domingo, 22 de março de 2009

Sen comentarios / Sem comentários

Hoxe a desbrozadora plantoume cara, hostil. Chorei por non gritar (e tamén porque me doeu a man cando batín co puño no valado... por non gritar). Rendinme antes que desatar a machadazos con ela, ou peor, comigo: dúas horas a tentar póla en marcha é moita paciencia.

Hoje a roçadeira enfrentou-se-me, hostil. Chorei por não gritar (e também porque me doeu a mão quando dei um soco no muro... por não gritar). Rendi-me antes que desatar a machadadas com ela, ou pior, comigo: duas horas a tentar arranca-la é muita paciência.

Para me eu lavar da rabia, entón, lavei a moto de tanto pole dos piñeiros. En balde, claro. Non lle durou cinco minutos o brillo. Pero eu xa resplandecía, mirando ao monte.

Fuxín á Arga.

Para me eu lavar da raiva, então, lavei a moto de tanto pólen dos pinheiros. Embalde, é claro. Não lhe durou cinco minutos o brilho. Mas eu já resplandecia, olhando ao monte.

Fugi à Arga.

Mansa e esgrevia, coma sempre, a Serra acolleume agasallándome coas flores mínimas a agromar na terra enxoita.

Mansa e agreste, como sempre, a Serra acolheu-me presenteando-me com as flores mínimas a desabrochar na terra enxuta.










Logo mergullei no son do regato para esquecer o barullo do meu remoer de dentro.

Logo mergulhei no som do ribeiro para esquecer o barulho do meu remoer de dentro.










De volta á casa trouxen acougo e tres pedriñas: unha branca, unha prateada e unha dourada.

De volta à casa trouxe sossego e três pedrinhas: uma branca, uma prateada e uma dourada.










O que non atopei foi as palabras que buscaba para mandar á fin da terra, ese abismo no que estou sempre debruzada, desde onde nada que se enxerga é todo.

Hai quen porfía en sacudirme, seica.

O que não encontrei foi as palavras que procurava para enviar ao fim da terra, esse abismo no que estou sempre debruçada, desde onde nada que se enxerga é tudo.

Há quem porfia em me abalar, parece.

(Entrei nas caixas de comentarios de tantos blogues agora. Escribín, borrei, saín...)

(Entrei nas caixas de comentários de tantos blogues agora. Escrevi, apaguei, saí...)

sexta-feira, 20 de março de 2009

A cadea rota










Nunca o hei de saber (sentir?):
hai certezas tan irremediables...
Montei unha delicada estrutura,
—agora a recoñezo tramoia—
que me amparase do medo,
tan fundado,
de prolongar noutro o desamor e a angustia
que me habitan dominantes.
O reloxo xa ditou as horas todas da vida.
As vindeiras
son para a deconstrución
total.
O labor, agoiro, vai ser arduo e funesto,
até alcanzar o tempo
da cinza leve.

quinta-feira, 19 de março de 2009

Se fosse flor, disse ele, era camélia










É assim que se transmuta em flor de inverno,
não disse se era branca, nem vermelha.
Por mais que ensine os dentes é bem terno,
só morde se a loucura lho aconselha.

Fosse ar de poder ser elemento;
montanha se lugar; móvel, estante;
seria viola se fosse instrumento;
se fosse direcção só era avante.

Seria água, ouro —isto é só a rima—,
laranja, gargalhada, hard rock, cão,
mortal pecado, temperado clima,
de sentimento, alegria; cor salmão.

Katinga e flor silvestre, pouco siso?;
coração, CSI, cumprido e grosso,
de verbo rir e de expressão sorriso
e muito mais que já citar não posso.

Parabéns, Cão(somente), antes Sarnento,
que sendo Março, dezanove e Quinta-feira (!),
ainda acho que há motivo de contento
que mereça uma solene bebedeira.

E beijos...

quarta-feira, 18 de março de 2009

Eutanasiem-me, haja piedade!

Ontem, já que estava em Cidadeabertaaomar por médica causa, decidi —como se nisso existisse o livre alvedrio, sua otária!— entrar numa livraria. Saí logo, carregada de mochila e ligeira de pés, quase a correr para o lugar onde deixara estacionada a mota, pois combinara com o meu sapinho encantadíssimo em ter com ele na sua casa para beber um café (isto último foi tácito, nem era preciso dizer) e levar-lhe uma garrafa de azeite de Trás-os-Montes (inefável isto outro). De repente, corta-me o passo um moço (bonitão ele, por sinal!) e diz-me, todo sorrisos, à espera dum beijo, um abraço, uma mão sequer mal dada...

—Olá! Pensei que não te alcançava!

Eu fiquei com cara de idiota, porque não —pensava— conhecia de nada aquela beleza com pernas. Mudou-lhe a cara, que quase tive de lhe apanhar do chão as comissuras dos lábios, enquanto eu ruminava o que este me quiser vender, que venda que eu compro, já entregada.

—Não me reconheces?
—Não, deves estar enganado —respondi, não sei mentir, e já me estava arrependendo, pensando para os meus botões ou saíste dum meu sonho ou morri e nem dei por isso, e a pesar dos meus pecados, fui parar à ante-sala do céu para os agnósticos, ali onde viram crentes: aleluia!

—Sou o amigo do J!, que estivemos juntos* no outro dia na Moinobreemoileal.
—És o J! —admirei-me ao fim da minha desmemória selectiva, sendo que o J de que ele falava e o J de que eu falei são J diferentes.

Aí ele já sorriu de novo, reconhecido, nome lembrado. E eu só pensei: Oi, rapariga, ou estás a perder faculdades ou te sobejam os J na miolada...

_____________
* Repare-se que no tal dia não estivera com o gajo cinco minutos, mas horas a falar com ele quase exclusivamente numa mesa com outros colegas que já conhecia e depois ainda fomos jantar juntos, os dois Js e eu sozinhos!!! É grave ou não é grave o meu?

terça-feira, 17 de março de 2009

Médicos e médicas

Esta tarde tocoume ir recoller os resultados do TAC e das análises de sangue ao hematólogo. En realidade, estaba algo nerviosa, porque non sabía que médico do equipo me ía tocar. Cando se xubilou o de sempre, deume a escoller entre o doutor S e a doutora S. A cousa estaba complicada. Non era tanto que tivese algo contra a doutora S, por ser muller, senón máis ben tiña algo a prol do doutor S, por ser home. Só que ao final preferín deixalo nas mans do azar. Por un lado non quixen parecer mal agradecida e polo outro quen sabe se escollendo un non me tiña que consultar a outra un día, polo que fose, e había represalias. Quita, quita, dixen. O que me toque tocoume. E aí é onde vou, precisamente, a que prefería que de tocarme, me tocase un home. E non só polo de tocarme, senón tamén porque se me hei de espir, que antes ou despois sempre chega o día (nin que sexa na hora da autopsia) prefiro que sexa ante un home: síntome menos violenta.

