Horas do café con leite

Ao Leo

Por andar á procura dun poema
que enviarche,
esquecín o leite no lume.
Pasaba follas, tiraba un libro
e outro.
Nada de xeito.
Nada que acaese.
E de súpeto sentín, por dentro,
o berro da tribo:

O leite polo lume!!!!

Sorrín e saín a correr.
Cheguei xusto cando ía burdar e retireino,
a esvarar o cazo pola vitro, o pulso firme e trémulo.
Como saia...!

Eu salvei o leite
e ti quedaches sen poema.

Breve

Espera,
que vou é pegar nas plumas
das aves que na janela
pousaram ao meu ar triste
e vai-te
se não vens deixar algumas
ao pousar também ti nela.
Faz de conta: não me viste.

A vella polaca. Capítulo XIX. Fin (Koniec)

Ao Jonas, que moi ao seu pesar provocou
esta historia verdadeira coas súas de mentira.

A todos os blogueiros e comentadores que involuntariamente
pasaron polo relato, sen que estivese nos meus dedos impedilo:
Em Bicos de Pés, Miss Tollo, Teté, Sigrid, Couselo, Rei da Lã,
Capitão Merda, Violeto, La Queue Bleue e Fausto.

O Violeto deu un murro na porta e esta abriuse de vez rompendo o precinto. Virouse para ceder o paso.
—Ti primeiro, flor —díxolle a Em Bicos de Pés.
Pero nin tempo a pasar lle deu, que xa subían todos atropelándose polas escaleiras, o Capitão e o Rei izando polo ar a Ludmila, coma quen levanta unha pluma, pois nacéranlle unhas ás delicadas e coloridas, como de bolboreta, case translúcidas, de aspecto fráxil, só de aspecto.
—Jonas! Oíches, Jonas? Estás aí? —berrou o Rei ao alcanzar o vestíbulo.
Sentiuse un clonc seguido dun putaqueapariu no cuarto número tres, e coma á de tres mesmo precipitáronse en tropel, que á Miss Tollo non a escocharon de milagre. Pero alí non había xente, estaba só a cama, desfeita e apenas cuberta pola saba baixeira, un cinceiro limpo na mesa de noite e unha tensión que se cortaba á serra. Xa estaban para saír, decepcionados, cando se ouviu a voz outra vez.
—Fódase, que xa nin o descanse en paz se respecta.
—Fala ben, bocanegra, que hai roupa estendida. Onde carallo estás? —preguntou o Capitão.
—Estou morto e amortallado no caixón —desta vez percibiuse nitidamente que a voz proviña de debaixo da cama.
O Fausto agachou felino:
—Aquí o está, aquí o está! Botade unha man polos pés para sacalo. Cacho croque ten no curucho, meu.
—Hostias, que xa cheguei ás lapas do inferno!
O Jonas piscou os ollos cegado pola luz ao asomar a cabeza. Cando tras uns segundos os abriu de novo, separou tanto as pálpebras, que case lle saltan para fóra das órbitas.
—Non había máis xente, ho? Vaia velorio animado. Só falta o gaiteiro.
—Jonas... —murmurou dona Ludmila case nun salaio.
—Ah, estabas aí ti tamén! Iso é que che gustou, confesa. Foi bo o desta noite, ou que? —chufouse chiscándolle o ollo á muller.
—Foi, foi mesmo un espectáculo —E dona Ludmila devolveulle a chiscadela cunha media lágrima agachada.
—É mellor liscarmos antes que veña a policía —aconsellou Em Bicos, que continuaba moi no seu papel.
—Iso, menos leria, non nos vaian cachar agora.
E agarrando o vello por debaixo dos brazos, o Fausto púxoo en pé e saíron da pensión mais amodo do que entraran para non se esnafraren polas escaleiras, que aqueles chanzos podres non eran moito de fiar.
De camiño ata a Cordô dona Ludmila quitou de móbil para chamar polo Arturo, que os viñese a recoller no coche. Entre tanto fóronse despedindo con moitos abrazos e bicos e algún apertón aproveitado disimulado entre tanta efusión de cariño, que a ninguén lle pareceu mal.
Non pasaran vinte minutos, xa estaba o sedán negro arrimado á beirarrúa, o Arturo abríndolles a porta aos patróns.
—Entón imos, miña meniña polaca?
—Imos logo, meu rapaz.
Sentaron xuntos atrás, de mans dadas, mentres a música que saía do lector de cedés os arrolaba.
—Mañá marchamos —anunciou Ludmila, mostrándolle dous billetes de avión que quitou do birico.
—Para Itaparica?
—Para Itaparica.
E aí foi cando xa o Tisco, agoniado perdido, largou a pota.

