e acelerei. Liguei o aquecimento, que vinha de mãos quase invernais. Chove. Ninguém se lembra já da cor do sol e este azul pastel de fundo virou-me piegas. Mas é só por disfarçar o horror do animal moribundo que a gente leva dentro, como se fôssemos imortais.

terça-feira, 23 de março de 2010

Dando a nota (2)

Tras catro horas cunha rozadoira ao lombo e dúas a empurrar unha corta-céspede penso se non andarei a estragar tempo útil de neuronas.

Dando a nota

Sei que escribo pouco ou nada ultimamente. Hoxe tamén non é o día mellor para pulsar teclas, cun dedo inchado, consecuencia dun espatifamento involuntario produto dese meu empeño en aprender a facer virguerías sobre oito rodas e ningún sentidiño. Claro que non é grave, á vista está que as letras van saíndo. E vaise ter que aguantar o infeliz porque esta tarde hai partido extra de hóquei e estreo rolamentos.

sexta-feira, 19 de março de 2010

É ele!









O Condado* estreia curta-metragem e eu, artista na família. :)

*Não o posso linkar porque anda de portas quase fechadas. :( Manias!

Confesións e delitos

Despois de tanto pecado cometido (foi o café, foi a torrada com manteiga, foi o sal o sol da manteiga...) onte no Porto, pensei que non ía haber penitencia que me salvase. Porén, mentres na mesma mesa atacaba un xornal de papel, redimiume a estupidez ruín dos humanos: que haxa que ouvir isto cando aumenta a transmisión do virus da inmunodeficiencia humana nas relacións heterosexuais. Ten delito!

quarta-feira, 17 de março de 2010

Nem para lamber espinhas

Alguém já pensou que se o peixe fosse para ser comido sem sal moraria nos rios? Se até as trutas sabem que como sabem é com uma lasquinha de presunto na barriga. E nem um café para disfarçar este amargor... Fora gordura, fora excitantes... Estão à espera de quê, ditadores da minha saúde*, prolonguem-me a vida, tirem-me o açúcar também e metam os meus ossos na salgadeira.

_________
*Conste aqui: Quero muito mesmo os meus médicos e eles querem-me bem a mim, e viva, eu sei.

Telefonias psicofónicas

Quem abaixo assina, por ser meia galega?, meio desconfia quando lhe querem vender o que não pediu para comprar, não embalde assiste a aulas de economia nas melhores escolas. Por isso ontem, quando o telemóvel tocou e vi o número nada extenso que aparecia no ecrãzinho, disse ui-que-carai! A senhora Miou era eu, sim, vá lá, despacha-te. Estava com vontade de ouvir vozes humanas (confesso que ao primeiro pensei que era máquina, tal a cadência monótona da frase de início aprendida de cor) e contra o meu geral critério de não-me-interessa-muito-amável-não-me ligue-mais-toooobrigadíssima, deixei falar a criatura. Era da minha (estes possessivos!, desculpem o esgar sardónico que me foge pelo canto do lábio que tenho partido e não posso rir) companhia de telefonia móbil ―e aqui mais um ui-que-carai. Fui escutando pacientemente, com um olho posto no lume (não se me fosse esturrar o jantar e com ele a fome escanzelada). Pelos vistos e estudado o meu historial de consumo, ando ainda com tarifas do século passado, cliente fidelíssima (soubessem eles que à força, não posso ameaçar migração nem de blefe, que com outra qualquer teria sempre as antenas da margem de lá à espreita), e que me convinha mudar de contrato por um preço mínimo que num horário determinado me permitiria ligar de borla a todos os números de telemóvel e fixos, fazer essas chamadas breves que não faço ao meu marido (hein?!) ou aos meus filhos (hein-hein?) para saber onde é que eles estão (hein-hein-hein?). Aqui quase me convence, estereotipadamente. Com certeza, com essa nova tarifa adaptada aos tempos presentes, ia pagar mais uns eurazitos do que pago habitualmente, mas em troca, olhai, queridos!, em troca!, em horário nocturno, qual médium videntíssima do inexistente, ia saber onde param-pairam o meu marido e os meus filhos... Isto é que são avanços tecnológicos!

segunda-feira, 15 de março de 2010

O fío do nobelo










Case unha semana enteira para lembrar. Perdéraseme o papel dun personaxe nun filme. E gañara angustias, abismos, entre neuronas mortas. Foi preciso durmir, durmir moito, como xa nunca durmo. Cando o maxín espertou esta mañá, o quebracabezas estaba completo. Tamén non é para alegrarse nada. Unha semana! E debera dicir ende ben?

Coma un fillo









Rematei a tradución do Ishiguro. Darlle a enviar é como, imaxino, ver un fillo que sae da casa para o mundo. Por iso resístome e releo o texto unha e outra vez, modificando sempre, tentando melloralo seguido, até que xa, digo, fecho os ollos, vai, acabou. Algún día ten que ser. Non te podo reter máis sen te transformar por completo en obra miña, sen te contaminar dos meus modos.

Véxoo partir entre a fachenda (non me quedou mal, penso) e o medo a que non encontre aí fóra a acollida que lle soño.

