Em tempos tive um amigo catalão cuja mãe, ainda solteira, face à inchação crescente da barriga, num outro milénio em que a prenhez fora dos limites do matrimónio era, além de opróbrio, pecado (ou viceversa), defendeuse da ira paterna e a vergonha materna alegando que aquilo vinha dependido de se ter banhado repetidas vezes (reparem na reincidência a lata da pecadora, se não é isto tentar o demo...) na praia da Barceloneta. Hoje, oito anos depois do lavado de cara das Olimpíadas, presumo aquelas águas tão limpas que a gente pode afogar nelas sem qualquer risco para a saúde, mas naquele então os argumentos da futura mãe do meu amigo eram de peso e evidente gravidez.
Primeira garrafa com mensagem
Lembrei isso há dias, ao deparar no Alpendre da Lua com uma notícia, em cujo final, aliás, o administrador do coiso citava, muito amavelmente, um texto deste blogue (estamos aqui num puxa-saquismo quase patético). Vejam.
Um executivo com ar de não ter pisado nunca fora do rego (talvez não é muito feliz a escolha da expressão) colocou repetidas vezes sémen próprio na garrafa de água duma colega de trabalho. Até aqui tudo bem: uma ideia perfeita para a mente dum tarado conceber. Mas há algumas incógnitas de índole para-científica não esclarecidas no jornal que me têm desde a data numa de insónias inquietantes.
Como é que fez o Michael Kevin (este pessoal tem mesmo nomes de telenovela) para enfiar o esperma pela boca (quase ia utilizando à galega "bico" para dar nisto um toque etno-medieval, mas depois ficam-me todos nervosos) da garrafa? Eu só imagino aquilo tudo esporrado por fora, visto que a maioria dos homens nem para mijar, com a pila bem segurada e fixa, acertam no wc, que tem um diâmetro consideravelmente maior, quanto mais...
Ora, a água é, como bem aprendemos na escola, um líquido incolor, inodoro e insípido. A mim não me digam que uma gota de esperma que seja não dá nas vistas por ali a aboiar com aquela corzinha esbranquiçada? Quanto ao sabor, ainda levou três meses a gramar água choca antes de notar qualquer coisa de estranho?! Se calhar, a papalva ia pensando, "Olha que isto que estou a beber é bom como a água, tem um gosto que me traz belas recordações mas não identifico" e tal. Acontece muito nos cursos de cata entre pessoas inexperientes. Já relativamente ao odor, aí pronto, concede-se-lhe o benefício da dúvida, pois nem toda a gente consegue farejar que um colega de trabalho possa trazer água no bico ou que essa água não fosse flor que se cheirasse.
Porém, um dos poucos pormenores que levou a vítima a desconfiar foi o facto de ela ficar indisposta depois do acto, vamos denomina-lo assim, de libidinagem. Esta também não percebi. Eu já fiz inquéritos para me documentar seriamente e das 1637 mulheres entrevistadas, 78% afirmou que jamais se sentiram indispostas por ingerirem esperma pela boca, muito ao contrário, algumas (67'9% destas) sentiram-se muito bem dispostas; houve 12% que alegou preferirem água com gás; 7% declararam-se lésbicas; e o 3% restante não souberam barra não responderam (aqui incluo uma senhora que me bateu impiedosamente com a mala).
É por isso que, ao meu parecer, este insólito episódio só se explica através das subtis apreciações feitas no Alpendre, o que me leva a animar os governos das sociedades mais avançadas a proverem de fundos à comunidade científica para investigar na linha aventada com tão pouco êxito pelo Michael Kevin.
quinta-feira, 26 de agosto de 2010
segunda-feira, 23 de agosto de 2010
A-videncias e amigos invisibles
O neboeiro da tarde en Moledo que me conxelou os dedos sobre as páxinas do Anna Karénina fixérame presentir unha noite máis fresca para o concerto da noite na Nova, onde, entre tanto, rachaban as piñas poucas que van restando dos incendios. A servidora xa non lle quedaría estranxeiro ao que fuxir se se dedicase a vender estas videncias con libro de reclamacións e dereito ao reembolso da "vontade" dos crédulos (esa que os adiviños saben que se ha mostrar magnánima, porque a mesquindade non presta ante os ollos omniscientes dos poderes sobrenaturais) expresada nos negros billetes coloridos.
Porque ao final a noite foi quente. Non abondase a temperatura real, estaba a sensación térmica transmitida desde o palco por el, polo vento cálido da súa voz e a súa simpatía vertidas en cancións de amor e paixón, e eu deixándome arrolar na música para non me consumir nas letras, a lúa entre nubes acenando, o meu amigo invisible case corpóreo a evitar, as súas mans tenras e firme nas miñas, que me arrastrase ao fundo a negrume.
sábado, 21 de agosto de 2010
Sinais de vida ou isto
Acho que continuo viva, contudo, nem de evidências falsas disponho. Os mortos têm dor de canelas? Já sei que ninguém me vai responder a esta pergunta, e caso que alguém viesse com a resposta não demonstraria eu muito juízo em da-la por válida, mas, acreditem ou não (a administração deste coiso descrê de crenças, porém, a volubilidade é obstinada), é questão que me preocupa mais do que bastante. Talvez, se os deuses se decidissem a executar o projecto do Éden (para isso ainda deverão encontrar um operador que forneça um serviço de internet móbil decente, e milagres não se fazem a toda a hora), conseguiria comunicar com o XLV e inquiri-lo sobre esta dúvida subsistencial, mas também não tenho muita confiança em que isso se vá produzir antes dos próximos 1374 anos. Por enquanto, vou-me sedar. Tenham boa noite, que já o sol vai alto.