Pero non houbo sorte. Tocoume a doutora S, que para máis é eficiente: non me deu tempo nin a abrir o libro na sala de espera, que xa me estaba chamando para entrar. Logo, para me saudar, deume a man, e xa empecei a estrañar o meu antigo médico, que sempre me daba dous bicos. Aínda van pensar que non é hixiénico que un médico nos dea bicos, pero tampouco é hixiénico que nos dea a man se non leva luvas de usar e tirar.

O único que tirei de proveito é que decidiu citarme para dentro de oito meses, non cada catro coma até o de agora, e coa promesa de que se as calcificacións non aumentaban de tamaño (en canto non me escaneen o cerebro todo ben...), pasabamos ás consultas anuais.

E ante os resultados, recoñézoo, alegreime de que me tocase a doutora S, porque ao doutor S non sei se ía soportar velo e que me vise só unha vez ao ano: era capaz de ter unha recaída!

segunda-feira, 16 de março de 2009

Carta aberta ao Josito (un dos meus J)




























Sei que has de andar ao axexo, agardando ver o teu rostro aquí a navegar o mundo, na grande estrea da moto do domingo compartida aí co Condado, que exerceu de compás nunha excursión sen mapas nin GPS á procura dun pan de noces e pasas que non atopamos: non me obrigaras a posar nela, estabas aquí agora inmortalizado, con toda a mentira desenmascarada da miña cadea de transmisión presuntamente rota nun lugar no que nin sequera estivemos (claro, claro, tiña que ser a miña, escusa ideal da fráxil muller sobre tremendo cabalo, que ía incitar a conmiseración e que xustificase a túa ausencia na paparota do sangregorio).

Espero que se chegaste á casa san e salvo, non te quebrasen as pernas dunha paulada, que a próxima vez que fagas o cristo enriba da moto, no camiño a Covas, quero eu ter a máquina pronta, pois na retina non fío para fixar os dentes de envexa que me trabaron nas rodas. Ai... eu, que malamente solto unha man, se solto as dúas e me poño en pé había de aprender o que é voar e bater no asfalto nunha mesma lección. Tentada estiven, conste, á calor do viño verde que lle mandamos na despedida, a tomar algunha que outra curva en liña recta. Pero logo pensei que aínda nos queda moito muíño de vento que contemplar xuntos (se antes "alguén" a ti próximo non dita unha ordenanza municipal que prohiba a saída de motos do concello de Pombalnoseixo en días bonitos).

sábado, 14 de março de 2009

Latência










Acordou-me a claridade espreguiçando-se... e a dor: estava na luz só a novidade, que a outra é companheira antiga quando a manhã me tarda. Regressei devagar do longe: Tocara o telefone e do outro lado falava o editor (Já cá só ligam vozes de trabalho, até em sonhos? Dá que pensar...) Dentro da sala, um melro meninho, olhos negros imensos em corpo de pardal, batia em desespero contra o vidro da janela. Então apareceu enorme o melro macho —grande coma um corvo, só distinto no laranja do bico cantando— e segurado um segundo em equilíbrio aéreo, pegou no trinco e abriu.

—Pára aí! —exclamei—. Nem sabes o que aconteceu...!

Mas já os pássaros fugiram feitos aves. Fui eu quem ficou presa na agonia e no grito, sem asas de voar sempre e de tanto sol, cega dos olhos de ver para fora.

sexta-feira, 13 de março de 2009

Navegando-me na noite










Estou tão sem palavras ultimamente...

Quen lles canta...?


Ao meu meniño pequeno
heino de mandar á escola,
heille de mercar un trompo
e unha castañola...

Cantiga de berce popular


Estamos que rachamos coa pana. O Parlamento Europeo deu na xenial idea de promover un botón vermello que permita aos pais bloquear contidos que consideren inapropiados para os fillos e mesmo as horas que pasen diante de ordenadores ou consolas.

Fóra analoxías con aquel botón vermello utilizado como ameaza para que outros nenos grandes desen tamén a menor guerra posible —de cuxo éxito podo dar fe só co mero feito de estar aquí escribindo estas liñas e non nunha cova, viva ou morta—, estou por me achegar aos nosos ilustres eurodeputados cunha suxestión que ao meu xuízo é de escacha pexegueiro.

Postos a traer criaturas ao mundo para deixalas conectadas a aparellos diversos co fin de que molesten o menos posible (televisores, consolas, ordenadores, móbiles, emepetreses e todosnun) estaba eu pensando que se lles podía implantar xa directamente non un USB no dedo, coma ao finlandés, se non directamente un ordenador. Para iso abonda con baleirar de miolos o cranio e encher logo o espazo sobrante con boliñas de poliexpán, que non pesan. Así, é só cuestión de irlles introducindo programas pola boca ao gusto dos proxenitores ou, no seu caso, do Estado. Logo, retorcendo a orella esquerda pódeselles controlar o volume e para a dereita deixamos as opcións de suspender, reiniciar ou apagar.

Ai, que marabilla de mundo este...!

quarta-feira, 11 de março de 2009

Em tudo cabe bem a medida... fora os comentários do CãoSarnento

Depois de muito matutar, só tenho isto para dizer:
Obrigada, CãoSarnento!
(As palavras que não percebeste bem coloquei-as em vermelho)

CãoSarnento disse...

Agora não podes dizer que me não esforcei para entender o texto.
Mas valeu a pena o tempo ganho na tradução.