As ilusións son así de puñeteras.

sexta-feira, 12 de março de 2010

Filmes

Ontem não foi quinta propriamente. Suspenderam-se as aulas de patinagem porque, pelos vistos, precisam o pavilhão para montar uma feira de saldos: outlet chaman-lhe agora de lábio em bico porque "esgoto" não tem nenhum glamour, outra que também suscita fascínios linguísticos. Digo isto a modo de preâmbulo para vocês compreenderem porquê na tarde de ontem houve o que houve e não os estatelamentos costumeiros.

Foi assim.

Um grande (pelo tamanho) director de curta-metragens (também pelo tamanho) ligou-me para ir gravar umas cenas para ele, melhor dizendo, para ela, a curta. Precisava, explicou-me, imagens duma pessoa a escrever num computador num café na praia. Aceitei. Não parecia que os meus dotes artísticos não fossem estar à altura. E lá fomos para Caminha (maiúscula inicial, na foz do Minho). Já no local especificou que apenas queria umas mãos de gente a teclar, o ecrã dum computador a revelar um blogue. Eu estive para me escudar em que tinha as mãos feias, que era melhor imortalizar outras partes de mim melhor conservadas, como quem diz, os mamilos, mas depois... na verdade, não sei escrever com os mamilos. Se era de escrever que se tratava isso podia pôr um problema. Além do mais, reflecti, quem sabe?, se os mamilos ficassem famosos e depois tivesse de andar pelo mundo fora sempre atrás deles... era cansativo, não era? Eu também acho. E podia apanhar frio, de vesti-los e despi-los entre tantas tomas. Claro que o frio nos mamilos nunca fica mal. Aí pensei que talvez... mas não. Afinal não disse nada e limitei-me a dar o meu melhor no papel de dedos que escrevem. Nem sei se fiz bem.

quinta-feira, 11 de março de 2010

Meios tolos eternos









'But I don't want to go among mad people', Alice remarked.
'Oh, you can't help that,' said the Cat: 'we're all mad here. I'm mad. You're mad.'
Alice's Adventures in Wonderland, Lewis Carroll

Fui ver o da Alice. Mas não direi nada, que não posso. Nem vou dizer sequer que me sonhei por vez primeira um cabelo louro e uns vestidinhos de escumas, ingrávidos, não ouriço-cacho como era o meu costume. Prometi. Ela quer-se limpa e pura ante o ecrã e quem sou eu para andar a ficar em bestuntos alheios preconceitos alheios, crípticas opiniões que entulhem a percepção livre de cores e sombras, de vozes-silêncios, de fundos-fundos e planos mais primeiros que primeiros? De maneira que vão ver, se quiserem, coloquem os óculos das fantasias sobre os óculos das realidades e sintam-se meios tolos da tola inteira.

A quem quiser continuar virgem de influências, aviso!, não lhe convém entrar na caixa de comentários: aí a moderação não está activada. (Eu aqui a falar adiantado em comentários em plena crise blogoglobista.)

quarta-feira, 10 de março de 2010

Demencia e desmemoria: o medo

a doença enumera inventaria
necessita de esvaziar completamente a memória
para que se cure o corpo
e o sonho de novo desça e construa
magníficos refúgios luminosos jardins
Al Berto, Vigílias, 4

A historia empeza xa así con acentos de película antiga, voces de macho varudo que mira de esguello o interlocutor, revelándose no pánico con síntomas físicos (a auga, o enxoo); a retranca na afirmación que é pregunta, fala como se a locura fose contaxiosa (e será?); na auga, na auga sempre presente, o terror que escorre polas mans, a forza brutal da auga que crea e destrúe, auga máis poderosa ca o lume. Os ingredientes do medo están aí todos: unha illa, que é a incomunicación; unha treboada, a luz que nos cega e a chuva que nos afoga, a constante humidade; un cemiterio, a morte, naturalmente. E unha palabra soa: FUXA! Fuxir? Fuxir de quen, de que? Pode un fuxir de si? Pode un fuxir do sangue, das vísceras, da capacidade do ser humano para magoar, dos cadáveres conxelados, dos ollos, dos ollos dos mortos, do baleiro dos ollos dos mortos? Encontrar o paciente 67 será recoñecerse perdido? Talvez a resposta estea no faro, o lugar onde se fai a luz, claro. Talvez non. Porque a loucura é iso: non distinguir o real do irreal, a verdade da mentira, se un é louco ou o queren enlouquecer, claridade e tebras. O medo.

Velaí o meu medo: traspasado o intervalo, soa ao fundo da sala, a desmemoria con toda crueza: deberei levar comigo pedras pequeninhas brillantes que me permitan regresar, recoñecer os pasos vellos, a demencia que se instala e da que só hai unha maneira de fuxir?

terça-feira, 9 de março de 2010

Acto de contrición

Levei porrada até no orgullo. Merecida. Que se saiba. Moi merecida. Será por iso que ao domingo estaba dolorida enteira, até dos dedos dos pés -hai quen pense que os dedos dos pés non doen, como se pudese haber insensibilidade na parte do corpo que nos fai medrar cando a propia altura non chega para alcanzar as estrelas...

Foi así.

