Para que non me volva coller o touro vouno amarrar polos cornos
Se a Sun Iou Miou di aquí neste texto, por dicir algo, que non lle gustan os touros e despois dá media volta, deberiase ater ás consecuencias e estaríalle ben toda crítica que lle caese enriba. O de seu debe ser fiar fino para non andar despois ás turras.
Porque que diga que non lle gustan os touros, e dígoo para evitar malentendidos, non implica necesariamente que lle gusten os toureiros, que por se a alguén lle interesa, non lle gustan.
E, concretando máis, cando di que non lle gustan os touros, non é que os animaliños non lle gusten, que lle gustan, tanto ao natural como estufados -en especial, a parte do rabo; nada os cornos e menos se cheiran ao esturro-. O que non lle gusta, que despois todo son explicacións, son as corridas de touros. E cando di o das corridas non é que lle desagrade que os touros corran en liberdade vixiada ou sen vixiar, nin que se corran tanto e como poidan -que o teñen cru, coitados, co da inseminación artificial, en fin eles non, que aínda llela sacoden, senón as vacas, que nin o cheiran-. O que a Sun Iou Miou quere dicir é que detesta o espectáculo sanguinolento no que dentro dunha praza se acirra á matanza un fulano cunha vasoira imaxinaria enfiada no cu e vestido de entroido entre os vítores e aplausos da concorrencia.
En fin, algún detalle é probable que me escapase. Logo, se queren acusar a Sun Iou Miou de ver as cousas en branco e negro, home, pintar non sabe, pero polo de agora -disque- distingue as cores e algún ton que outro.
A ver, tampouco o tomen ao pé da letra, que era unha metáfora. E con isto non digo Diego onde dixen digo.