A vella polaca. Capítulo XVIII

“Espectacular redada na noite portuense. Meritoria actuación dos nosos corpos de seguridade” rezaba o titular da noticia que tiña congregados os habituais da Cordô ao redor do Capitão Merda. Este rogou silencio erguendo unha man para aplacar o rebumbio desatado e aclarando a gorxa iniciou a lectura do texto con voz de actor de dobraxe do século pasado.
—“Esta pasada noite na pensión ilegal ‘La Queue Bleue’, situada no número 13 da rúa da Cedofeita, a GNR en colaboración con forzas da Interpol ao mando do comisario doutor Manuel Luís Afonso Secundino dos Santos Portimão, culminouse con éxito a operación ‘Francesinha’, na que resultou detida M.A.S., de nacionalidade holandesa, que actuaba ultimamente baixo pasaporte polaco co alias de Miss Anyeska. Trátase ao parecer dunha das estafadoras máis procuradas polas policías europeas e americanas, quen presuntamente escollía as súas vítimas de preferencia entre os vellos ricos con síntomas de senilidade, aos que engaiolaba mercé á súa beleza física e as artes deshonestas da sedución para despoxar do capital. Espérase que pase nas próximas horas á disposición xudicial." —Fixo a pausa correspondente ao punto e á parte e proseguiu—: "Así mesmo foron trasladados ás dependencias policiais e co fin de prestaren declaración a propietaria da pensión e o resto dos hóspedes, a saber, unha moza estudante de macramé, un viaxante de caramelos e artigos de sado-maso de fabricación chinesa, dúas irmás campionas de petanca na categoría senior por parellas, un enxeñeiro de telecomunicacións e mais un químico en paro ao que se lle incautou material de laboratorio e tres arrobas de sandías para a elaboración clandestina de cápsulas de citrulina destinadas, segundo fontes oficiosas, ao mercado negro".
—Fodeuse o subministro —rosmou o Rei polo baixo.
—E do ti Jonas non di nada? —preguntou Miss Tollo.
—Nin o cita, como non sexa o viaxante... —apuntou o Capitão.
—Non, o viaxante coñézoo eu —dixo Sigrid e todos se viraron a mirar para ela pasmados—. Cómprolle caramelos e tal.
—A ver se vai ser que aínda está na pensión... —atallou o Rei.
Nisto chegaba o Fausto a turrar da señora Bukovski.
—Ánimo, miña rula, que houbo unha redada pero disque o seu Jonas non o levaron preso —explicoulle Miss Tollo.
—Unha redada? E entón?
—Entón? Entón imos ir ver se está na pensión —impacientábase o Rei.
—Non hai tempo que perder —engadiu Em Bicos, que ouvira a frase en moitas series policiais e pareceulle oportuna.

E mentres todos saían fogueteados, o Couselo, que presentiu un final de película, deulle volta ao saxo para esgurrichar o cuspe e púxose a tocar unha de amor.

A podridão

Não queria falar mais em negrume aqui mas... aconteceu

Por uma vez não me vem de dentro a tristeza, mas de fora, doutros, da bile que salta pelo ar quando morre até a melhor das lembranças e só resta um cadáver repugnante e fétido a provocar náuseas.