segunda-feira, 9 de agosto de 2010
Ante un ermo vasto (10)
Cando terminou de ler as Memórias póstumas de Brás Cubas, quedou a pasmar un bo anaco. Entre tanto íalle abrollando a golpes suaves e ondulados unha idea que apenas uns séculos depois, xa consciente dela, había qualificar de fabulosa. El tamén ía escribir de morto! Que ocorrencia xenial! Acelerado polo entusiasmo, Xoán Lobo Vieira dirixiuse á casa galgando vila através sen desviarse ante paredes nin mirar aos lados para cruzar as rúas, sen pedir paso aos veciños que cumprindo a tradición se xuntaban ao luscofusco nas terrazas para falaren da calor e enxotaren en comuñón a impertinencia teimuda dos mosquitos. Non ben chegou, considerou oportuno ao decorado colocar un malte seco nun canto do escritorio. Deseguida librou o espazo de papelada, colleu unhas poucas de cuartillas limpas dunha resma xa mediada e sentou, na man dereita a pluma, entre o furabolos teso e o gordo da esquerda pousado moi intelectualmente o queixo, pronto a acometer a maior obra literaria nunca escrita: o relato da súa existencia real no alén. A brancura do papel foise tinguindo de amarelo mentres nun remuíño zoaba o baleiro da atemporalidade.
(Nunha dimensión diferente os deuses, parados ante un ermo vasto suspendido na eternidade por columnas xónicas cuns repoludos querubíns trompeteiros a modo de capiteis, continuaban a debater un proxecto á medida do soño humano: un xardín abundante en regatos e maceiras, con conexión wifi.)
(Nunha dimensión diferente os deuses, parados ante un ermo vasto suspendido na eternidade por columnas xónicas cuns repoludos querubíns trompeteiros a modo de capiteis, continuaban a debater un proxecto á medida do soño humano: un xardín abundante en regatos e maceiras, con conexión wifi.)
Etiquetas:
literatura,
non é conto,
opinión críptica,
superlativo,
xoán lobo vieira
domingo, 8 de agosto de 2010
Danza de partituras ao vento
O anfiteatro enchíase mentres os acomodadores pedían para nos aconchegarmos uns aos outros coma se fose inverno. E non era. A superficie das bancadas, nas que estivera día enteiro batendo o sol de cheo, queimaba como se fose ao tacto baldosas dun piso que tivese a gloria a arder por baixo. Só que non era.
O que era era un vento de suspiros que quitaba as follas das partituras a bailar, pretendendo conquerer, envexoso, os aplausos en que os espectadores prorrompían mal acabada a peza, nin se sabe se satisfeitos do ouvido se ansiosos por ouvir máis. Os pianistas, á deles, viraban en círculo, trocando os instrumentos coma quen muda de parella sen desafinar no clímax, que se reflectía nos rostros levantados dos ocupantes do patio ou nos debruzados dos que abrazabamos o espazo no escano superior evitando que o son se perdese na penumbra.
Había nenos por todas partes: os máis vellos escoitaban en silencio, beneducadísimos; os máis cativos ían adormecendo sen roncar sequera nin ousar soñar de alto un conto de medo ou de marcianos orelláns, aniñados no colo que os acollese.
No anfiteatro da Nova o público réndese sempre ao final en pé porque hai poucas ocasións de ouvir música decente por aquí, fóra o verán, e percíbese a entrega dos músicos, en xeral1, que chegaron con día aínda e levan pintado no resplandor dos ollos a caricia desta paisaxe que ancorou entre o norte e o sur de ningures.
_________
1Vale, dixen en xeral porque o verán pasado estivo por aquí o túzaro dos calcetíns cor de rosa, que non deu de máis nin as boas noites e saudava tan envarado que non lle collía unha palla no cu, como se tivese medo de que os pantalóns lle rachasen. O farruco, xa pode tocar onde lle pete, que a min só pagándome unha millonada me volve ter de público. Ese non sabe quen son eu!
sexta-feira, 6 de agosto de 2010
Receita para adiar máis un día a compra
Onde vai xa que da neveira sumiron os iogures e só lle abro a porta para sentir o frescor na cara a aboiar de calor e desleixo. Petisco aquí e alá para compor un menú de migallas e restos: una lata de atún baixo en sal ou o derradeiro toro de peixe conxelado, as ídem ervellas ou unha cenoria mirrada, arroz ou pasta que ameazan xa cun alarmante fin de existencias e a froita do eido, ende ben, que non me falta. Velaí, entón, que nesta desolación alimentaria aparéceme o veciño co agasallo duns tomates (vexetais, non me sexan mal pensados, que non estou para chanzas), que eu non sei se será a fome de comer verdades ou a desgana de ir á compra pero morrería así á fronte dunha prata deles, nun baño de aceite denso transmontano, un orballo de tomiño e albaca e as pingas finais de vinagre (meu, de por min co viño que non bebín e o oxíxeno que non respirei criado) a sobrancealos. E pan para mollar, claro.
segunda-feira, 2 de agosto de 2010
A cor, a luz

Anêmonas vermelhas, Dacha
Eu nunca pensei mercar un cadro, digo, pensar pensei moitas veces pero sempre como un imposible. Por iso fun á exposición que a Dacha (Dália Faceira, que descubrín no Alpendre da Lua) colgara en Caminha apenas coa intención de agasallar de cores a vista e acender coa luz dos lenzos a temperatura corporal. Saín do local, dígovos, tamén con algún centímetro a máis de altura no ánimo. Agora cómpre buscarlle un sitio onde quebre a brancura inane das paredes.
domingo, 1 de agosto de 2010
Xa podía vir o outono...
