Mostrar mensagens com a etiqueta música. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta música. Mostrar todas as mensagens
domingo, 17 de abril de 2011
terça-feira, 22 de março de 2011
Água!
Uma tarde levo com um stick na fuça e já na noite a seguir, bimba!, batem-me com uma música numas frases quebradas rascunhadas algures. De ambos acidentes, em aparência, a gente sai indemne. Só que aparências, já se sabe, enganam: o nariz ainda dói e os tímpanos vibram como se um manancial lhes falasse.
domingo, 28 de novembro de 2010
As palavras não voaram
Ou de como uma conversa privada virou pública
Depois estava o Adolfo Luxúria Canibal, que disse quatro ou cinco (ele disse que diria quatro, mas eu contei cinco, só que não contei pelos dedos e eu na aritmética perco-me) estilhaços-poemas do Cesariny (Mário), com piano (que teclava o António Rafael) e contrabaixo (a dedilhar, acarinhar, pelo Henrique Fernandes), mas a música, que era para ser fundo, passou a primeiro plano, abafando a voz. Aliás, estava lá muito público, e a menina Sun Iou Miou, que é meio metro e uma polegada de gente, deixou-se ficar para atrás: gosta de se encostar numa parede, pelo menos uma zona do corpo protegida de alentos e contactos afísicos indesejados, península.
Mas finalmente estive a departir com um casal de amigos (de amigos meus, ambos, digo, que enquanto casal ela é a mulher dele e ele, o homem dela) e apresentaram-me inúmeras pessoas ―a que dei a mão ou beijei, consoante a nada―, que nem irei lembrar a próxima vez que as vir, nem elas, seguramente, a mim. E convidaram-me para ir a Braga, ao Museu de Arqueologia, que haverá lá um recital no sábado vindouro. E eu irei, mesmo que me pese na lembrança demasiado o café que bebi ali, no dia da consagração, quase a correr (acabaste?), porque não se podia fumar dentro.
E foi bom, contudo, com tudo. As palavras afinal ninguém as prende.
Etiquetas:
blogoglobo,
música,
opinión críptica,
poesia
segunda-feira, 23 de agosto de 2010
A-videncias e amigos invisibles
O neboeiro da tarde en Moledo que me conxelou os dedos sobre as páxinas do Anna Karénina fixérame presentir unha noite máis fresca para o concerto da noite na Nova, onde, entre tanto, rachaban as piñas poucas que van restando dos incendios. A servidora xa non lle quedaría estranxeiro ao que fuxir se se dedicase a vender estas videncias con libro de reclamacións e dereito ao reembolso da "vontade" dos crédulos (esa que os adiviños saben que se ha mostrar magnánima, porque a mesquindade non presta ante os ollos omniscientes dos poderes sobrenaturais) expresada nos negros billetes coloridos.
Porque ao final a noite foi quente. Non abondase a temperatura real, estaba a sensación térmica transmitida desde o palco por el, polo vento cálido da súa voz e a súa simpatía vertidas en cancións de amor e paixón, e eu deixándome arrolar na música para non me consumir nas letras, a lúa entre nubes acenando, o meu amigo invisible case corpóreo a evitar, as súas mans tenras e firme nas miñas, que me arrastrase ao fundo a negrume.
domingo, 8 de agosto de 2010
Danza de partituras ao vento
O anfiteatro enchíase mentres os acomodadores pedían para nos aconchegarmos uns aos outros coma se fose inverno. E non era. A superficie das bancadas, nas que estivera día enteiro batendo o sol de cheo, queimaba como se fose ao tacto baldosas dun piso que tivese a gloria a arder por baixo. Só que non era.