Era sábado e había teatro na Aldea. Co teatro teño unha relación de desconfianza. Unha peli regular pásoa. O teatro ou é bo ou é nada. Atravésaseme na boca do estómago e non o dou vomitado. Saír a dar un paseo longo cos cans ben podía ser o pretexto que xustificase a non comparecencia. Pero a casualidade ás veces é azar: encontreime con R e quedamos para ir, ao cabo, unha das actrices era un mito na escena teatral galega. R díxollo á súa cuñada e a cuñada díxollelo ao home, á amiga e á filla -unha criatura con cerebro propio, coitadiña-, para nos iluminarmos todos.

Arre demo que estaba cheo o local! Que sorpresa! Cativos coma area. Espectáculo apto para todos os públicos nin que fose. Só faltaba a empanada de polo con óso, á vista, que se cadra había, o cabazo de viño circulando. E cuspir no chan. Música de pachanga a rebentar os tímpanos para quecer o ambiente. Os síntomas eran inequívocos. E nós, invidentes e necias, sen dar creto ao diagnóstico obvio.

Un fenómeno sociolóxico, que no café* posterior analizamos polo miúdo para tirar proveito do infrutífero. Que si, muller, que aínda hai quen tira a cabicha ao chan e a esmaga coa punta do zapato.

Quen vai fiar nas miñas suxestións agora? Levei porrada até nos ares de cultureta que me dou.

___________
*Quen di café di calquera líquido que se beba sen elevar a presión arterial.

domingo, 7 de março de 2010

Que alguén me ilustre, por favor, o concelleiriño de Cultura e Educación

Non me sorprendeu o que vin onte, o pobiño a aplaudir merda que se apegaba no ambiente, que a eses mal chamados cómicos só lles faltou repartir cheiros . Por iso, vailles aí unha suxestión de balde: naquela restra de zafiedade guindar ovos podres ou zarrapicar de mexo o patio de butacas de cando en cando non vos desentoa nada e con certeza o público ha de vos ovacionar con arrotos. E vosoutros, todos, a escachar, a recachar.

O que non só me sorprendeu, senón que me cabreou foi ver o ilustre concello de esquerdas, disque!, como organizador da baldrogada por man da súa concellería de cultura (ula?), educación (cando?) e participación veciñal (canta! canta!, que é o que conta...). Se a escatoloxía ruín, parruliños, é o que vos dá votos, ide esquecendo o meu nas próximas. Xa veremos se eses que encheron o auditorio onte son da vosa corda. Teatro é unha palabra moi digna, queridos, para a enzoufardes así. E o humor elegante tamén suscita a participación veciñal. Iso apréndese en primeiro de Cultura e Educación.

sábado, 6 de março de 2010

Aos pulos










Li-o dias atrás andando aos pulos pelo féisbu e ficou-me o coração, essa víscera incontrolável, cheia de sangues densos, gelatinosa, enjoativa, ficou-me, como digo, o próprio aos pulos. Era eu? Era eu?! Aí entrou-me pelos interiores mais ou menos externos, epidérmico e vermiforme, um orgulhozinho fátuo pela versão prima qualificada a uns prémios que conferem escrevedores a sério, com número de sócio e militância manifesta na coisa da língua.

Depois chegou-me o convite ao jantar e com ele um cartão em letras grandes que gritam PÂNICO!

O coração, é claro, continua cavalgando, obrigação dele, a minha só de mima-lo, agora, sem cafés muitos nem sódios excessivos. A carola, baralhada, faz-me cálculos de probabilidades comutativas. Porque eu queria muito ganhar por uma vez na vida, em vida, o reconhecimento de quem sabe da arte de compor palavras-músicas-sentidos. Ora, receio que as luzes, nesse seu afã de cegar nos olhos as pessoas, devorem as sombras que me amparam. Presta-me sempre mais a invisibilidade. Contudo...

Restam dois meses para amortecer nervos e desenhar o gesto imperturbável da derrota (sorriso lindo de quem não se importa) ou o eufórico, mais pulos, coração, mais pulos, e o discurso que a memória não vai reter, as dedicatórias omitidas como as lágrimas, tão típico e nefasto para os rímeis.

Ouvira dizer que entrar nas listas (quaisquer listas) bastava para sossegar as ânsias. Devera. Mas cá entre nós, o bicho da comichão pula inquieto com este filme de ver os meus dedos que falaram pelos doutros candidatados. E como sabem bem as vaidades...!

sexta-feira, 5 de março de 2010

Todo se transforma










Onte díxenlle ao rapaz, desta enganáncheste, fixeches mal en elixirme de primeira para o teu equipo, estou non estando. Calei logo, entre inchada e desinchada, nun remoer por dentro que nos ollos me delataba, estás ben?, estás ben?, eu que non, que non estaba porque o ar non me corría no volume conveniente polas veas. Nunca mallei tanto por nada, desequilibrios, debilidades que deparan golpes parvos, o desalento a bater no chan coma o pau que me foxe, unha e outra vez, e parar, recuperar amodo por riba das ansias, que me come a rabia de non poder, de non dar, e querer, querer tanto, querer máis...