Miss Anyeska não parou a olhar para trás. Se fosse milionária havia de correr assim o mundo inteiro, sem parar, sem pisar nunca duas vezes no mesmo palmo de chão (ai, não me venham agora com Heráclito...) [Aqui tive de recorrer aos livros: heracliteísmo: doutrina que considera como prevalecente a constante mobilidade das coisas]. No entanto, os réditos [rédito = lucro; rendimento; existe com o mesmo significado no português, mas pouco utilizado na linguagem corrente] das falcatruas, ainda que dessem para viver com desafogo, obrigavam a passar fronteiras ao ritmo marcado pela justiça. No fim tampouco era assim tão livre. Na esquina, aguardava o carro já com o motor em marcha.

—Bem-vinda de volta ao mundo, rapariga.
—Não era sem tempo. Trouxeste-me roupa?
—Trouxe. Vamos à minha casa, ou tens outra ideia prevista?
—É melhor irmos para a pensão da francesa. Vai ser o último sítio onde me vão procurar.

A Cedofeita [no Porto?] estava deserta, como sempre a essas horas. Um gato branco e cinzento espreitou-lhes os passos desde o fundo castanho dos olhos [os olhos dos gatos não são amarelos na Cedofeita eheheh]. Quando passaram por ele, Miss Anyeska deteve-se um segundo, desconfiada.

—Uma cara conhecida.
—Quem? —a menina Jennifer olhou ao redor.
—O gato.
—Tu estás parva.
—Estarei.
—Rrrrrr… —ronronou [os cães rosnam, os gatos ronronam] o gato, atrevido, pousando os olhos no abanar das ancas das duas amigas.

Tocaram a campainha ao chegar ao número 13. A dona da pensão assomou a cabeça despenteada [?] à janela [dúvida: por analogia com a finestra italiana, ou a fenetre francesa sem certezas de alguma delas estar correctamente escrita eheheh] do primeiro andar.

—Oui! Quem é?
—Sou eu! Recorda-se de mim?
—Ai, avemariapurísima! Quelle surprise! Anda, sobe, que já vos abro a porta.

Sentiu-se estalar o cordel que pujava do passador. A porta não se abriu. Nervosas, aguardaram uns segundos infinitos até que sentiram passos pelas escadas. Um moço louro da raiz às pontas do cabelo apareceu do outro lado da porta, descalço, metendo a camisa por dentro das calças de ganga [ou jeans] e ajeitando o cabelo revolto.

—Passem, passem —dito com pronúncia de longe e voz aguda [pito ≠ de adolescente]
—Muito boas noites —contivo o alento a señorita Jennifer, fincando-lhe um cotovelo nas costelas. [com esta é que me lixaste eheheh]
—Oi, que se partiu o cordel da porta! Vou ver se o amanho [“arranjo” é mais utilizado por cá] num segundo! — gritou com voz de gralha [pássaro da família dos corvídeos que tem um piar estridente e irritante] o faz-tudo [milmañas ≠ atrevido], com receio de estragar tanta beleza.
—Não demores, rei, que arrefece a ceia! [frase retirada, provavelmente, de algum clássico da literatura? Perdoa a minha ignorância]

O tom confirmava que a voz do moço não batia, em absoluto, com o seu aspecto [aqui poderia dizer-se que “não batia a bota com a perdigota” eheheh]. La Queue Bleue franqueou-lhes a passagem, com uma bata de seda violeta acabada de estrear e o lábio superior escaldado numa depilação apressada.

—Passem, passam! Não estava à sua espera! Vale uma alegria pela outra —murmurou acenando para baixo, saudosa do descanso interrompido.
Parece que [Seica ≠ nome próprio] não dispensa a boa mesa —disse a fugitiva piscando o olho.
—Ai, a este cangalho já não lhe resta outra coisa que soltar a galinha para comer quente [a esta também não entendi o sentido, tinha que pagar para comer comida quente... entende-se o quê?]suspirou [salaiou ≠ brincou] agudizando as palavras com pronúncia afrancesada.
—Não seja modesta, que está esplendorosa. Tomara eu chegar assim à sua idade. Em tudo cabe bem a medida —mentiu Miss Anyeska citando um apotegma [apotegma existe no português mas será utilizado talvez em linguagem mais erudita. Eu próprio a desconhecia, apesar de agora verificar que uso bastantes “apotegmas” na minha linguagem corrente eheheh] dos antigos sofistas gregos, diz-que.
—É, caber cabe bem, cabe —concordou, desta vez falando verdade a amante da sabedoria experimentada. [aqui talvez se pudesse utilizar “sabedoria popular”, em vez de “sabedoria experimentada”, se bem entendi o sentido. Não, "experimentada" de que sabe por experiência própria.]

terça-feira, 10 de março de 2009

En todo cabe ben a medida

Miss Anyeska non parou a mirar para atrás. Se fose millonaria había correr así o mundo enteiro, sen parar, sen pisar nunca dúas veces no mesmo palmo de chan (ai, non me veñan agora con Heráclito...). Pero os réditos das falcatruadas, aínda que daban para vivir con xeito, obrigábana a choutar fronteiras ao ritmo que a xustiza lle marcaba. Ao final tampouco era así tan libre. Na esquina, agardaba o coche xa co motor en marcha.

—Benvida de volta ao mundo, rapariga.
—Era sen tempo. Trouxéchesme roupa?
—Trouxen. Imos á miña casa ou tes outra idea prevista?
—Case mellor tira para a pensión da francesa. Vai ser o último sitio no que me busquen.

A Cedofeita estaba deserta, coma sempre desas horas. Un gato branco e cincento espreitoulles os pasos desde o fondo castaño dos ollos. Cando pasaron por el, Miss Anyeska detívose un segundo estrañada.

—Que cara coñecida.
—Quen? —a señorita Jennifer mirou ao redor.
—O gato.
—Ti estás parva.
—Estarei.
—Rrrrrr… —rosmou o gato, confiado, pousando os ollos no abanar das ancas das dúas amigas.

Timbraron ao chegar ao número 13. A dona da pensión asomou a cabeza espeluxada desde a fiestra do primeiro andar.

Oui! Quen vai?
—Son eu! Acórdase de min?
—Ai, avemariapurísima! Quelle surprise! Anda, sube, que xa vos abro.

Sentiuse estralar o cordel que tiraba do pasador. A porta non se abriu. Nerviosas, agardaron uns segundos infinitos ata que sentiron pasos polas escaleiras. Un mozo louro da raíz ás puntas apareceu do outro lado da porta, descalzo, metendo a camisa por dentro dos vaqueiros e axeitando o pelo revolto.