O que era era un vento de suspiros que quitaba as follas das partituras a bailar, pretendendo conquerer, envexoso, os aplausos en que os espectadores prorrompían mal acabada a peza, nin se sabe se satisfeitos do ouvido se ansiosos por ouvir máis. Os pianistas, á deles, viraban en círculo, trocando os instrumentos coma quen muda de parella sen desafinar no clímax, que se reflectía nos rostros levantados dos ocupantes do patio ou nos debruzados dos que abrazabamos o espazo no escano superior evitando que o son se perdese na penumbra.
Había nenos por todas partes: os máis vellos escoitaban en silencio, beneducadísimos; os máis cativos ían adormecendo sen roncar sequera nin ousar soñar de alto un conto de medo ou de marcianos orelláns, aniñados no colo que os acollese.
No anfiteatro da Nova o público réndese sempre ao final en pé porque hai poucas ocasións de ouvir música decente por aquí, fóra o verán, e percíbese a entrega dos músicos, en xeral1, que chegaron con día aínda e levan pintado no resplandor dos ollos a caricia desta paisaxe que ancorou entre o norte e o sur de ningures.
_________
1Vale, dixen en xeral porque o verán pasado estivo por aquí o túzaro dos calcetíns cor de rosa, que non deu de máis nin as boas noites e saudava tan envarado que non lle collía unha palla no cu, como se tivese medo de que os pantalóns lle rachasen. O farruco, xa pode tocar onde lle pete, que a min só pagándome unha millonada me volve ter de público. Ese non sabe quen son eu!
sábado, 31 de julho de 2010
Dunha e doutra nunha noite cálida
Está hoxe para completarse unha semana e nin vos falei do corpo dela cando canta, do movemento medido e pousado dos xestos, da voz tan súa que cabalga no ar as distancias e a mímica que engaiola a mirada e conxela a imaxe na memoria.

María Berasarte
Tamén non vos escribín aínda nin no vento destoutra, que é puro nervio e voz que abraza, grave e tenra de madurez fresca, acabadiña de estrear parece, a espertar na noite calor e aplausos que o río devolve nun eco líquido.

Carminho
María Berasarte
Tamén non vos escribín aínda nin no vento destoutra, que é puro nervio e voz que abraza, grave e tenra de madurez fresca, acabadiña de estrear parece, a espertar na noite calor e aplausos que o río devolve nun eco líquido.
Carminho
Etiquetas:
música,
opinión críptica,
poesia,
superlativo
quarta-feira, 28 de julho de 2010
Presente de ar sonoro

Estícome nas puntas dos pés para alcanzar a caixa do correios e xiro, en lentitude de alento contido, a chave. Abro coma quen abre o cofre do tesouro posible. 'Coita! Se eu agora fose extrovertida veríanme os veciños atacar os primeiros pasos da danza das albísaras e gritar o contento, que por uma vez é o ar quen me escribe. Cáeme por fin nas mans o presente, hai séculos que son uma semana anunciado, como maré súbita de sonhos que me envurullase os ombros de alegriaciñas de seda, unha ducia delas, uma por cada música, a sumarse na alegría grandota do libro de partituras que as acompaña.
E agora escoito, de poros abertos e digo, digo, sinto: Tes beleza na voz e cantas como se as mans falasen agarimando brisas para nas vibracións delas atinxir no máis tarde e máis lonxe os interiores da xente con ouvidos por dentro das orellas. Para isto tamém se inventaron as neuronas, atentos. Imaxínote no silencio a escudriñar entre os versos as notas que ocultan, arqueólogo sabio que desentraña hieroglíficos nas fonduras da terra cun pincel en cada dedo: é maxia para min o que activa a engrenaxe desa arte que descoñezo. A música, a voz, a palabra crean o triángulo da emoción perfecta.
Aínda, os olhos de fóra recréanse nas fotografías e no modelado que deu ao papel o Luís Efigénio.
Sobre a palabra de poetas famalicenses:
musicou e cantou o Ivo Manuel Machado
tangueu a guitarra e arranxou o Carlos Carneiro
fotografou e deseñou o Luís Efigénio.