É día e vai unha calor tal que nin caen a fío os paxaros nin xa as piñas rachan: ultrapasado o límite da resistencia, funden estas nun mazacote de breo, denso e castaño, sobre a terra pulverizada, mentres aqueles quedan suspensos nun letargo de contra-hibernación, o bico aberto nunha regaña, os ollos embazados, medias estendidas as asas e o corazonciño nun pulsar de mínimos máximos. A iso, tan natural, engádeselle o pregón das poxas para os santos (cuxos beneficios os devanditos dubido que caten) que chapodan a calma das doce en punto con restras de cifras por forza breves, pois preferen a cor negra dos billetes á venda a crédito rexistrada en tarxetas plásticas; os arraiais continuos que me lañan o pouco xuízo coas agullas das tiples en falsete amansadas no rumor das concertinas; os turistas que arrastran polas prazas vizosas de antucas a indolencia no petar mol das sandalias ou no máis rítmico chocolear das chancletas, os nativos que os espreitan de esguello desde a altura digna duns zapatos dos domingos ben lustrados e a camisa branca toda estiradiña; os forasteiros que me levantan poeiras e sufocos nos camiños de andar a pasear os cans ou me asaltan nos recunchos máis recónditos roncando sobre a herba ou non roncando, explico, nun rozamento de suores e respiracións arfadas, que se delata nun rastro de clíneses e preservativos correctamente usados, espero, pero pesimamente tirados. E a noite, pensaron que a noite era máis doada?! A noite é un chunda-chunda trepanador que nin os tapóns nos ouvidos abrandan e me obriga a cocerme nunha humidade morna de fiestras fechadas.
Menos mal, menos mal que hai fogos de lucerío que me estoupan a negrume do firmamento e a outra.



Menos mal, menos mal que hai fogos de lucerío que me estoupan a negrume do firmamento e a outra.
Artigo roubado, porque sim
Hoje apeteceu-me trazer aqui este artigo de opinião da Laura Ferreira dos Santos editado no jornal Público de 31 de Julho 2010
A beleza dos funerais laicos
Não é fácil fazer um funeral laico a norte do Porto. Falta de liberdade religiosa para os não-crentes?
Através dos media, tenho observado a beleza de alguns funerais laicos, como o de Saramago: os/as amigos/as e os/as estudiosos/as podem falar à vontade de aspectos da obra, do trabalho ou do carácter de quem morreu. A pessoa falecida tem direito ao seu nome, à sua biografia, a testemunhos sobre o melhor da sua vida. De funerais laicos muito mais discretos dizem-me que correm de modo semelhante. Ora, eu nunca vi acontecer isto num funeral religioso católico: quem morre é reduzido a um cadáver a enterrar, e não a uma pessoa, a uma tessitura de afectos, compromissos e paixões, por mais humilde que tenha sido a sua vida. De repente, deixa-se de se ser aquele homem ou mulher que os familiares e amigos recordam com afecto, e de que tantas histórias conhecem, para se ser apenas um "servo de Deus" (mas até Cristo disse: "Não vos chamo servos, mas amigos") que exemplifica a vulnerabilidade humana e serve para dizer que a vida terrestre é uma completa miséria. Mesmo quando dizem o nome do "servo", custa aos familiares e amigos ver como o padre mostra não saber ao certo onde o apontou. Afinal, aquele é um cadáver de quem não sabe nada, por que raio havia de ter um nome? O protocolo que rege os funerais católicos só diz que aquele corpo tem de ser enterrado com umas tantas orações e bênções, não fala de afectos nem de ternura. Afectos e ternura não se protocolam, logo não existem nas instituições que tanto amam os protocolos.
O meu único Irmão, com quem tinha um elo mágico, morreu-me abruptamente há pouco, apenas com 57 anos. Apesar de ele ser não-crente, quis fazer-lhe um funeral católico. Era como se, desse modo, tentasse acompanhá-lo a outras margens de ternura e serenidade. Ele dizia que, se houvesse deus, ao menos que fosse parecido com o meu, por isso achei que compreenderia, ou perdoaria, o meu gesto. Mas tive as minhas dificuldades. Sim, poder-se-ia fazer funeral católico por não-crente, mas, atenção, não por suicida; os alunos dele, que encheram a igreja, poderiam ler antes do final da missa um texto que tinham escrito em sua memória, mas o pároco não podia permitir que a missa fosse de "homenagem". Quanto a outro padre que concelebrou, os alunos estariam "riscados", eu é que disse peremptoriamente que já obtivera autorização para eles. E, sem entender que eu tivesse escolhido para o meu Irmão um caixão sem cruz, o pároco fez-me desejar fazer-lhe um funeral laico. Só que já não tinha tempo, e não é fácil fazer um funeral laico a norte do Porto. Falta de liberdade religiosa?
Estavam na igreja amigos/as que poderiam ter de facto ajudado naquela despedida tão abrupta, cada um falando de uma faceta do Ademar, que até era bem conhecido na cidade e que há anos editava o seu singular Abnóxio. A antiga directora do Mosteiro de Tibães pegou na sua urna, em memória de toda a luta que ele travara pelo mosteiro. Mas ficámos sobretudo a cumprir um protocolo. E foram os seus alunos a personalizar a cerimónia, num texto lido com pressa por causa da emoção e que a todos comoveu. Muitos desejaram bater palmas. Era a emoção contida que se queria manifestar, pelos alunos e pela despedida. Mas estava-se a cumprir um protocolo, e toda a gente se inibiu.