—Pasen, pasen —dixo con acento de lonxe e voz de pito.
—Moi boas noites —contivo o alento a señorita Jennifer, chanchándolle o cóbado á compañeira nun costado.
—¡Oi, que rachou o cordel da porta! ¡Vou ver se llo amaño nun segundo! —grallou o milmañas, porfiando en estragar tanta beleza.
—Non tardes, rei, que arrefece a cea!

O ton confirmaba que a voz do mozo non canxaba en absoluto co seu bico. La Queue Bleue franqueoulles o paso, cunha bata de seda violeta acabada de estrear e o labio superior escaldado nunha depilación urxente.

—Pasade, pasade! Esta si que non a esperaba! Veña unha alegría pola outra —murmurou acenando para abaixo, saudosa da folga interrompida.
—Seica non dispensa a boa mesa —chiscoulle a fuxitiva o ollo.
—Ai, a este cangallo xa non lle queda outra que soltar a galiña para comer quente —salaiou agudizando as palabras de ecos franceses.
—Non sexa modesta, que está esplendorosa. Tomara eu chegar así aos seus anos. En todo cabe ben a medida —mentiu Miss Anyeska citando un apotegma dos antigos sofistas gregos, disque.
—É, caber cabe ben, cabe —concordou, desta vez falando verdade a amante da sabedoria experimentada.

segunda-feira, 9 de março de 2009

Pastel cor de rosa

Tivo unha época en que lle deu pola cor de rosa. A avoa foina recoller à escola e entraron nunha pastelería.

—Entón cal queres, cuqui?
—Ese!

Elixira cos ollos arregalados un inmenso pastel cun aspecto sintético que arrepiaba a razón. Cor de rosa. Saíu coa felicidade pintada nos labios, as mans suxeitando ben o doce. Aventuróuselle tímida e larpeira a lingua, tocou na crema e recuou, mudando o xesto, o brillo de felicidade a transformase en bágoa pulando por rebentar a escorrer polo rostro. Colleu folgos, chanchou os incisivos leve, que era cor de rosa e era lindo, dela enteiro. Navegou pola boca a migalla sen paraxe, revirouna buscándolle o gusto que lle imaxinara rosa coma a cor, suave. Enguliu, glup. Logo non fixo hm... senón agh, muda. E mirou de esguello para a avoa. E a avoa ao cabo era avoa.

—Non che gusta, non, cuqui? Pois non vas quedar sen merendar. Anda, trae, que compramos outra cousa.

Volveron entrar na pastelería. Ante os seus ollos todas as lambonadas do mundo expostas: o branco da nata, o amarelo da vainilla, o castaño do chocolate...

—Entón cal queres?

Os ollos ilumináronselle e asomáronlle os dentiños todos armando un sorriso meigo.

—Ese, o drosa...!

domingo, 8 de março de 2009

Uma coisa pela outra










Antes de eu ser bloguista, andei uns tempos saltitando de blogue em blogue à procura, sem saber, de razões que me levassem a criar um próprio, quando uma noite por causa do link dum “cabelo à foda-se” acabei aterrando em viagem directa de Escócia a Lisboa. Ali a encontrei, comentando, ali me enfeitiçou tanto, que até o do hoje fiquei encantadíssimo sapo e fiel, pela ironia com que despacha elogios ou pancadas, sem nunca perder a compostura (e era para acrescentar um “olé!”, não fosse que as touradas, dessa margem e desta, nem pintadas...).

Dela pode-se dizer quanto de bom se possa dizer, especialmente, que gosta de estar a primeira quando é para estar. Que tem sempre um comentário atinado pronto, se é para o ter, ou despropositado se o despropósito do texto o exigir. E cá entre nós, que tem uma cabeleira linda de morrer... nem que nem ao microscópio se distinga o contraste das madeixas, mas, diz lá se não são estas pequenas desgraças quotidianas as que dão matéria suculenta para escrever e exor-cismar?

E para já, como quer que foi a primeira a comentar neste tasco, espero, uma coisa pela outra, valendo-me da diferenza do fuso horário, ser a primeira a gritar baixinho:

Desejo-te muito walking on Sun-shine, menina Teté!

E beijocas. É claro. (`_^)

sexta-feira, 6 de março de 2009

Ver ou mirar



















Onte á noite reviviu o Cineclub Poleiro, desta vez instalado na Aldeia das Carrouchas, con grande éxito de público, que se había dicir se isto fose unha crónica. De entrante, tal como prometeron que ía ser habitual, serviuse unha curta, As cousas de Kulechov de Susana Rey (que xa vin mil veces e dispensei, non porque non mereza senón porque aproveitei a tomar un café, que cheguei expresada sen tempo nin para cear nin para afacer os sentidos à ausencia dos patíns nos pés...) . Logo veu o que estaba anunciado, un filme de andar polo chan a rastro entre as gargalladas que suscitaba o seu humor acidoclorhídrico ou as coiteladas do como-a-vida-mesma nesta nosa era das tebras. E quen non se vise nun momento ou noutro retratado que lance a primeira pedra... sobre a súa cabeza, que non merece estar no mundo.

quarta-feira, 4 de março de 2009

Nothing lasts









Ao Marreta, que me fez feliz quase três horas, sem ele dar por isso

Pensava que os meus ossos não gostavam de filmes longos, que após duas horas de inactividade os músculos, doridos, competiam sempre com o ecrã pela atenção do cérebro. Preconceitos.
Pensava que trás um título anódino e um tráiler vulgar não podia haver um filme bom, nem sequer decente. Preconceitos.

Já desde a primeira cena em câmara lenta soube que ia gostar durasse o que durasse, e mesmo sabendo que nada dura nem que seja à câmara lenta, que nem a vida nem a morte aguardam por ninguém. Podia ser a história de qualquer um: não era o argumento o extraordinário, sendo fantástico em sentido estrito. Era a maneira de relata-lo e retrata-lo, era ver-se a gente representada nas vivências, ouvir-se falando as frases tantas vezes ouvidas, e era o sossego da voz que narrava. E o rabo do giraço, não nos iludamos!, quando está de pé e de jeans encima da cama com a outra. Lamento, Teté, mas naveguei a web à procura do fotograma sem êxito. Quem sabe? Talvez era mais um efeito especial...

E aos meus amigos, pelo sim pelo não,
que nunca sabemos o que o amanhã traz...