Parte médico (Hematoloxía)

Pois, hoxe volvín ao hospital. Tocaba revisar se o linfoma asomaba os cornos. Parece que continúa a durmir, así que vou é falar calado. Desta si que houbo sesión sala de espera: unha hora de lectura agradable con ar acondicionado e moita menopáusica abanicando. Hai consultas que teñen as salas de espera máis animadas, pero nesta, en xeral, prevalece o silencio, que o que máis o que menos, vai co sangue espeso. Tamén non axuda nada ver saír algún do despacho con cara de sentenciado e non ter coraxe para o coller da man e explicarlle que o bicho hai que pórse a matalo desde o primeiro momento. Para máis, ao lado estaban as de xinecoloxía, que é outro sitio ao que se vai tamén coas pernas apertadas. Así que nada, mellor despistar a angustia nun libro. Cando me chamaron, a verdade, molestoume un pouco que me interrompesen.
O meu hematólogo preferido díxome que a próxima, dentro de catro meses, sería a última consulta que tivese con el, porque aqueles hijosdeputa -palabras del- o puñan na rúa e estaba indignado. Non puiden menos que dicirlle que era rarito de cojones -isto, palabras miñas. Entón miroume espantado. Expliqueille que non entendía como non se quería xubilar, cando todo o mundo se mata por xubilarse, e mais traballando coma un cabrón -así llo dixen- como traballa el. Contoume á súa vez, que levaba moitos anos de médico, que lle morrera moita xente, que persoas coma min, hai moi pouco tempo, non duraban un ano vivas, e agora, xusto agora, que empezaban a aplicarse tratamentos eficaces (e contoume emocionado como estivera hoxe a velo un rapaz ao que tratara dun linfoma de Hodgkin hai oito anos cun seu fillo de dous...), mandábano para a casa. Explicoume que non quería seguir a traballar coma un cabrón, pero si poder estar de nove a dúas no hospital para dar o que aprendera en toda a vida.
Só pensaba, mentres me falaba, que teño moita sorte cos médicos que me levan tocado e que cada vez que vou ao hospital, o persoal que me saúda polos corredores recoñecéndome, me fai sentir, como diría?, feliz? Creo que non hai lugar no que máis sorrisos teña que repartir por metro cadrado.
Ah, si, os resultados ben, claro, xa se sabía, non hai máis que verme. O da glucemia? Nada, un chisco alta, non ten importancia. E o colesterol? Se teño o bo estupendo e o malo de puta madre, díxome, iso nada. Ah, e o que nos importa, de hemoglobina, 15, que estou para subir ao Everest, dixo. Si, ho, agora que empezou a calor..., retruquei. Logo non me ha de dicir a miña principal clienta que son superwoman. E todo iso durmindo pouco, mal e a rastro. Imaxinen se durmise, que beleza, que corpo, que intelixencia! Non me intenten comprar agora, que vou cara, subín na Bolsa, ou debería dicir, na póla?

Fuxir

Un día, quen non é Cesare comentoume que intuira que este blog era meu polo estilo da escrita. Flipei, porque só lera tres textos anteriores asinados de quen non é Sun Iou Miou e non me coñecía de máis nada, salvo que unha breve conversa telefónica se poida entender como coñecemento. Agora doume de conta de que é así. A escrita de cada quen é coma o adeene. Do mesmo xeito que se identifica a canción nova dun grupo musical aos primeiros acordes, aínda antes de sentir a voz do cantante, ou a autoría dunha pintura polos trazos... recoñécese nos textos o albanel que os constrúe. E non estou a falar de arte, non confundan, só de escrita, de artesanía da palabra, sen cualificativos.
Isto todo vén a conto de que penso, polo menos hoxe, a estas horas, oito e trinta e nove do 15 de xullo de 2008, que non serve de nada fuxir, nin mudar de identidade, nin crear outros mundos onde se mesturan mentiras e verdades (ah, ah, ah, esa é outra, cal é o límite?), porque afinal perdemos pola boca, ou talvez debería dicir polos dedos.
E por iso decidín abrir outro caderno sen ir para lonxe, onde desferrar a mala moa que me rilla ás veces. Esta mañá non vai haber texto, aínda, non paga a pena entrar, que aquilo é só un baleiro negro coma a miña boca, porque antes necesito unha foto que por preguiza onte non fixen, por preguiza e porque non quería amargar outro fermoso solpor á beira do río entre marés.
Así quedan delimitados os espazos e largo a negrume dos anxos sen ceo por un lado, os exabruptos e as palabras podres por outro, e aquí, aquí o que der.