Alguns padres cultos portugueses desfazem-se em elogios a Gran Torino. Não entendo: Gran Torino abre com uma cerimónia de funeral em que, perante a homilia do jovem padre ingénuo, o actor Clint Eastwood exclama baixinho, com despeito: "Jesus!" Acharão estes padres cultos que procedem de modo muito diferente?
________________
Laura Ferreira dos Santos é docente de Filosofia da Educação da Universidade do Minho e membro da Comissão de Ética da ARSN
A beleza dos funerais laicos
Não é fácil fazer um funeral laico a norte do Porto. Falta de liberdade religiosa para os não-crentes?
Através dos media, tenho observado a beleza de alguns funerais laicos, como o de Saramago: os/as amigos/as e os/as estudiosos/as podem falar à vontade de aspectos da obra, do trabalho ou do carácter de quem morreu. A pessoa falecida tem direito ao seu nome, à sua biografia, a testemunhos sobre o melhor da sua vida. De funerais laicos muito mais discretos dizem-me que correm de modo semelhante. Ora, eu nunca vi acontecer isto num funeral religioso católico: quem morre é reduzido a um cadáver a enterrar, e não a uma pessoa, a uma tessitura de afectos, compromissos e paixões, por mais humilde que tenha sido a sua vida. De repente, deixa-se de se ser aquele homem ou mulher que os familiares e amigos recordam com afecto, e de que tantas histórias conhecem, para se ser apenas um "servo de Deus" (mas até Cristo disse: "Não vos chamo servos, mas amigos") que exemplifica a vulnerabilidade humana e serve para dizer que a vida terrestre é uma completa miséria. Mesmo quando dizem o nome do "servo", custa aos familiares e amigos ver como o padre mostra não saber ao certo onde o apontou. Afinal, aquele é um cadáver de quem não sabe nada, por que raio havia de ter um nome? O protocolo que rege os funerais católicos só diz que aquele corpo tem de ser enterrado com umas tantas orações e bênções, não fala de afectos nem de ternura. Afectos e ternura não se protocolam, logo não existem nas instituições que tanto amam os protocolos.
O meu único Irmão, com quem tinha um elo mágico, morreu-me abruptamente há pouco, apenas com 57 anos. Apesar de ele ser não-crente, quis fazer-lhe um funeral católico. Era como se, desse modo, tentasse acompanhá-lo a outras margens de ternura e serenidade. Ele dizia que, se houvesse deus, ao menos que fosse parecido com o meu, por isso achei que compreenderia, ou perdoaria, o meu gesto. Mas tive as minhas dificuldades. Sim, poder-se-ia fazer funeral católico por não-crente, mas, atenção, não por suicida; os alunos dele, que encheram a igreja, poderiam ler antes do final da missa um texto que tinham escrito em sua memória, mas o pároco não podia permitir que a missa fosse de "homenagem". Quanto a outro padre que concelebrou, os alunos estariam "riscados", eu é que disse peremptoriamente que já obtivera autorização para eles. E, sem entender que eu tivesse escolhido para o meu Irmão um caixão sem cruz, o pároco fez-me desejar fazer-lhe um funeral laico. Só que já não tinha tempo, e não é fácil fazer um funeral laico a norte do Porto. Falta de liberdade religiosa?
Estavam na igreja amigos/as que poderiam ter de facto ajudado naquela despedida tão abrupta, cada um falando de uma faceta do Ademar, que até era bem conhecido na cidade e que há anos editava o seu singular Abnóxio. A antiga directora do Mosteiro de Tibães pegou na sua urna, em memória de toda a luta que ele travara pelo mosteiro. Mas ficámos sobretudo a cumprir um protocolo. E foram os seus alunos a personalizar a cerimónia, num texto lido com pressa por causa da emoção e que a todos comoveu. Muitos desejaram bater palmas. Era a emoção contida que se queria manifestar, pelos alunos e pela despedida. Mas estava-se a cumprir um protocolo, e toda a gente se inibiu.
Alguns padres cultos portugueses desfazem-se em elogios a Gran Torino. Não entendo: Gran Torino abre com uma cerimónia de funeral em que, perante a homilia do jovem padre ingénuo, o actor Clint Eastwood exclama baixinho, com despeito: "Jesus!" Acharão estes padres cultos que procedem de modo muito diferente?
________________
Laura Ferreira dos Santos é docente de Filosofia da Educação da Universidade do Minho e membro da Comissão de Ética da ARSN
sábado, 31 de julho de 2010
Dunha e doutra nunha noite cálida
Está hoxe para completarse unha semana e nin vos falei do corpo dela cando canta, do movemento medido e pousado dos xestos, da voz tan súa que cabalga no ar as distancias e a mímica que engaiola a mirada e conxela a imaxe na memoria.

María Berasarte
Tamén non vos escribín aínda nin no vento destoutra, que é puro nervio e voz que abraza, grave e tenra de madurez fresca, acabadiña de estrear parece, a espertar na noite calor e aplausos que o río devolve nun eco líquido.

Carminho
María Berasarte
Tamén non vos escribín aínda nin no vento destoutra, que é puro nervio e voz que abraza, grave e tenra de madurez fresca, acabadiña de estrear parece, a espertar na noite calor e aplausos que o río devolve nun eco líquido.