De filme em filme




Cliquem para ampliar,
seus pitosgas,

e acreditem no que vem!



E até parece que não vou ser eu só a ir ao cinema mas que o cinema decidiu vir a mim, digam lá onde vão encontrar mais por menos! Quatro filmes por 6€, na primeira quinta-feira dos meses de Março (a começar amanhã), Abril, Maio e Junho, às 21:30 (hora de Madrid).

E sem pipocas...

Ás apalpadelas










Estaba convencida de que encontrara un estudo que ía dar un xeitiño á miña vida. Polo visto (velaquí unha frase ad hoc), hai importantes avances tecnolóxicos para levar a información visual ao cerebro a través do tacto. Unha, que xa lle vía atractivo a isto de falar polos dedos, alegrouse ante a posibilidade de que se transformase positivamente en dobre sentido común un dos dobres sentidos máis comúns da expresión “andar ás apalpadelas” (o outro xa era bastante positivo se apalpante e apalpado estaban de común acordo). Imaxinábao con todos os pormenores, incluso que inventasen protectores, tipo lentes de con-tacto, se non que grima (ihhhh!, arrepieime toda), rozar aí coas córneas cada vez que os ollos, digo os dedos, se nos fosen detrás de algo; que proído, ao se filtrar na retina o mollo picante por comer cos ollos, digo cos dedos.

É máis, se facemos caso do que dixo por aí nun comentario o outro (o outro é o Jonas, pero tampouco imos a andar ligando (?!) seguido nel, non se vaia emocionar e regrese á cova) de que din os sofistas (vou pensar que no sentido clásico de “sabios”, non no de espertos en artimañas para entrar de primeiros no ascensor da política, que non debía andar lonxe do pindárico de “leriantes” –estou vendo que aínda fago un máster acelerado en Filosofía) “maus conselheiros são os ouvidos e os olhos”, non nos debe estrañar que santo Tomé preferise tocar para crer, nin que tivese que ser escaravellando na ferida, que calquera se fíaba entón tanto como abundaban os efectos especiais, tipo multiplicación do pan e o peixe e viño do bo cando se acababa o malo nos casamentos, e iso que aínda non se inventara o cine nin os informativos. Xa imaxinan o bonito que había ser cando un político prometese montes e moreas en vídeos trucados que os votantes, virados todos santotomés, lle puidesen retrucar:

—Eu iso, só apalpándoo!

Pero non podía deixar de haber un pero, que por algo os verbos do primeiro parágrafo están en pasado... imperfecto. Porque para cuestións materiais ou carnais, o sistema ten un pase, pero que me expliquen como habiamos facer para contemplar a lúa e as estrelas. Ou será que tamén as temos que tocar para saber que existen?

Cinecartaz


Em breve!

Nas melhores salas do país
(e parte do estrangeiro...)

Sun Iou Miou!

em

A espectadora (O regresso)


a não perder

terça-feira, 3 de março de 2009

Inconsistencia é fráxil fantasía

Construir no ar é soño e
desencanto.
Son leves de elevar sobre alicerces ocos no infinito
os abismos,
con aceiros irisados de translúcidas
miraxes
e perpiaños de
incerteza
e nos vans sae de balde deseñar fiestras innúmeras con vistas
a ningures.

Un ascensor vidrado en propulsión dispara
os inquilinos incólumes
á nada
(ninguén se lembrou de proxectar as escaleiras).
E cando perden pé é tal
o estrondo,
que os corpos dos peóns esmagados,
mentres sacoden da roupa
a poeira
e recompoñen o xesto
inexpresivo,
non reparan na ausencia na baía
do horizonte.

segunda-feira, 2 de março de 2009

Pánico escénico










Ai, que hoxe é dia de titular con vocábulos esdrúxulos a fin do desafío (e quen o lembra fóra de min e de quen tanto me aturou por carta as neuras?). Catro meses catro de gozar en desennobelar cada frase, en escoller cada peza e pintala doutro son, de levala aloumiñándoa para o seu sitio, o sitio certo, ese en que debe ir e non outro para lograr que un texto sexa non sucesión de sintagmas, senón Literatura aínda despois-de. E agora é só agardar —co corazón alado pulando na gorxa e os labios apertados, que non fuxa en ave ao contacto co ar desintegrada— que se levante o pano dun teatro ao revés no que o público dixire a obra cando xa os actores fixeron mutis polo foro e o apuntador, mentres fuma un cigarro ás agachadas nos aseos, empoleirado na taza do váter, declama diálogos de cor tan polo baixo que ninguén os ouve.

Publicidade enganosa

Folleaba a prensa nun bar en Cidadeabertaaomar despois da entrega (véxase texto seguinte, se apetece), tratanto de deglutir o cacho de tortilla que lle facía base ao cortado, que se me atravesaba a cada volta de páxina, cando detiven estúpida-facta os ollos nun anuncio a toda páxina e a toda dereita (á esquerda quedaba esquecido o rostro dun perdedor calquera dos comicios esganado cunha papa de enquisas e películas de imperios decadentes que a turmix non triturara como convén a bocas fanadas) dunha entidade financeira que lle chaman aos usureiros que venden felicidade ao peso, coa foto dunha loiroprincesiña olliazulada que xa non está na idade de crer en contos:

"Tiña razón miña nai. Se queres algo, chega con desexalo intensamente."

E unha, eu, toda a vida enganada, pensando que se se quería algo, había que se esforzar moito para conseguilo, traballar, loitar, aprender sempre... e mesmo así, o éxito non estaba garantido. Pero, claro, miña nai era do século pasado. Que sabía ela?

sábado, 28 de fevereiro de 2009

Ai, esta máquina imperfecta










Hai días en que me doe tanto todo, que non me doera tanto estar toda morta se non fose porque entón probablemente non había estar nada viva.