Hoxe aí fóra inaugurouse a primavera na versión acústica das aves do meu reino, sen amplificadores, sen estrados... Estase a ouvir o coro rebelde que pon as cousas no seu sitio e fai o ar máis respirable.

terça-feira, 2 de março de 2010

Tensão não dá tesão nenhuma

Proibido lamber as lágrimas, afogar no mar, tocar lasciva e demoradamente com a língua em peles alheias ou próprias, beber água das Pedras (Salgadas), o bacalhau nem cheira-lo...

E o café, ai, o café só assim...

segunda-feira, 1 de março de 2010

Hai días e días










Hai días que nunca chegan, como se estivesen perdidos para alá para as bandas do horizonte.

Hai días en que asusta que veña aquí tanta xente a interpretarme as vísceras.

Hai días que gardaría se puidese nun caderno forrado de nubes brancas.

Hai días que feren fundo e mesmo así, non merece esquecemento quen mos habitou.

Hai días en que a vitoria doutro me debuxa un sorriso.

Hai días en todo o abano de cores e penumbras.

Hai días en que unha palabra, unha soa palabra túa basta para me sandar.

Hai días en que á ausencia lle medran gadoupas de tigre á miña espreita.

Hai días en que non me doe a cabeza... nin case nada.

domingo, 28 de fevereiro de 2010

Água





Nem me lembrava como é bom apanhar de manhã cedo uma valente molhadura.

Tres desexos

Unha caixa para gardar as palabras con que os sábados me apagan os medos.

Un álbum de músicas que retratan sensacións.

Un pano que esperte sorrisos con estrela.

sábado, 27 de fevereiro de 2010

Espectáculo!

Nin se vos ocorra, se vos pasan a unha distancia prudente, deixar de velos. Actuaron onte en Ourense e pagou a pena loitar contra o cansazo. Non teño moita gana de escribir. Talvez noutro momento. Queda o aviso e o consello encarecido.

Grazas pola orde taxativa, aquel seu vaia a Ourense!, don r.r., que eu transformo nun ídeme a Narón!, hoxe 27, no Auditorio Municipal, non vos sei máis.

Os sinais tan claros dos días escuros

Non sei ver o que non me interesa ver, o que descabe das certezas poucas que me quedan... que me quedaban: xa a partir da tarde de onte creo que me morreron todas. Tal vez o derrubamento doutros edificios em aparencia sólidos, en plural, non me abala. A destrución que se usa en singular, senlleira, esa si me quebra: anda a dor repartida ao meu redor e féreme o que a eles -que de repente son dous e aínda nin saben como- os fere.

Os sinais estaban escritos por todas partes, gritando en letras grises diminutas, no baleiro das ausencias, na penumbra da casa, na brevidade das respostas... Desatendín os sinais porque non entraba nos meus cálculos de futuro tanta evidencia. Por iso ando para aquí de mañá cedo a cargar e descargar culpas e desculpas. Chove tanto.

sexta-feira, 26 de fevereiro de 2010

Quinta das quintas, segunda parte

Ontem lembrei-me muito de ti, Oscar.

Não de tarde, repara, quando caí em câmara lenta no jogo de hóquei, a mão esquerda aguentando a massa pouca e o muito peso, que eu queria falar e não conseguia, os colegas à minha volta assustados porque eu não ria como sempre, todavia com vontade de rir e dizer não foi nada, estava sem ar para distribuir tranquilidades até que enfim, o peito se abriu e abri a boca como um peixe (imagino), ah! Não, não foi aí que eu me lembrei de ti.

Também não foi mais tarde que me lembrei de ti, quando ia de carro para o Porto e davam o jogo do Sporting na rádio, que fiquei a ouvir segundos demais para quem não gosta mesmo de ouvir nem ver bola, a desejar que ganhasse só pela felicidade desse meu amigo que guarda os pedacinhos dos seus sonhos partidos como cristais na boca do estômago, que estava tanto a precisar duma vitória assim.

Não, Oscar, lembrei-me de ti quando na plateia se apagou a luz e se iluminou o palco. Lembrei-me de ti nos poemas, na dança, nas vozes, nos vídeos e nas fotografias, nas músicas, nos silêncios e nos sorrisos, até nas gargalhadas, porque sei que nesse mais longe em que habitas agora, tens entremeado o amor de saudades. Lembrei-me de ti por aquele dia, ou foi noite?, em que eu queria afogar para sempre a escrita e o blogue e me ralhaste, ofendido quase, e então tantas pessoas lindas que eu conhecera e ainda havia de encontrar nesta terceira margem? Lembrei-me porque assim conheci a Alma, com quem me encontrei ontem, e porque sei que ias gostar dela e ela de ti, como eu gosto de vocês. E das Quintas, claro.