____________
En fin, agora si hai algo, pero é só un preámbulo a modo de explicación.

Pracer

-Já só tenho metade da vida, Felizminha.
-A vida não tem metades. É sempre inteira.

"A viagem da cozinheira lacrimosa"
Mia Couto. Contos do nascer da terra

No outro dia quen non é Sun Iou Miou preguntou à nada polo sentido da vida. O pracer de ler mais un libro? -respondeuse dubidando. Pois é, mesmo, habíalle dicir eu, onte, se nel hai un conto sinxelo que estremece, que pinta un brillo nos ollos a embazar as letras -solpor no río de fondo- e nos pon rumbo á terra dos coqueiros...
________________
Pensamentos reflexos:
1. Acabo de decidir que non volvo ler unha liña dun libro que non me seduza ata a medula -fóra dos que, prostitución obriga, me dan de comer. Está por ver se o cumpro, claro.
2. Xa podían os españolitos viraren tugas para aprenderen a falar baixiño. Que lles custará?
3. Sei, Condado, sei: sobra río e sobra ceo, pero eu son apenas un punto pequenito nun canto.

Embora

São quatro casais de mediana idade ao cair da tarde numa esplanada: as quatro mulheres juntas, os quatro homens em frente. Chegada a hora de partirem, as parelhas recompõem-se. Um dos casais sai de mãos dadas em silêncio; no outro, mulher e homem caminham lado a lado falando-se. Separados dos anteriores os restantes dois homens dirigem-se aos carros conversando, gesticulando, a mulher dum deles atrás. Resta ainda uma mulher que se demora, só, o passo lento, a mirada volta ao rio... Será que não tem vontade de regressar à casa?

A vella polaca. Capítulo XVII

Tiña frío, un frío de dentro tan intenso, que parecía que o mundo enteiro se lle conxelara de golpe no peito. Pé ante pé camiñaba, só por andar, sen reparar para onde, por fuxir da sombra que cincenta a acosaba esvaída e silandeira, ondulada sobre os lastros da calzada, tamén ela moribunda e indiferente. Pasáballe a vida pola cabeza, como din que pasa nas milésimas de segundo que preceden á entrada no alén xentes que carecen de autoridade para afirmar tal estupidez, que nunca de alá volveu quen puidese ratificalo, antes quen o experimentou salvouse para contalo, o que lle nega veracidade. O Tisco ía atrás dos seus calcañares, coas orellas gachas tamén, alma penada non sendo, que calquera o xulgaría empatía coa ama, cando apenas eran os primeiros síntomas das augas mortas que bebera do estanque a revelarse ben vivas nos estragos incipientes das bacterias que se lle reproducían sen descanso no ventre minúsculo.