___________
Creo que esta vai ser a frase que abra o relato das miñas memorias de luz e tebras.

sexta-feira, 27 de fevereiro de 2009

O peor de facer un TAC










O peor de facer un TAC non é asinar un papel polo que unha se compromete a saltar ao baleiro e que sexa o que quen queira querer queira. Tampouco é o peor saír da casa sen tomar o café, e ben podía ser isto o peor. Nin sequera é o peor o neboeiro, o frío, a noite negra que aínda é pois ao cruzar a ponte vexo a luz da barca dun pescador que ha de estar a padecer moito máis o frío e o neboeiro ca min e o mal doutros avergoña. Quizá non sexa o peor a litrada, como di o CãoSarnento, con sabor a anís amargo, que te planta no rostro o mesmo ricto de quen sente repugnancia moral. Non é o peor ter que camiñar ao mesmo tempo que se le ou aturar os bufidos do que se aborrece na espera porque non se lle ocorreu traer a calceta para se entreter. Non é o peor que a alegría de que te chamen ao tubo, era sen tempo!, se tolde porque te amarran pola cabeza e indefensa e media en coiro te obrigan a escoitar as mesmas recomendacións que xa mil veces ouviches, mentres che espetan a agulla coa que che introducen a esencia de lucecú nas veas. Nin é o peor, que ata dá gustiño —se unha está e é avisada, que está e é— a calor que che invade o corpo enteiro e que simula un orgasmo relaxado, con sensación de que te vas mexar e non che importa nada, porque sabes que non te mexas. O peor peor non é tampouco ter que aguantar a respiración durante uns segundos que se fan eternos porque cando parece que se esqueceron de ti e vas estoupar , ouves un “xa pode respirar” que soa como se morreses e che desen benvida ao inferno, se non fose porque nunca ninguén morreu estoupando por falta de ar. Tampouco é o peor, sendo malo malísimo que é, que ao pouco de chegar á casa recibas unha chamada do técnico de tomografía axial computarizada para te avisar de que na urxencia de saír de alí a tomar por fin o raio do café, deixaches abandonado o Youth de J. M. Coetzee (e flipo, que ata pronunciou ben o nome e non é calquera!) no vestiario.

Non, o peor de todo son as consecuencias directas da litrada, que te converten en chafariz por un día. Están advertidos: non me chamen para saír, non vaia ser que me entre un lixo polo nariz que me faga espirrar.

Técnicas de patinaxe

Onte o profesor de patinaxe aprendeunos unha técnica nova: o anxo.
Eu, coma sempre, fixen as do demo: o anxo caído.

terça-feira, 24 de fevereiro de 2009

Sopa no penico














































Façam o favor de clicar na última foto para ampliar e reparem na etiqueta, que estou a ver que ninguém repara no que lá diz!

E quem não lembre o que é isto, pode ir aqui.

Sexo(s) e beleza

Logo din que en España non se investiga! Mentira podrida. Observen a conclusión do sisudo estudo científico do CSIC en colaboración coa Universitat de les Illes Balears: “Homes e mulleres perciben a beleza de forma diferente”. Acabaramos!

Parece ser e mentres non se demostre o contrario que nos homes a actividade neuronal ante un estímulo que consideran belo se circunscribe ao hemisferio dereito* (estamos a falar do cerebro, a outra parte do corpo non entraba no estudo). Nas mulleres, pola contra, coma sempre, prodúcense estímulos em ambos os hemisferios. E isto a que se debe? Din os investigadores que as diferenzas responden a senllas maneiras de abordar a relación espacial cos obxectos (e eu digo por dicir: non será que a maneira de abordar a relación espacial cos obxectos depende de se a actividade neuronal se produce nun só ou en ambos os hemisferios?).

Observaron os científicos que as mulleres refiren a posición dos obxectos (sic) ou das súas partes (sic) en relación con outros elementos. Os homes, porén, obteñen unha relación máis topográfica, isto é, danlle maior importancia á distancia. Sóalles? Nada novo baixo o sol.

Pois, xa as mulleres foron en tempos recolectoras, mentres que os homes se dedicaban á caza. Por iso os machos ven a beleza na carne de seu e perseguen a presa implacables, sen desviar a vista para ningún outro lado, devorando canto poden e mentres haxa, que nunca se sabe os días de fome que agardan. Canto máis inalcanzable, canto maior a distancia que os separa, máis lles pon, máxime se a poden lucir logo disecada ou en vivo, nunha gaiola ou cun cinto ao pescozo.

Pola súa banda, as mulleres, de profesión xenética recolectoras, reparan máis na beleza das circustancias que rodean a vítima para obteren unha boa colleita: a carteira, o coche, a conta corrente, a casa con piscina, o seguro de vida... procurando acaparar para o duro inverno, sen dar importancia ao obxecto de seu, que ben pode ser un croio ou, mellor aínda, un moriturus.

E máis non digo: eu só son a mensaxeira.


__________________
*Suxestión de estudo científico. A que dedican os homes o hemisferio esquerdo?

segunda-feira, 23 de fevereiro de 2009

Non era para volver aínda










Isto foi máis unha das alegrías da ausencia: non é efecto óptico: está no medio da autovía, preservando tantos anos na memoria a percorrer esa estrada... Por sorte, non tivo o mesmo destino ca
aqueloutro.

Esta madrugada, aínda cos ollos fechados, tan fechados que non era para volver aínda, ao entrar ás apalpadas no tobo, percibín mudanzas, como se fose posible avanzar sen tropezar, entre lambedelas dos que quedaron e a alegría da que por fin regresa a territorio coñecido sen me odiar (?) pola tortura á que a sometín. Cando se fixo a luz, (ai, a luz que cega), descubrín que habitaran trasnos no meu eido: a herba segada, as árbores podadas...?

Grazas, Condado... que digo eu que serías tu, ou?

sexta-feira, 20 de fevereiro de 2009

E até que en fim!










Ele acordou feito avó!

Estava ainda cá à tua espera.

quinta-feira, 19 de fevereiro de 2009

Um Rafeiro fidalgo

Ninguém vai ler isto agora, nem provavelmente nunca (passou o dia, passou a romaria é lei de blogoglobo), mas ele eu sei que não se importa, que nem precisa mais público. É só que sinto que merece uma pequena homenagem neste blogue fechado. Nem sei o tempo que deve dedicar a agradecer todos os comentários que se lhe fazem, e quando digo agradecer digo ler os textos escritos nos blogues de todos aqueles que ladram, uivam, ganem ou simplesmente arfam na casota dele, que não sou poucos, deixando em cada um uma lambedela carinhosa e penetrante (e juro que não disse com segundas intenções, mas quem fia em juramentos de ateus?).