quinta-feira, 25 de fevereiro de 2010

Quinta das quintas, primeira parte









Hoxe estou nun día deses terribles en que de bo grado me desprendía do corpo se non fose a falta que me fai para tanta cousiña de nada. Non se enganararon no parte: estivo unha noite do demo e o demo non tivo outra cousa que facer que deitarse comigo na MIÑA cama! Uhhhhh! Aínda ben o tellado resistiu. Hai quen diga que no campo se dorme ben. Eu só durmo ben na cidade. Se puidese escoller, escollía vivir o día na aldea e na urbe as noites, durmidas ou sen durmilas. Na aldea, as noites, por escuras, deséñanse con barullos: que se os grilos no verán abafante de pedir correntes de ar coas orquestras de tanta festa montadas nelas e os mosquitos a zunir nas orellas; que se os cans porque rolda a raposa ou unha gata á xaneira (para quen nunca ouviu: gritos de raposa ou de gatos en celo son de arrepiar as carnes e os pelos que as cobren); o vento a rachar polo piñeiral adiante (harpa de arumes de que?!), as pólas dos eucaliptos que renxen; un coche que se espeta nun recuncho agochado co chundachunda a tope para amortecer o ñaca-ñaca... E cando, ende ben, acouga o desasosego, érguese o coro de aves solistas a disputar espazo acústico: pegas, melros, pardellos, galos...

Pena, digo, que teña tanta necesidade do corpo.

Pontes










E se non é moito preguntar, este bloque non debería estar incluído na rede de transporte público entre as dúas beiras do Miño?

quarta-feira, 24 de fevereiro de 2010

Mam(on)adas

Na miña vida fumei activamente (pola pasiva só se a compañía o compensa) e para o que me queda xa non tiña pensado. Pero velaí que esta mañá, no repaso habitual polos blogues e a prensa dixital, tropézome cunha campaña que se pretende antitabaquista na que se compara a fumeta coas felacións (ffff....). Home, teño ouvido a expresión de andar a mamar no cigarro, pero a min non me digan, por moito que bote fume un polas partes baixas en momentos de excitación, que tanto monta monta tanto unha mamada coma un cigarro. As comparacións, ao final, son odiosas e pódense virar en contra das mellores intencións, coma cando se cospe un lapo que nos entupe a gorxa sen nos fixarmos na dirección do vento. E vostedes dirán que qué saberei o que é mellor e o que é peor se nunca fumei? Certo. Só sei que de tal asociación de ideas estame a entrar unha ansia demencial así de mañá cedo de mandarlle un cigarro e xa non parar... Vou dar unha ducha fría.

terça-feira, 23 de fevereiro de 2010

Confusas infusións

Téñovos dito que non sei facer dúas cousas á vez e non me credes. A ver se agora. Ía preparar unha herba luísa, que me presta moito polas tardes. Pensaba, ai de min infeliz, que para iso non cumpría utilizar o caletre, que este podía estar mellor empregado en dar á frase que estaba a traducir a mellor das formas de que era capaz. Total que mentres a auga non fervía, eu remoía, recolocaba, trocaba sinónimos aceptables, alternaba construcións verbais con sintagmas de núcleo substantivo, sumida noutra dimensión.

Ferveu a auga, servina, chimpeille o sobre e fun para o ordenador coa cunca, que quedou alí ao lado a pousar. Isto todo sei que o fixen porque non teño servizo doméstico, non porque me lembre de facelo. Nun alto, mirei para a infusión e descubrín un líquido escuro a máis, do que non se desprendía un mínimo recendo ao limón.

Visto que aquilo era té e do negro (de excitantes non andaba carente), resolvín pingalo con leite para cortarlle o amargor. E aló vou con el para abaixo, abro a neveira, a cismar nun adxectivo que non me convencía, collo o cartón, inclínoo sobre a cunca e vexo saír polo bico un líquido de cor laranxa. Non sabía se rir, pero polo si ou polo non, rin, que se perde menos. Collín o cartón bo, o do leite, e engadinlle unha nube, a ver. Xa vos digo que non me quedou mal de todo. Frío, iso si.

Agora vou ver se dou co adxectivo. Que hei de dar: teño o cerebro entregado.

Recado mudo só não dos olhos ou espelho










Eu nem te digo nada. Tu é que sabes —digo só, que é frase que dizem vocês como para dizer vê lá tu o que fazes, que a mim, raismepartam monocorde, nem me aquece nem arrefece, atitude táctica de quem está numa de congelação externa e fogo acesso nos adentros fundos dos fundos abissais onde os peixes desiluminados cospem luzinhas às trevas. Nem te digo nada, digo, e calo, podes ficar nesses íreses e víreses, pois que eu já fui e vim tanto que tem momentos, horas, dias, que nem sei se vou indo ou estou(-me?) vindo ou ando ficando.

Não vou, por isso, pedir-te para ficares se não queres ficar, nem para te dizer que vás, se não queres ir, mas para calar tudo, emudecer só não dos olhos, espelho que afinal nem vês, nesses teus longes que habitas. Contudo ou nada, se fosse para dizer coisa nenhuma, só se fosse e apenas isso, num esforço sobre-humano de que me sei ignorante —incorporeidade frágil de se quebrar por um mínimo boquejar quando não devo—, se fosse, digo, suspirava um silêncio abafadinho de tristezas-saudades.

segunda-feira, 22 de fevereiro de 2010

Milagres é que non hai











Tenho as mãos vazias de ti

neste hálito que ainda te respira
e o cansaço próprio de quem espera sempre
sem alcançar
o milagre da paixão
A vertigem da aventura transporta-te para outros braços
para outros lábios
para outros cais
Não me iludiste
Sei que uma manhã acordarei apenas na tua memória
como aquele que merecendo-o não conseguiste amar
Até lá fingirei a eternidade