O caso é que nese retroceder acelerado regresou o maxín da señora Bukovski ao Báltico dos veráns coa mamá, tan nena aínda, a carranchas nos ombros do papá, seu cabalo e cabaleiro andante; ás novelas que lía as agachadas baixo catro mantas durante o inverno de case sempre noite; aos paseos polos faiais estrados de follas triscantes, a bailar nos refachos de ventos arremuiñados, ou ás carreiras que as treboadas súbitas desferraban na señardade dos seus quince outonos; á ledicia parva da primavera que ferve o sangue e pon color no rostro de papoulas e de trigos verdeados nos ollos. E aínda correu logo para diante o tempo ata o día, ese día, en que cruzaron as miradas dun banco a outro da Alameda, cando acabou el por achegarse a preguntarlle polo que lía, coma se lle importase, só por recibir a resposta tímida dela, que lle explicaba coma se tivese algún interese para ambos a conversa, que era unha en palabras ditas e outra en palabras caladas. Pasou de alí á mañá en que foron todo nervios, présas, non pensar nada, sentir apenas vivas e apertas e recendo de flores e o sabor dos bicos, xa non máis sal de lágrimas. Logo ouviu a voz do papá na despedida, roto pola mágoa que a ledicia dela lle alimentaba, e era só un eco repetido a sacudila enteira, o seu nome pronunciado coma xa ninguén soubera:
—Ludmila! Ludmila! Ludmila!
Espertouna do delirio unha man a lle pousar no ombro, e virouse co sobresalto abafado de xestos de quen nada espera, o alampar a atrapallarlle a fala ao mensaxeiro que a procuraba:
—Pensei que non a daba collido, que entre correr e chamala a berros polo nome, non respiraba, e vostede sen inmutarse.
—...
—Que non me mire así, ou non me coñece xa? Que di o Rei que vaia na brasa, que pasou algo gordo; non sei o que dunha redada, dixo Em Bicos. Alá no xardín quedaron todos a ler a noticia no xornal que traía o Capitão baixo o brazo. A min só me dixeron para levala de volta sen falta.

E ela, sen vontade de seu, deixouse arrastrar pola man do Fausto, que a collera entre firme e delicado, co ímpeto de quen cumpre ordes cabais que non se deben desacatar so pena de desgraza irremediable.

Seda pura

Uma noite só
de infinda ternura,
asas, plumas, brisas,
ouro e seda pura;
negra noite e macia
de água morna e aquarelas,
sem alba só uma noite
estremecida de estrelas.
Para quando houver distância,
quando houver silêncio, ausência
que me fique cá a tua essência
prendida nos dedos, na pele.

Deste-me seda pura
quando estava já na altura
de ir embora
mas agora
não vou ir mais à procura
doutro sal, doutra doçura,
que para me embalar na aurora
ficou-me a tua seda pura.

Uma noite só,
abraço que non tem fim,
areias, dunas, ondas,
lavanda, salva, alecrim,
trigo, caramelo e alma,
pétalas que são sussurros,
sem alba só uma noite,
bálsamo, espuma e calma.
E ao se tinguirem de orvalho
os olhos em que nadaste
que essa noite não se afaste
destes dedos, desta pele.

Pois deste-me seda pura
quando estava já na altura
de ir embora
e eu agora
não vou ir mais à procura
doutro sal, doutra doçura,
que para me embalar na aurora
ficou-me a tua seda pura.

"...pássaro sem asas"

Este texto é só escusa para lavarmos os ollos e os ouvidos.
Boa fin de semana, meus!

Qual paz nem qual descanso?

Por estas e por outras é que não me entusiasma a ideia da morte.
Agora a pergunta é: Dos carecas fica o quê?

_____________
A qualidade da imagem podia ser melhor mas não achei conveniente. Quem ainda não tomou o pequeno-almoço pode clicar para ampliar e ver com detalhe. Pensem só que essas larvas se vão transformar em moscas... Eis o milagre da vida!