Carminho
Etiquetas:
música,
opinión críptica,
poesia,
superlativo
quarta-feira, 28 de julho de 2010
Presente de ar sonoro

Estícome nas puntas dos pés para alcanzar a caixa do correios e xiro, en lentitude de alento contido, a chave. Abro coma quen abre o cofre do tesouro posible. 'Coita! Se eu agora fose extrovertida veríanme os veciños atacar os primeiros pasos da danza das albísaras e gritar o contento, que por uma vez é o ar quen me escribe. Cáeme por fin nas mans o presente, hai séculos que son uma semana anunciado, como maré súbita de sonhos que me envurullase os ombros de alegriaciñas de seda, unha ducia delas, uma por cada música, a sumarse na alegría grandota do libro de partituras que as acompaña.
E agora escoito, de poros abertos e digo, digo, sinto: Tes beleza na voz e cantas como se as mans falasen agarimando brisas para nas vibracións delas atinxir no máis tarde e máis lonxe os interiores da xente con ouvidos por dentro das orellas. Para isto tamém se inventaron as neuronas, atentos. Imaxínote no silencio a escudriñar entre os versos as notas que ocultan, arqueólogo sabio que desentraña hieroglíficos nas fonduras da terra cun pincel en cada dedo: é maxia para min o que activa a engrenaxe desa arte que descoñezo. A música, a voz, a palabra crean o triángulo da emoción perfecta.
Aínda, os olhos de fóra recréanse nas fotografías e no modelado que deu ao papel o Luís Efigénio.
Sobre a palabra de poetas famalicenses:
musicou e cantou o Ivo Manuel Machado
tangueu a guitarra e arranxou o Carlos Carneiro
fotografou e deseñou o Luís Efigénio.
Etiquetas:
fotografía,
música,
opinión críptica,
poesia,
superlativo
domingo, 25 de julho de 2010
Retrato impresionista dun incendio calquera
Agárraseme ao nariz o fume mentres ascendo a Arga ferida, fito o sol alto e a alta desesperanza que o tolda, que me abrasa por fóra e dentro, polos poros que transpiran e os ollos que cuspen querendo derrubar a fera que arrasa o monte contra a tarde en calma. Dóeme o rostro dos bombeiros, arrimándose o aconchego uns aos outros, vermello e negro, negro e vermello, formigas de brazos caídos coma o espírito, o cansazo e a tristura tatuados a ferro na pel incandescente e seca, de costas ao quita-medos e á impotencia, o camión-bomba rendido aos pés deles, manso, fungando de ventre baleiro, rebentado.
Agárraseme ao peito o lume mentres descendo a Arga magoada, prendo o instante nos ollos en que os dragóns de auga envorcan o cesto, como xoguetes que desafiasen as mofas do trebón colosal cincento; resóame nos ouvidos o brado do monstro cego; no tacto apéganseme os estralos agonizantes dos piñeiros que a resina ceba e o silencio das criaturas de pernas curtas ou asas inválidas que sucumben sen unha memoria tisnada de tenrura que as salve.
sábado, 17 de julho de 2010
E choveume tanto no regreso...
Para a isabel, o bruno, o valter
Veu a noite cun poeta outro, o das videncias calculadas sobre o visible à mostra no palco espido e expulso nas voces que o interpretan. E eu, ai eu!, a esculcar desde a platea, instalada na fondura dun poema diferente: eles os tres, que me acollen, sobre o valado en que argallaran un casamento triangular de cuño oficial e declaración conxunta de gastos e ingresos, eu a pairar sobre a sua sintonía antiga, ligando e desligando elos, en silencio. Quebrei a esfera de vidro que me ampara no meu mundo interno. Entraron eles en min, xenerosos, eu sorría moito no estómago, mentres ascendiamos por entre ruínas cotrosas de edificios malhabitados, as tendas clausuradas, o cheiro agresivo ao mexo de home-can, as luces que a custo nos ceiban do remoer nun exceso de tristezas, sen un pataco con que alugar o piso das aparencias veciñais satisfeitas ou o traxe que presuma dunha banda colorida e presidencial no peito, moito flash e pilotos vermellos de gravando-gravando, os aplausos e os dentes corteses na imaxe conxelada e potencial da fama.
Aínda é noite e partímonos entre a complicidade dun segredo que me regalan con moita maldade da boa, da que fai gargalladas francas á sombra arbórea despropositada na praza da República, porque aínda é noite, e fundímonos en bicos e apertas tenras, ese portento en que se multiplican os afectos, porque somos catro e ninguén sobra, nin teño eu gana de fuxir aos meus sólitos ningures.
quinta-feira, 15 de julho de 2010
Non é desta que vai a do queixo
Recibín un disco. A caixa do correo ás veces sorpréndeme así, con xenerosidade, para me lembrar que aí fóra aínda hai quen se empeña en puntear de beleza cada segundo tamén para os meus ouvidos.
Grazas, María Jesús e David.
P.S.: Un día destes deberei tamén falar do parmegiano, o queixo!
domingo, 11 de julho de 2010
Fatuidades (e não só) confessas
Gosto de espectáculos à borla, pois. Assisto a um concerto num anfiteatro ao ar livre, pré-instalada na insónia duma noite de verão, e gasto em poemas, ali mesmo na feira do Livro, o dinheiro que pagaria pelo bilhete. Vocês já sabem como eu sou fraca quando passo ante uma capa com um título a dizer come-me: abandono-me à tentação e ainda sucumbo à sobremesa. Além do mais, enfio na mochila os versos assinados, de costas leves por ter sabido engolir no ponto certo as vogais, na breve (breve, pronto, está bem) conversa que mantive com o autor, até conseguir que não desconfiasse do meu sotaque. E parece que deva bastar isto como justificação para o amanhecer de mais um dia.
Os deuses da pátria a cavalgar nos sonhos
Se eu tivesse segura a eternidade [como tenho as contas diárias
para pagar] renunciaria aos livros que ainda tenho para ler.