Ademar Ferreira dos Santos
Descansando do futuro [reserva de intimidade]


Ando desde hai uns tempos entre a guerra e a paz, a do Tolstoi, o Лев, que é como dicir león pero en cirílico, mil oitocentas e tal páxinas de batallas e amoríos en papel de fumar, tóxico só polas tintas. Entre medias van outros dramas e novelóns, pero as noites resérvoas para a creatividade febril do monstro, tentando reter quen é quen, entre tanto estrondo, instropeccións, cadáveres, discursos e vodka para quecer a coraxe. De aí que a modo de oración profanamente impía, para respirar da prosa, inspire poemas antes de fechar os ollos —non o maxín, que ese aínda demora, demórase, rebelado, e prolonga no infinito o tempo na espera dun milagre que nunca chega.

sábado, 20 de fevereiro de 2010

Acosado, case querido (9)










Xoán Lobo Vieira sentou no banco da alameda, non por cansazo, pois é sabido que os mortos se algún privilexio teñen sobre os vivos é o do descanso eterno, máis ou menos pacífico. Sentou porque lle petou, porque era sábado e de sempre soñara con sentar nun xardín, sábado de mañá, sen máis perspectiva nin expectativa ca a da contemplación minuciosa dun vasto mundo-acuario en calma que o circundase a el, o espectador visitante, involuntariamente alleado.

Non lle tardaron en pousar sobre os ombros as pombas, a petiscar na foula que lle punteaba de faíscas apagadas a negrume lampa do traxe. Aturoulles, inadvertido, os bicos ansiosos a peteirar polo pano, o batucar rengo e desacompasado de pata enteira e mais toco que os seguía, o bafío acedo que expandía o bater de ás, tarabelear sucinto. Estaba ben a gusto e deixábase conquistar, abdicado como estatua de bronce, idoliforme. Pareceulle mesmo gorentoso verse así acosado, case querido, non fose polas cagadas.

quinta-feira, 18 de fevereiro de 2010

Dilema perverso










Ía eu camiño da clase de patinaxe, polos auriculares os Coldplay duro e dalle co fix you, e eu pois, ala, veña, fix me, fix me, cando desde a outra beirarrúa chamou por min a Berta, que sempre anda á caza de leria xunto á cancela.

—Entón? Hoxe nin bici, nin moto, nin coche nin nada?
—Nada, hoxe toca a pé.
—Ouviste, que te ía facer eu unha pregunta, porque as mulleres que vivimos soas é o que temos. É que non sei se vaia logo á misa ou me meta na cama.
—Vai á misa, muller, vai á misa.

En que andaría eu pensando...?

Nem que chova ou vente










Hoje é quinta-feira, dia de felicidade suprema por decreto. Quem não sabe devera saber a estas alturas que às quintas cá a dona do tasco tem jogo de hóquei. E ele pode trovejar, estar cinzento como barriga de lesma, chuviscar miúdo e impertinente de toldar a vista nos óculos sem limpas e encrespar cabelos, ventar (e eu que até gosto de vento) de abanar a mota perigosamente comigo, que é nada, em cima (não se sai de mota com rajadas fortes de costado, rapariga!, vê lá se aprendes), ou cobrir-se o mundo até onde a vista alcança, que são os montes de Cerveira, duma geada crocante que detenha os pulsos da bicharada... já pode, digo, que para mim, no de dentro, está um sol de 21 graus centígrados, mais ou menos.

Atenção, rapazitos, que hoje vou arrasar na baliza. Vou tentar, juro!, que seja na alheia, mas não prometo.

sábado, 13 de fevereiro de 2010

A máquina que faz gostar das pessoas











Carta aberta ao valter
Querido valter

Porque te sei sensível e tanto, tenho medo de te magoar, mas se não te dissesse, penso, esta nossa amizade ainda nova não teria muito para onde crescer.

Fui ao lançamento da máquina, como sabes. Fui porque gosto do valter pessoa que antes já me encantara como escritor, porque me comove o que dizes e sobretudo como o dizes. Não acostumo ir a lançamentos de livros, salvo que sejam de amigos. Também não tenho hábito de acudir a conferências de escritores, salvo que a sua escrita seja tão poderosa como para me suscitar curiosidade, como foi o teu caso, e em boa hora. Gosto muito de ler, não imagino a vida, a minha, sem as leituras que desde a infância me acompanharam, já de antes de aprender as letras, quando minha mãe me lia histórias antes de dormir e quando o consolo de estar doente era o presente dum livro e água de limão. Pouco antes de morrer minha mãe, soube que a senhora Amparo, que estava de criada em casa quando eu era muito pequena, me chamava "a leona". E ainda hoje não consigo resistir-me a aprender a decifrar caracteres doutras línguas, porque são como chaves mágicas que abrem as portas da imaginação. Sou um bicho solitário, dá para perceber.

Depois de ler o remorso, quando comecei a máquina, ao primeiro desiludiu-me, parecia-me tão suave... mas enganara-me: no segundo capítulo já estava presa nas suas garras, duras e mansas. Seduzida. Com o corpo rendido ao fascínio das frases, da voz velha do senhor silva.