O que não esperava dele é o que não esperava, por isso, neste blogue em que não há barra lateral com links para outros blogues, nem há vitrinas para prémios (evita-se assim um clamoroso vazio) e onde em muito poucas oportunidades se aceitam desafios -o que em conjunto converte o Isto non é um Cabaré num reflexo preciso da personalidade túzara (desculpem o adjectivo galego mas não sei como dizem vocês duma pessoa, eu, de trato difícil e pouco razoável) dos dedos que governam os fios da Sun Iou Miou-, por isso (repito por se perderam o fio e se não ainda estão a tempo de perde-lo), vai cá uma homenagem fugaz aos olhos do leitor, mas permanente para quem escreve, ao mais fidalgo dos rafeiros de Portugal e parte do estrangeiro.

Longa vida, meu!

quarta-feira, 18 de fevereiro de 2009

Retorno á lucidez










A náusea, a náusea
como o outro dixo o horror!, o horror!
É o meu propio corpo o que se rebela,
o que renega de si e da mente que aprisiona.
Doen os dedos das arcadas
con que en sacudidas lentas vomitan en lugar de palabras
vísceras.
Quéixase cada músculo obrigado a camiñar
e os tendóns renxen esgotados,
xemen os artellos e a consciencia.
Era sen tempo:
emprendín o camiño de regreso,
polas tebras do meu congo,
o río lúgubre que me arrastra
á nada.

segunda-feira, 16 de fevereiro de 2009

Pássaro pousa em ponta de flecha?










Essa noite Miss Anyeska tivera um pesadelo assustador. Quando acordou sentiu uma opressão no peito, fria, como de pedra, mas imputou-a ao rancho que lhe servira o guarda ao jantar. E falando em jantar, lá estava o outro já a fazer equilíbrios com a bandeja numa mão e o porta-chaves na outra.

—Ó, Zé! Hoje não me vai dar outra lavagem como a de ontem, pois não?
—Fique, tranquila, menina, que se quiser, tenho para você carne da melhor, sem caroço.
—Era bonito de ver!
—Mais bonito é de comer.
—Já caíste, lambão —murmurou com os seus botões.
—Disse o quê? —inquiriu o vigilante, tão fátuo que nada maliciava.
—Que nem sei porquê temos de aguardar, se estamos os dois com fome.

Enquanto o Zé entrava na cela a salivar e fechava a porta por precaução, Miss Anyeska contemplava o esmalte que acabava de aplicar nas unhas, ainda húmido, que a ia conduzir à liberdade. O conteúdo do frasco bastava para derrotar uma companhia de soldados destemidos, conforme lhe advertira o João Ubaldo Ribeiro, quem aprendera a fórmula do feitiço do índio Balduíno Galo Mau quando visitou a Ilha do Pavão (com tanto sucesso utilizada na célebre batalha chamada de Borra-Bota ou Sedição Silvícola, depende dos bandos), de maneira que uma simples lambedela devia servir bem ao seu propósito.

O Zé pousou a paparrotada infame na mesa, limpou as mãos suadas à camisa e virou-se para a galdéria (isto eram palavras mudas dele) que com uma unha vermelhíssima o convidava a assaltar o forte. Nem fez falta mais, que já tinha os dedos dela entre os dentes, a pintura a diluir-se na boca, a descer pelo esófago, a banhar as paredes do estômago. Aí notou ele uma aguilhoada, que não lhe impediu soltar com sofreguidão o cinto, enquanto ela lhe seguia passando os dedos duma mão pelas gengivas para estimular a produção de cuspe e com a outra lhe desabotoava muito lentamente as calças, dando tempo à droga a alcançar o destino, que rima com intestino.

Apenas se virou de costas Miss Anyeska, como para facilitar o labor, após lhe livrar o último botão da braguilha ao zeloso carcereiro, ouviu o bater da fivela quando as calças caíram encarquilhadas ao chão. Azar… o Zé encolheu-se ao primeiro espasmo.

—Olha, então já foi? —disse a Miss Anyeska como que desiludida.
—Pára aí, que não sei que me deu —atinou apenas a dizer enquanto um cólico mais agudo o dobrava ao meio e sentia o nefando líquido borbulhante no ventre, a ameaçar com escorrer pelas pernas, em enxurrada até—. Pára aí, que já venho!

E saiu a desandar para a sentina, sem pensar em portas que ficavam abertas, nem expedientes administrativos ou expulsões do corpo (ahahah!, isso era o único que lhe ocupava a mente, mas era outra a estrutura referida como continente e outra a sorte de despedimento irrefreável), não se sabe se mais propulsado pelo aperto ou pela humilhação.

Miss Anyeska ainda teve a pachorra de rabiscar no guardanapo de papel a despedida:

Pássaro não pousa em ponta de flecha, não.

E voou.

___________
O título e o final do texto —que levava um tempo a me rondar pela carola sem encontrar oportunidade para se materializar— veio dos dedos dum meu Anónimo. A ele, obrigada.

terça-feira, 10 de fevereiro de 2009

Nzumbi













Hoje fui visitar um cadáver virtual muito vivo, oito dias após o enterro, o tempo que me levou seguir o rastro do álcool que ia desprendendo. Ele próprio colocara uma campa por cima que me custou bem levantar para comprovar a identidade. Mas lá estava ―apenas tive de escavar dez centímetros de nostalgia―, a sorrir com a queixada arreganhada e a piscar-me um olho, que tem o seu mérito com as órbitas oculares vazadas. Foi esse pormenor o que me alertou de que ainda respirava. Quando coloquei a campa de novo no sítio, deixei-a ligeiramente escorada na parte que corresponde à boca e entornei uma garrafa de whisky até escorropicha-la. Ainda o senti gritar desde dentro:

―E o gelo, raistepartam?
―Tu tem calma ―disse-lhe―, que a noite traz geada.
―A noite?! Posso morrer de aqui à noite!
―Não tenhas medo, que quem não existe nunca morre. Mas vai aproveitando isto.

E arranquei um coalho gelado do peito.

E isto? É home, muller, ou bicho?










Levo uns días a barrenar na idea de escribir un texto alusivo aos anuncios intelixentes. Non é o adxectivo o que vou discutir, pois anda bastante desvalorizado e as palabras nestes últimos tempos teñen mudado ás alancadas de significado, ata o punto de que cómpre escoller con sumo coidado o insulto que se dedica ao próximo, non se vaia caer na incorrección política ou lingüística.