Nem poria os óculos que me tonteiam a realidade. Nem
ouviria o Peter Grimes que agora oiço -que me interessaria
o bramir da música contra os rochedos da poesia?
Se eu tivesse segura a eternidade [como a geada que esta manhã
me gelou os olhos] deixava-me dormir o dia inteiro
com os deuses da pátria a cavalgar nos sonhos. Talvez
inventasse um planalto qualquer, com uma pedra em forma
de destino e sentado esperasse os animais de Zaratustra
no seu aparecer alto e circular
O animal eólico do corpo. Nuno Higino
Mas há sempre quem julgue que 'gratuito' significa direito a entrar à hora que melhor lhe parece, sentar ao lado da senhora essa da câmara na mão que foi procurar um lugar bem afastado para ninguém a incomodar, falar em voz muito alta para se fazer ouvir perante a barulheira dos gajos que estão para ali à sua vida no palco, deixar às criancinhas aos pinotes e aos berros pela bancada. E eu estou com muito pouca paciência ultimamente. Nenhuma, digo, sou franca. Nem eu me aguento. De modo que, sem mais nem mais, virei-me para os pândegos vizinhos e ―presunções minhas, atingindo o nível avançado das indignações exprimidas naturalmente em língua alheia― mandei-os calar se faziam favor e não se importavam, que eu até a esguichar dardos tóxicos pelos olhos sou bem-educada. Fez-se, portentosamente, o silêncio. Quando mais tarde me lembrei deles, espantada da sua resistência em susterem a léria e as rédeas dos selvagens que criavam, tal qual deusezitos, à imagem e semelhança, descobri que foram pastar embora. Não digam a ninguém mas estou muito à vontade comigo assim intratável.
Etiquetas:
arroutadas,
egopluff,
música,
opinión críptica,
poesia,
superlativo,
xente e xentiña
quinta-feira, 8 de julho de 2010
Declaración escrita da miña deshumanidade
Debera, escríbovos, se a resaca nos vos tolda a vista para me lerdes nítido, someterme a unha análise de adeene que me integrase ou expulsase, de vez, unha e por todas, da humanidade en que non me identifico. Pois que se esa é isto que din os informativos, eses gritos e palabras podres, os insultos ou alegrías que alagan o serán abafante e o amañecer mesto e apagado en que esperto, non son eu deste mundo. Non, non distingo as cores nin pido desculpas por iso. Tamén non distingo na terra desta beira tonalidade ningunha que a singularice sobre a terra da beira outra, beiras en que me perdo e me encontro sen que me nazan bandeiras ou camisetas polas orellas. A min ―que teño paixón polas pelotas, escríbovos, e tamén polos balóns ―bempensádeme!―, un bo xute e o arco belo dun corpo esticadiño que o detén no ar― isto que se repite en porfía a todas as horas non me estremece nada.
Estreméceme, por exemplo, a caída ao baleiro dun antecipo de cadáver roto, roto xa de atrás, de antes do salto na fuxida ou do empurrón, pois que tanto máis dará a causa última, se a que conta é a primeira: aquilo a que el chamou amor e era odio ou incapacidade de amar, violencia tirana do miserable sobre o enigma de quen se abandona e somete á indefensión da vontade anulada?
Estreméceme, noutra orde de cousas, a manipulación dos poderes que nos queren prolongar a contra-vida laboral en canto nas oficinas de desemprego medran a angustia, as colas e os recortes salariais e sociais; os poderes apoltronados que nos advirten das consecuencias nefastas para a futurible xubilación dourada do noso empeño en non procrearmos próspera e branquísima man de obra barata, mentres no mundo morren cantas ―respondédeme a vintecinco céntimos cada― criaturas de fame, sede e tortura, no tempo que dedico a estas liñas, os dediños delas acusándome, e eu que acabei de almorzar agora.
Estreméceme, atmosfericamente falando, a treboada: o vento primeiro, en refachos, que sacode as fiestras, a casa onde habito arregañada; os claróns que me furan as pálpebras na intermitencia intensa e perdurable como de estrelas mortas que aínda aínda; os arrepíos de chan e paredes que o trebón me concita nos adentros; o recendo húmido prognosticando as gotas que van petar, pesadas, grosas, apenas un instante despois a pingar do canto das follas ou dos ollos que se abren e logo xa se negan. E a memoria, visceralmente falando, dos corpos meus ausentes a esfarelárenseme devagar, a se me recrearen a soas no frío absoluto do nada.
Debera, escríbovos, desistirme, non me redimise o prodixio da palabra, que aínda me arrinca un sorriso no limiar da desolación con que vos incomprendo.
Estreméceme, por exemplo, a caída ao baleiro dun antecipo de cadáver roto, roto xa de atrás, de antes do salto na fuxida ou do empurrón, pois que tanto máis dará a causa última, se a que conta é a primeira: aquilo a que el chamou amor e era odio ou incapacidade de amar, violencia tirana do miserable sobre o enigma de quen se abandona e somete á indefensión da vontade anulada?
Estreméceme, noutra orde de cousas, a manipulación dos poderes que nos queren prolongar a contra-vida laboral en canto nas oficinas de desemprego medran a angustia, as colas e os recortes salariais e sociais; os poderes apoltronados que nos advirten das consecuencias nefastas para a futurible xubilación dourada do noso empeño en non procrearmos próspera e branquísima man de obra barata, mentres no mundo morren cantas ―respondédeme a vintecinco céntimos cada― criaturas de fame, sede e tortura, no tempo que dedico a estas liñas, os dediños delas acusándome, e eu que acabei de almorzar agora.