E preâmbulo feito, vou ao que ia. Gosto de ler. Não gosto de destripar literatura. Gosto menos de ouvir destripar literatura. Nunca gostei de aulas de literatura. E se não tivesse lido já a máquina, quando a professora iniciou a sua dissecação, deixando-as entranhas espalhadas pela mesa e mal-lendo parágrafos como quem assalta um documento desprovido de ânima; se não tivesse feito cento onze quilómetros com o fardo da anemia às costas para ouvir o valter, o que o valter tinha para partilhar; se não tivesse tão poucas oportunidades de ouvir a voz serena, o equilíbrio perfeito em que o valter combina a tristeza e a alegria para me apanhar de repente —depois de me despenhar o espírito ao abismo— quando estou para bater contra o chão... não tinha aturado aquilo nem um quarto de hora.

O pior é que não fui a única a sentir isso. Na plateia à minha volta as pessoas levantavam-se das cadeiras, falavam baixinho, entretinham-se com o telemóvel, saíam e tornavam a entrar na esperança de que nalgum momento a máquina de destripar romances acabasse e falasse o valter, ou nem sequer voltavam já, cansadas. Quando ela terminou, muitos à minha volta negaram-lhe os aplausos, descontentes. Também eu. E aplaudiram com força, força e calor, as mãos a arder, quando falou o valter, o escrevedor de romances-poemas.

Ai, valter, peço-te, não sofras por isto, que eu te sei vidrinho, vidrinho de cheiro como sou eu, que dizia um meu amigo que uma vez me quebrou.

Houve coisas muito, muito boas. Tudo o resto foi bom de mais, divinamente humano: as fotografias, os quadros, a magnífica voz do Adolfo que era o próprio antónio silva que eu ouvira página após página. E tu, claro, que nem bonito és e mesmo assim, és a beleza.


Beijo como um universo de palavras

P.S.: Ainda bem, nestes papeis digitais, as bágoas não esborratam as palavras.

____________
Ai, que já ia esquecendo: a frase aquela das histórias de pedrinhas que cito prometendo esclarecer de quem é é, é claro, da máquina do valter; a pedrinha é que não.

quarta-feira, 10 de fevereiro de 2010

U-lo Karl?













As tendencias tiran para zombies-nzumbis e monstros variados. Xa nin nos cemiterios hai paz, menos descanso. E sae de balde, casemente, ollos postos na produción do espectáculo, aforrar no contrato dun protagonista que non actúa, que nin aparece. De balde dixen? Dixen en balde. Satisfáganse os dereitos sobre nome, pagadeiros a defuntos cuxos bens outros vivos vivísimos administran. Fóra o gran pormenor, barato. Estarei a desenguedellar a trama? Duvido, logo existo, que é máis do que se pode esperar dunha obra de fantasmas, nas varias acepcións do termo. Mais se así fose, se desvelei o que é evidente —que o Marx morreu—, non hai raciocinio que resista ao pracer do envoltorio: diálogos e disdacalia (viches como aprendo logo o que logo non me esquece?).

(Cada vez gústame máis ler teatro. Pódese ler dun tirón na sala de espera do médico para escorrentar desesperanzas, mentres algún paciente impaciente reclama o xantar, non por fame, máis e só por enredar, por matar o tempo, como se o tempo non soubese morrer pola súa conta.)

domingo, 7 de fevereiro de 2010

Nada mellora nunca

Onte fun ver un bodrio que se me fixo insoportable, contra todas as críticas —impresións miñas, dignas de creto ningún. Mesmo así, estaba tan cansada, que me abandonei na butaca, nun vitimismo absurdo, mirando o reloxo cada cuarto de hora, mudando de postura cada cinco minutos, acosada polos primeiros planos xesticulantes e gritóns dos personaxes que me atacaban os nervios, tentando convencerme de que talvez a cousa mellorase contra o final e sen que nunca mellorase. Como se non soubese, a estas alturas, que nada mellora nunca.

As mans que curan

Esta semana que xa case pasou, vin no Poleiro a de Irina Palm por segunda vez. O público saía exercitando o artello do cóbado, un dous, un dous..., en xeral o dereito. Os máis (a idade media na media idade) percibiron un certo enferruxamento e algo de dor. Tamén a min me ten doído o cóbado. Mellor dito, os cóbados, talvez incluso o resto todo, da cabeza aos pés, nun continuo discontinuo. Pero iso cun gramo de paracetamol resólvese, disólvese.

Hai outros estragos que non se compoñen con beberaxes. As miñas mans, por exemplo, coma as de Irina, non teñen nada, absoluta- mente nada, de bonitas. Non sei se algunha vez tiveron, quen se lembra ou que importa? Ao cabo, cando ninguén mira, nacen delas palabras que son pracer, ou consolo, acougo para a angustia que te rilla rillándome a min, apertas e tenrura, toda a que esta distancia frustrante permite, nun sorriso debuxado cos dedos.

quinta-feira, 4 de fevereiro de 2010

(F)oda aos bombeiros de Braga

Advertencia ao lector incauto:
Esta pornochanchada en verso
fere as máis líricas susceptibilidades.