Axenda

Onte foi un día de favoritos e mesmo que non acontecese nada digno de contar, vou anotar igual só para que conste:

· Café a media mañá con Sigrid. E logramos non falar de choio!
· Consulta de Medicina Interna (ou debería dicir: Me The Monster de exposición ante o departamento en pleno?) Colesterol? Azucre? Que lles dean! Estou viva.
· Xantar (Outra vez, tugas? Xantar em galego é almoço em português, não vão confundir mais, que pode trazer consequências desastrosas) fronte ao mar co Sapinho Encantadíssimo (o outro que non son eu) e un dos meus J preferidos. E sen chorar! Non dou creto.
· Eu, me, min, comigo... colgada dunha cometa, arrastrada pola forza do vento e sen partir a fuza, rodeada doutro dos meus J preferidos, seus dous irmáns a dar leccións contraditorias e desalentadoras, e o Piru, un amor, a ensinarme a voar, por fin.

Cando pensan facer os días con máis horas, que así non chega para nada?!
_________________
Tamén traballei, ollo, non vaian pensar que estou de vacacións aquí...

Parte médico (Medicina Interna, de dentro)

As esperas para as consultas xa non son o que eran. Apenas me dá tempo de abrir o Velhas Estórias e xa me están chamando. Son ganas de amolar. Como é o único sitio onde me teñen fichada polo meu segundo nome, case nin me recoñezo cando soa na voz da auxiliar. Pero o calvo que está ao meu lado non se inmuta, así que debe de ser por min. Entro e vexo tres guichos de bata branca de fronte:
—Somos o Comité da Morte —anuncia o meu internista preferido.
—Case vou pedir un avogado —respondo recuando.
Pero logo entra a enfermeira escorada polo peso do meu historial clínico e impídeme fuxir. Ocupo unha cadeira coa cazadora e a mochila. Sento na outra resignada.
—O doutor B xa o coñeces.
—Por desgraza. ¿Que tal?
—O rapaz é un residente de primeiro.
—O rapaz, como é residente de primeiro, supoño que non ten nome.
Silencio. Caras.
—Está ben, ímoslle chamar R.
—Ola, R, sen o doutor diante, ¿que tal?
R sorrí, non sei se tímido ou acovardado.
—A ver as análises entón como están. Ah, estupendo, isto aquí igual de mal que sempre, polo tanto, normal, ben.
—E o colesterol?
—O colesterol telo alto.
—Canto?
—220 tes.
—Nah, xa o tiven máis alto. Iso nada.
—Concho, o que tes é hiperglucemia.
—O azucre? O que faltaba. I'm so sweet.
—O que?
—Nada, cousas miñas.
R ri, por fin. Sen nome nin título de doutor non ten dereito a máis. Pero sabe inglés, novas xeracións.
—Tes antecedentes de diabetes na familia?
—Teño. Meu avó tiña. Morreu cego e cabreado co mundo.
—Seguramente é efecto secundario da medicación. Como o colesterol. De algo hai que morrer.
—Haberá.
—Entón catro meses máis. Ata novembro. Pides cita ao saír.
—He. Xa che sae a frase sen pensar. Canto hai que nos coñecemos?
—Mellor non falar en anos.
—Que pasedes bo verán.
—Chao.
—Encantada, R.
R segue mudo. Ao mellor é que é mudo. Ou quedou mudo.