Estreméceme, atmosfericamente falando, a treboada: o vento primeiro, en refachos, que sacode as fiestras, a casa onde habito arregañada; os claróns que me furan as pálpebras na intermitencia intensa e perdurable como de estrelas mortas que aínda aínda; os arrepíos de chan e paredes que o trebón me concita nos adentros; o recendo húmido prognosticando as gotas que van petar, pesadas, grosas, apenas un instante despois a pingar do canto das follas ou dos ollos que se abren e logo xa se negan. E a memoria, visceralmente falando, dos corpos meus ausentes a esfarelárenseme devagar, a se me recrearen a soas no frío absoluto do nada.
Debera, escríbovos, desistirme, non me redimise o prodixio da palabra, que aínda me arrinca un sorriso no limiar da desolación con que vos incomprendo.
terça-feira, 6 de julho de 2010
Homenagem ao Ademar, dois ou a parte escrita: ponto de encontro
Fossem assim todas as aulas, todos os encontros. Mas isto não eram aulas: era a vida isto, aprender a aprender... haja alguém que ensine e queira aprender da gente.
Primeiro foi a música, ouvimos, e na música eram só respirações, tosses sustidas contra a secura da saudade que se empilha e empalha a garganta, as memórias a deslizar em vertigem de contactos. Veio depois a escrita, lemos, alto e claro, compreensão palpável, sentido o significado de cada vírgula ou a sua ausência, da vírgula digo, tanto é a sua leveza importante. A seguir, as vozes, de cada quem, quem sou, partilhamos, os testemunhos, todos na sequência duma mesma declaração tácita ou expressa de paixão, todos urdidos de cloreto de sódio e água, todos numa troca de oxigénio e dióxido de carbono ou alento, a química reagindo.
No fim, um puzzle recomposto de peças que vieram a confluir na essência, o ponto de encontro numa humanidade singular e múltipla, dádiva de anos que ainda sabendo a pouco deverão ser provisão bastante para o caminho até ao até.
segunda-feira, 5 de julho de 2010
Nunha caixa de cartón
Atravesei o eido cunha laia e unha eixada. Escollín un lugar onde o sol chegase peneirado polas follas das maceiras no verán, ceibe e calidamente manso do inverno. E cavei. Cavei un buraco da medida dunha cadela pequena e teimosa: setenta centímetros de fundo, trinta de largo, de longo para aí sesenta. Tanta terra nunha morea.
Levantei a caixa de cartón do chan. Pesaba. Agachei e coloqueina amodo. A herba sabíame húmida nos xeonllos. Este ano ou non hai mosquitos ou fíxenme inmune ás picadas, reflexionei. Nunca imaxinei que a primeira padexada de terra fose resoar así contra a tapa da caixa de cartón. Foron outras logo, ningunha igual ca a primeira. Calquei suavemente cos pés.
Axeitei tres pedras enriba.
Atravesei o eido. Gardei no alboio a laia e a eixada. Era case noite xa. Nunha noite de inverno, lembrei, hai catorce anos, cheguei á casa cunha caixa de cartón e unha mincha de cadela dentro.
sábado, 3 de julho de 2010
quinta-feira, 1 de julho de 2010
No final é sempre mamas
Se isto é uma verdade absoluta empiricamente demonstrada, não tenham dúvida que está aí a solução definitiva que a Antónia precisava. Se não for, pronto, sempre se livra dele umas horas. Chegado o fim-de-semana, ó Antónia, manda o maridão às compras!
Se me tivessem perguntado a mim os tais cientistas (reparem que isto é uma notícia de muito rigor jornalístico em que ninguém se dá ao trabalho de inventar uma universidade chinesa a que impingir o experimento), poupavam desgaste mental, que também deve produzir impotência ou no mínimo infelicidade. Compreendo, contudo, que não me perguntassem: acabavam jornalistas e cientistas no desemprego, que é igualmente origem de muita disfunção eréctil e desdita. No fim de contas, a hecatombe.
Mas explico já a minha teoria. Paciência. Jornalistas e cientistas, vão dar um passeio e voltam de aqui a uns dias, quando este emplastro caducar. Porque eu já tinha reparado em que há duas classes de maridos que cada vez se impõem mais no cenário dos supermercados.
Vejam se não. Estão, num extremo, os espertalhões que ficam no carro afirmando-se na presumível condição de machos (ou serão mesmo?), com ar aflito, enquanto lêem as letras grossas das páginas desportivas (atenção, sinédoque: futebolísticas) e, em simultânea acrobacia do seu cérebro mono-neurónico, escutam no rádio os programas desportivos (atenção sinédoque: futebolísticos) e olham de esguelha para as gajas boas como eu que atravessamos a imensa esplanada ao sol do parque empurrando os carrinhos atestados, abanando ancas e mamas acompassadamente ao ritmo da música ambiente (e pimba) e com o excitante brilho do suor a escorrer pelo decote e os ombros nus... (vamos parar por aqui, que me foge das mãos a análise exaustiva do estudo e também não me lembra a figura estilística a que esta imagem fabulosa corresponde).
No outro extremo (e estes extremos não se tocam, que há muita testosterona comprometida), estão os que acompanham a mulher às compras ("acompanham", sim, disse, o mesmo que há os que "ajudam" em casa). Pertencem a uma espécie que se extasia perante as prateleiras de cerveja (é verão, está calor, a visão colorida de garrafas e latas é esplêndida e o animal, fraco) e se demora longamente nas zonas de congelados, iogurtes e afins, onde o objecto de estimação são os mamilos, que a tal temperatura estão tão rijos quanto acabrunhados os pirilaus (olhem que eu me comedi na escolha do calão, sei pior), em ambas as situações com um fio de baba a pingar do queixo abaixo. Já e inevitavelmente na caixa, para compensarem a virilidade humilhada tiram sobranceiros o VISA da carteira, manuseiam o talão envenenado num esforço vão por decifra-lo, pois não trouxeram os óculos de perto, e até que enfim pagam, impotentes, às cegas.