Ouvín dicir nas noticias
que na cidade de Braga
por evitar impudicias
hai sempre quen todo faga.

Dixo o xefe dos bombeiros,
(ironía aquí nin pinga)
que non van arder braseiros
que o seu corpo non extinga;

que nesta aldea global
das novas tecnoloxías
dispoñen p'ra cada cal
de armas e artillarías

con que combater os lumes,
quer forestais, quer urbanos,
que se delaten por fumes,
p'ra evitar maiores danos.

Que non sexa por mangueiras
nin por moi longas escadas,
que non se encontren maneiras
de abafar as labaradas.

Moi ben dotados de medios,
sen escatimar dispendios
han de sufocar nos predios
calquera clase de incendios.

E non só ao sur do Miño
se estende a viril potencia,
que no galego veciño,
tamén acada influencia

a súa forza operativa,
crucial p'ra impedir que prenda
nin fogo nin chama viva
no interior dunha vivenda.

Ha de estar contenta a igrexa
ante afirmación tamaña
pois que sempre tivo envexa
do Santiago da España

que as reliquias lle ripara
p'ra lle minguar importancia,
e saíulle ao pobo cara,
que é quen as guerras financia.

Xa non vai haber faísca,
tras esta fraterna avinza,
sen que veña unha chuvisca
que a transforme logo en cinza.

Lapa non hai que resista
aos dous lados da fronteira;
baste que haxa lume á vista,
xa lle chuzan a mangueira.

Por iso se vou a Braga
irei vestida de amianto
pois sería sorte aciaga
que o que a quecer custou tanto

veña un bombeiro e apague
en apenas uns segundos
e para sempre me estrague
os meus fogos máis profundos.

E non consinto que un bispo
sexa quen ordene e mande
se me ispo ou non me ispo
ante a presenza dun glande,

só porque veña un bombeiro
que pensa que a ten meirande
e queira ser o primeiro
que os meus ardores abrande.

quarta-feira, 3 de fevereiro de 2010

Histórias de pedrinhas ou nada










Há quem faz histórias com uma pedrinha, quem com a mesma pedrinha faz é só mortais feridas, desistoriando futuros. Há, aliás, quem grave sobre as pedrinhas doutros linhas tortas que mal dissimulam as pautas do caderno. Consequentemente... trouxe para aqui a minha pedra na desesperança de que desse alguma coisa.

Não deu.

Às vezes a tal de pedrinha é uma frase, frase minha ou doutrem, não interessa. A frase é como a pedrinha com que se tropeça. A gente fica a olhar (isto é metáfora ou não) para ela e hesita, abana a cabeça em debruçada contemplação ou chuta forte nela de pé arrebitado (arrebatado?). O quê é que eu faço contigo, ó pedrinha-frase que vieste ao meu encontro? Pego em ti e guardo-te na algibeira? Prolongo-te em trajectória elíptica sobre o mundo de areia e mar à minha fronte e vê tu lá se a sorte ou o azar dispõem que fures para aí, ai, um qualquer outro coração ou fendas uma testa, catacroc-chofff, como melancia madura?

O sol entra agora pela janela do café. Incomoda-me este resplandor de inverno que teima em aquecer as húmidas tumefacções da idade, as pernas como velhas a se fazerem de tontas contra as que ninguém pode nada (frase, fora o género, roubada um dia destes revelo onde-de quem). Na praia o mundo deteve-se porque não é possível eliminar o espaço vazio que sobrou entre o fim da ecografia no hospital e a consulta no centro de saúde... meia hora de calma azul e rumor de ondas.










Ah, a pedrinha veio comigo para casa.

segunda-feira, 1 de fevereiro de 2010

Sensación térmica

Non sei se alguén o notou. Aí fóra vai unha friaxe que conxela as neuronas, peneirada por unha brétema translúcida que o sol aínda non deu fundido. Medraron os días, tamén iso se nota, pero non as horas. E é que anda a intemperie vestida de ilusión óptica. É inverno. Cada vez é máis inverno.

Unha estratexia humana

Onte fun á do Clinisvu. A min este sempre me deixa vacilante entre o gusto e o desgusto. Sabe tocar nas teclas do sentimento, pero ao final amólame cunha oración. E non só. Porque o das bandeiras, deus e patria (por xunto ou por separado) como pouco atravésaseme sempre e como algo máis, méteme un medo pánico terrorífico, por nobres que sexan os feitos-feitos relatados, que talvez aquí, creo firmemente, sexan. Velaí as razóns miñas do abaneo mental. De garda baixa, vibro co clamor coral do estadio, as pinturas de guerra nos rostros, o poema épico e o perdón aos inimigos. E, claro, a nada que recupero a consciencia, éntrame un sarabullo de me arrincar a pel a cachos, tanto rañar nela, na pel. Pero logo o Morgan-Madiba é un actorazo e se as guerras se resolvesen sobre un campo verde sen mais armas ca un balón, redondo ou ovalado, até era sublime. Aquí é.

De maneira que...

Voulle pór só unha tacha: sobráronme minutos de partido, que total xa se sabía o resultado.

Ou dúas:

A oración do final. Pero sendo de quen era estaba de ser.

___________
P.S.: Para a próxima levo cacahuetes.