A vella polaca. Capítulo XVI

Aproveitando o rebumbio que se formara á volta de dona Teté, co reparto dos bolígrafos, a señora Bukovski érguese do banco paseniño, leve coma a sombra na que virara había uns minutos, pensándose cadáver, baleiro, nada, ar que nin pesaba, mais pesando en troques tanto a pena dentro.
—Se tivese un encarnado —pediu o Capitão—, vaime ben para subliñar barrabasadas do xornal, que logo largo para acirrar nos amigos.
—A min calquera cor me vale, que para o que escribo... —recoñeceu o Rei.
—Eu de haber, queríao verde, que é a cor dos campos —pediu tímido o Violeto.
—Pois a min non sendo azul, coma o mar cando está calmo, sérveme calquera —conformouse o Fausto.
—Negro, eu quéroo negro, e de punta fina —non puido deixar de esixir Miss Tollo.
Dona Teté rebuscou no bolso para tentar satisfacer o persoal, sentíndose un tanto ridícula no papel de soldado en misión humanitaria que distribúe caramelos entre a criallada. Mirou para Sigrid, ofrecéndolle un.
—Deixe estar, que eu escribo con pluma. Agradécese de todas formas.
—Pois, nada, entón, imos ao que viñemos. Se non lles parece mal, para aforrar tempo, que vostedes son persoas sen prexuízos, fago cada pregunta e vanme respondendo un por un. A ver, a primeira: "Consideran que a muller finxe no orgasmo?".
—Home, perdón, digo, señora —saltou o Violeto coma un resorte—, sobre iso hai estudos feitos.
—E opinións variadas —engadiu o Rei.
—Todo depende —sentenciou calmo o Capitão.
—Cando di "a muller", a que muller se refire? —inquiriu Sigrid, preocupada polos matices—. Porque se o di pola propia, quérese dicir, a esposa, coma quen di, a compañeira, ou a moza, é unha cousa. Agora se se refire á "muller" en abstracto, coma persoa de sexo e xénero feminino, aí xa é outra completamente distinta.
—A min iso non me pasa, porque son perfecto —borreou o Fausto.
—Querías, guapiño de cara. Se eu falase... —retrucoulle a Miss Tollo.
—Entón ti, moza, opinas que si? —cortou a Teté, queréndose aferrar ao primeiro comentario que se podía considerar resposta.
Estaba o Fausto cos ollos arregalados e disposto a argumentar, cando ouviron un grito do outro extremo da Cordoaría. Em Bicos achegábase aos pinchos para non magoar os pés cos pedregullos do xardín e en evidente estado de excitación.
—Ai, Violeto!
—Que foi? Di, flor.
—Ai, Capitão, entón hoxe non leu o xornal?
—Nin pachorra tiven entre tanta historia e tanto conto para me informar das verdades.
—Daquela non saben o que pasou esta noite?
—Máis unha noite pasou. Que había de pasar? —puido dicir o coro grego se houbese, que non había.
—Houbo redada na pensión de La Queue Bleue!
—O que?! —e aí si exclamaron todos a coro, sen xentilicios adxectivos.

Testifico

Hoxe no parque no que adoito patinar había un bo mozo a bañarse en pelota. E só pensei: Que collóns...!

Morreu o conto?

Foi agora vai para un ano na cita anual que temos en Cereixo. Despedírame dos meus amigos a noite anterior. Eles aínda quedaban un día máis, así que deixeille o diñeiro á miña compañeira de cuarto para que me pagase a durmida e ben cedo virei a burra de volta ao sur. Na Costa da Morte é grande a tentación do abismo para me demorar nela máis da conta.

Cando na hora de marchar foron pagar, esta foi a conversa:

-Entón son dous cuartos, tres noites, un individual e outro dobre.
-Non, ten que cobrar tamén o da nosa amiga da moto, que marchou xa.
-Ai, non, o cuarto da da moto está pago.
-Como está pago, se nos deixou os cartos a nós?
-Pagáronlle o cuarto uns amigos dela, de Barcelona, médicos eles, antes de marcharen, que disque se coñecían moito e que se encontraron aquí de casualidade.
-Pero non pode ser. Ela non nos comentou que se encontrase con ninguén. Ten que haber unha confusión.
-Non hai confusión ningunha. O cuarto está pago. E non llelo vou cobrar dúas veces.
-Como queira. Para o ano, como habemos de volver, se cadra xa axustamos as contas.
-Para o ano morreu o conto.

Non me encontrei con ninguén de Barcelona. Era a única muller de moto hospedada aquela fin de semana no hotel, que non pasaba dun establecemento familiar pequeno. Quen me pagou o cuarto? Quen quedou co cuarto sen pagar? Habemos de ver este ano, logo, se morreu ou non morreu o conto e de que.

Puntualización

Para evitar pasar do punto alcólico ao coma etílico convén recorrer ao punto e coma.