Fosse eu a fazer o estudo, porém, diria que a causa da impotência (e a barriga) não é o tal bisfenol (mesmo que a própria denominação do composto oriente onomatopeica e perversamente as investigações), antes uma conjunção de três factores objectivos: a temperatura enregelante das zonas frias dos supermercados e os seus efeitos negativos fulminantes sobre a tesão, a despeito dos inúmeros pares de mamilos túmidos insinuados; o consumo de cerveja e salgados em círculo viciante que as visitas a estes locais promovem; e, last but not least (e nem gosto de clichés mas hoje amanheci virada para aí, aturem-me a inglesice o mesmo que me já me vêm aturando este maçada prenhe de estereótipos), a bonita cifra que figura no talão e que o pagador engole sem dar um ai que se ouça ante o rosto impassível da menina da caixa.
No fundo receio que o tal estudo venha financiado por alguma associação machista de maridos que ficam no carro enquanto a mulher vai às compras (o grupo deverá estar já criado no fb) para não compartilharem tal acto de submissão doméstica e, o que é bem pior, verem-se obrigados a ajudar, também!, a dar biberão! às crianças. E até porque divulgar a presunção criminosa de ser a cuja dita substância ingrediente do plástico que substitui as mamas no processo de nutrição de futuros machos não é inocente, não.
Se me tivessem perguntado a mim os tais cientistas (reparem que isto é uma notícia de muito rigor jornalístico em que ninguém se dá ao trabalho de inventar uma universidade chinesa a que impingir o experimento), poupavam desgaste mental, que também deve produzir impotência ou no mínimo infelicidade. Compreendo, contudo, que não me perguntassem: acabavam jornalistas e cientistas no desemprego, que é igualmente origem de muita disfunção eréctil e desdita. No fim de contas, a hecatombe.
Mas explico já a minha teoria. Paciência. Jornalistas e cientistas, vão dar um passeio e voltam de aqui a uns dias, quando este emplastro caducar. Porque eu já tinha reparado em que há duas classes de maridos que cada vez se impõem mais no cenário dos supermercados.
Vejam se não. Estão, num extremo, os espertalhões que ficam no carro afirmando-se na presumível condição de machos (ou serão mesmo?), com ar aflito, enquanto lêem as letras grossas das páginas desportivas (atenção, sinédoque: futebolísticas) e, em simultânea acrobacia do seu cérebro mono-neurónico, escutam no rádio os programas desportivos (atenção sinédoque: futebolísticos) e olham de esguelha para as gajas boas como eu que atravessamos a imensa esplanada ao sol do parque empurrando os carrinhos atestados, abanando ancas e mamas acompassadamente ao ritmo da música ambiente (e pimba) e com o excitante brilho do suor a escorrer pelo decote e os ombros nus... (vamos parar por aqui, que me foge das mãos a análise exaustiva do estudo e também não me lembra a figura estilística a que esta imagem fabulosa corresponde).
No outro extremo (e estes extremos não se tocam, que há muita testosterona comprometida), estão os que acompanham a mulher às compras ("acompanham", sim, disse, o mesmo que há os que "ajudam" em casa). Pertencem a uma espécie que se extasia perante as prateleiras de cerveja (é verão, está calor, a visão colorida de garrafas e latas é esplêndida e o animal, fraco) e se demora longamente nas zonas de congelados, iogurtes e afins, onde o objecto de estimação são os mamilos, que a tal temperatura estão tão rijos quanto acabrunhados os pirilaus (olhem que eu me comedi na escolha do calão, sei pior), em ambas as situações com um fio de baba a pingar do queixo abaixo. Já e inevitavelmente na caixa, para compensarem a virilidade humilhada tiram sobranceiros o VISA da carteira, manuseiam o talão envenenado num esforço vão por decifra-lo, pois não trouxeram os óculos de perto, e até que enfim pagam, impotentes, às cegas.
Fosse eu a fazer o estudo, porém, diria que a causa da impotência (e a barriga) não é o tal bisfenol (mesmo que a própria denominação do composto oriente onomatopeica e perversamente as investigações), antes uma conjunção de três factores objectivos: a temperatura enregelante das zonas frias dos supermercados e os seus efeitos negativos fulminantes sobre a tesão, a despeito dos inúmeros pares de mamilos túmidos insinuados; o consumo de cerveja e salgados em círculo viciante que as visitas a estes locais promovem; e, last but not least (e nem gosto de clichés mas hoje amanheci virada para aí, aturem-me a inglesice o mesmo que me já me vêm aturando este maçada prenhe de estereótipos), a bonita cifra que figura no talão e que o pagador engole sem dar um ai que se ouça ante o rosto impassível da menina da caixa.
No fundo receio que o tal estudo venha financiado por alguma associação machista de maridos que ficam no carro enquanto a mulher vai às compras (o grupo deverá estar já criado no fb) para não compartilharem tal acto de submissão doméstica e, o que é bem pior, verem-se obrigados a ajudar, também!, a dar biberão! às crianças. E até porque divulgar a presunção criminosa de ser a cuja dita substância ingrediente do plástico que substitui as mamas no processo de nutrição de futuros machos não é inocente, não.
Subscrever:
Mensagens (Atom)