Etiquetas:
fotografía,
música,
opinión críptica,
poesia,
superlativo
quinta-feira, 15 de julho de 2010
Non é desta que vai a do queixo
Recibín un disco. A caixa do correo ás veces sorpréndeme así, con xenerosidade, para me lembrar que aí fóra aínda hai quen se empeña en puntear de beleza cada segundo tamén para os meus ouvidos.
Grazas, María Jesús e David.
P.S.: Un día destes deberei tamén falar do parmegiano, o queixo!
domingo, 11 de julho de 2010
Fatuidades (e não só) confessas
Gosto de espectáculos à borla, pois. Assisto a um concerto num anfiteatro ao ar livre, pré-instalada na insónia duma noite de verão, e gasto em poemas, ali mesmo na feira do Livro, o dinheiro que pagaria pelo bilhete. Vocês já sabem como eu sou fraca quando passo ante uma capa com um título a dizer come-me: abandono-me à tentação e ainda sucumbo à sobremesa. Além do mais, enfio na mochila os versos assinados, de costas leves por ter sabido engolir no ponto certo as vogais, na breve (breve, pronto, está bem) conversa que mantive com o autor, até conseguir que não desconfiasse do meu sotaque. E parece que deva bastar isto como justificação para o amanhecer de mais um dia.
Os deuses da pátria a cavalgar nos sonhos
Se eu tivesse segura a eternidade [como tenho as contas diárias
para pagar] renunciaria aos livros que ainda tenho para ler.
Nem poria os óculos que me tonteiam a realidade. Nem
ouviria o Peter Grimes que agora oiço -que me interessaria
o bramir da música contra os rochedos da poesia?
Se eu tivesse segura a eternidade [como a geada que esta manhã
me gelou os olhos] deixava-me dormir o dia inteiro
com os deuses da pátria a cavalgar nos sonhos. Talvez
inventasse um planalto qualquer, com uma pedra em forma
de destino e sentado esperasse os animais de Zaratustra
no seu aparecer alto e circular
O animal eólico do corpo. Nuno Higino
Mas há sempre quem julgue que 'gratuito' significa direito a entrar à hora que melhor lhe parece, sentar ao lado da senhora essa da câmara na mão que foi procurar um lugar bem afastado para ninguém a incomodar, falar em voz muito alta para se fazer ouvir perante a barulheira dos gajos que estão para ali à sua vida no palco, deixar às criancinhas aos pinotes e aos berros pela bancada. E eu estou com muito pouca paciência ultimamente. Nenhuma, digo, sou franca. Nem eu me aguento. De modo que, sem mais nem mais, virei-me para os pândegos vizinhos e ―presunções minhas, atingindo o nível avançado das indignações exprimidas naturalmente em língua alheia― mandei-os calar se faziam favor e não se importavam, que eu até a esguichar dardos tóxicos pelos olhos sou bem-educada. Fez-se, portentosamente, o silêncio. Quando mais tarde me lembrei deles, espantada da sua resistência em susterem a léria e as rédeas dos selvagens que criavam, tal qual deusezitos, à imagem e semelhança, descobri que foram pastar embora. Não digam a ninguém mas estou muito à vontade comigo assim intratável.
Etiquetas:
arroutadas,
egopluff,
música,
opinión críptica,
poesia,
superlativo,
xente e xentiña
quarta-feira, 12 de maio de 2010
Solo de guitarra

Fecho os ollos cando tocas para que nada me distraia do abandono calmo de sentir, escoitar, anulada a distancia do patio de butacas, a barricada misteriosa derruída.
Como se fose na sala da vosa casa, o mar de fondo, unha copa de tinto, María Jesús pendente de cada nota, de todas as notas, na tensión das cordas tensa, e nós (estrañámoste, Olga), a lágrima no canto dalgún ollo, o brillo ilimitado. E a vosa xenerosidade sempre. Beleza, digo.

David Russell.
Gran Canón (Arizona)
segunda-feira, 20 de outubro de 2008
Não temos tempo de temer a morte...
Porque é preciso estar dentro e forte
não temos tempo de temer a morte
Caetano Veloso, Divino Maravilhoso
interpretada por Ney Matogrosso
Caetano Veloso, Divino Maravilhoso
interpretada por Ney Matogrosso
Sim, sim, eu disse... mas também disse que não ia resistir e de qualquer modo, esta noite foi a despedida, que foi em grande com o grande Ney na Invicta, que nem me decidia -até que me decidi- pela frase que lhe tinha de roubar para o título deste texto.
Ai, veja bem, meu bem, lá estava eu, hora e meia a contemplar o espectáculo em pé, porque me calhou a sorte de não ter ninguém atrás a quem incomodar, pertinho do cenário, com a câmara levantada, que no final já me doíam os braços. E fotos movidas... quantas foram para a lixeira, que não pude parar de abanar as ancas ao ritmo, enquanto dançava com você, sim, com você.
domingo, 17 de agosto de 2008
Na terra dos sonhos
Hoje foi um dia estupidamente feliz: de manhã a nada fazer e de tarde a ler nos poemas do Nuno Higino na beira do rio, pensando que sim, que Talvez Deus se tenha enganado:
Queria centrar-me todo em certas palavras, ocupar o espaço
sem necessidade de coordenadas, errar o tempo
tomando-o por tempos que nunca existiram. Desejaria a sorte
dos que morreram em naufrágios e foram poupados
à habitação dos cemitérios. Nunca tive jeito para ser feliz
[nem para gritar] e pior que isso: condenado à efémera
duração dos sonhos [bastava a poesia para condenar-me]
Talvez Deus se tenha enganado: sobre o barro soprou a vida
em vez do sonho.
Quando chegou a noite, a lua saiu atrás dos montes de Cerveira, cheia e comida pelas nuvens, como se fosse o cartaz anunciador do concerto do Jorge Palma que estava para começar: duas horas nas que não pesou um minuto.
E quando no final se despediu com esta, não pude evitar pensar em lha dedicar ao Capitão Merda, à naviarra e a toda a sua orgulhosa tripulação.
Por ti, Capitão, enquanto houver ventos e mar, a gente não vai parar...
___________
Anedota: Enquanto estamos na fila para entrar aparecem duas moças a distribuir garrafinhas de água e uns folhetos dum empreendimento da zona. Uma mulher comenta detrás de mim:
-Num concerto no Porto fizeram igual. Diz que é para as pessoas não beberem álcool e assim não seguirem o exemplo do artista...
Vá lá, riam à vontade, que eu já me tive de conter.
___________
Para aqui foram algumas fotos mais.
Etiquetas:
música,
nunc est bibendum,
opinión críptica,
poesia,
superlativo
sábado, 28 de junho de 2008
E o que é que se sente?
A meu irmão Rafa,
que amou a vida ao ponto
de se deixar matar por ela
Passei as tardes dos invernos tantas a sós a escutar aquilo, que fui com medo de ressuscitar algum morto. Mas não. Nem frio nem calor. Apenas na última liguei. Ainda bem ele não deixou, nem por um momento, de dançar comigo... cadáver. Esquisito.
que amou a vida ao ponto
de se deixar matar por ela
Etiquetas:
anxos sen ceo,
escavichadas,
mito-manía,
música,
opinión críptica
domingo, 22 de junho de 2008
O meu país
... é camiñar sen reparar no salto que a ponte omite para sentir a voz do sur que evoca tantos seráns a cantar cos amigos, e entre a bruma fría e salgada que se confunde coas lágrimas presas no rostro, xorde coma un espectro, unha sombra, de pasado e de futuro, tan presente, quecéndonos, arrolándonos na noite mínima.
Subscrever:
Mensagens (Atom)