Neste mundo dominado polas cámaras, non podía tardar a publicidade en recorrer a elas, non para as dirixir sobre o obxecto, como se fixo até o de agora, senón para enfocar o suxeito, tranformándonos en “cazadores cazados” (ou xa eramos?), dito doutra maneira, virando o suxeito en obxecto (ou xa era?). De aquí á nada, cando unha persoa se deteña ante un anuncio, este vai detectar se aquilo é home ou muller, ofrecéndolle os produtos que mellor se adecúen ao seu sexo. Din os fabricantes (que van dicir, se queren vender o sistema?) que atina nun 85-90 por cento dos casos, se ben escorrega máis na hora de perfilar a idade, repartindo as masas a vulto en tres montes: adolescentes, mozos (nótese que “mozo” hoxe abrangue desde 18 ata os 45) e maiores.

A verdade, tanta vídeovixilancia, xa me está tocando un pouco a moral, sobre todo porque me obriga a andar decote adobiada como para un casamento, ata cando vou ao monte a pasear cos cans, non vaia ser que me sobrevoe o helicóptero dos servizos de protección forestal, inmortalizándome feita un bandallo. (Tempos aqueles en que abondaba saír coa muda limpa!) Pero estoutro avance da decadencia occidental (e oriental, é cuestión de días) preocúpame nun grado moi, moi superior.

Os que non me lean acotío —que sei que son poucos pero máis ca os que me len acotío— talvez non saiban que quen se achega por primeira vez a min, tende a levarse a engano, máis por prexuízos (preconceitos, meus tugas!) do que por malicia da miña parte. Culpa teño de que me encante ir en moto, xogar ao hoquei sobre patíns, andar cuns tenis vermellos de malote (unha miña sobriña dixit) e ata que aproveitase a rapar a cabeza en canto me caíron dous pelos coa quimio? Do resto, aquí unha é tan muller, que ás veces ata me asusto cando me vexo en coiro diante do espello. Pero, claro, iso como llo explico ao anuncio cando me ofreza, que sei eu!, un seguro médico privado que regala —promoción de crise— unha exploración gratuíta para a prevención do cancro de próstata, só porque me colleu co casco posto e non se apercibiu dos meus peitos suavemente modelados e ergueitos e da miña cintura fina, que non desmerecen ante ningunha princesa de conto sensible aos garavanzos?

E logo que hai persoas moi susceptibles —non é o meu caso— e o anuncio dun produto de hixiene feminina, se pilla a potencial compradora nun deses días fatídicos que os publicistas porfían en pintar de rosa e con asas pero nos que ás guichas só lles apetece cometer asasinatos a discreción, porque ademais hai que aproveitar que é atenuante, pois o mesmo se ofende pensando que a chaman porca e nunha arroutada rebenta a pantalla dun taconazo —e tampouco falo por min, nótese que falei en terceira persoa, que xa superei esa fase e agora estatisticamente entro no grupo de “señoras deprimidas porque xa non poden ter fillos que desgraza tan grande que xa non vale unha para nada en perdendo a sagrada función de procrear”.

Pero, claro, se cadra non teño dereito a pedir milagres a un anuncio, cando nin sequera un camareiro é quen de distinguir a fonda feminidade do meu espírito cando paso ao seu lado ou algún blogueiro persiste en me considerar macho-man só porque son feliz cunha moto a me fungar (uf, arrenégote pecado!) entre as pernas.

segunda-feira, 9 de fevereiro de 2009

Galego para todos (II) Na estrada










Na lição de hoje vamos fornecer aos nossos alunos uma frase de grande utilidade no caso de se arriscarem a trespassar de carro a fronteira, quer que for só para atestarem o tanque na bomba de gasolina mais próxima. De passagem vamos dar uma dica de maneira a evitarmos que por pouparem uns euritos terminem perdendo até a camisa.
Por todos é bem sabido que o que mais teme sempre uma pessoa quando sai do país no veículo próprio é deparar com os representantes da lei, nomeadamente os agentes da polícia de trânsito, pois acusam estes a tendência a esticarem o braço com se tivesse uma mola ao verem vir uma matrícula estrangeira. Antes de mais nada, o viajante avisado deve saber que cá os agentes da lei devem ir convenientemente fardados, quer que seja de azul (polícia urbana), castanho (polícia nacional) ou verde (guarda civil), mas em nenhum caso, peloamordedeus, se deixem ludibriar pelo primeiro indivíduo bem trajado que lhes der o alto na estrada, nem que vá vestido de Armani, que os da secreta têm mais que fazer espiando políticos e tradicionalmente também não se destacam pela elegância no vestir.

Imaginem, pois, o seguinte cenário. Vão vocês pela estrada adiante, ferrinho ao fundo, cometendo alguma imprudência que outra —nomeadamente, ultrapassar em linha contínua, não ceder o passo às ambulâncias, sair num cruzamento sem respeitar o sinal de stop (onde “respeitar” não significa aqui não tomba-lo nem insulta-lo, mas deter-se, olhar para os lados e incorporar-se à via só quando não vierem outros veículos), atropelar piões e não se deterem a eliminar os restos do pára-choques com o conseguinte atentado à saúde pública, etc.—, quando de repente, à saída duma curva, observam uns sujeitos de verde com coletes reflectores. Tenham calma! Pode ser que se trate simplesmente duns operários encarregados da limpeza das bermas. Mas se assim não for e são, azar!, membros da Benemérita (também chamados picolos ou guardas civis —o adjectivo nem se sabe o que faz aí), vão ter ocasião de se mostrarem mais galegos do que o galego se pronunciam a frase que tenho a bem lhes ensinar.

—Bos días* —vai dizer o agente, que foi instruído nisso—. Documentación, por favor.

Um sorriso inocente pela parte do interpelado vem aqui a calhar, sempre que tiver os papeis em regra, é óbvio. Se não, dispense o sorriso, que não tem salvação. Recomenda-se não recorrer à nota dissimulada entre os documentos, não vá ser o demo que o guarda se ofenda e não lhe deixe já nem oportunidade de pronunciar a frase que tantas horas lhes levou aprender na solidão da caso do banho, enfrentados ao triste retrato que lhes devolve o espelho.

—Bom dia.
—O señor acaba de cometer unha** infracción. Vouno ter que multar.
—Então, senhor agente? O que é que eu fiz?
—O señor saltou un stop aí atrás, a consecuencia do cal se produciu unha colisión con dous mortos e feridos de diversa consideración, o que me obriga, por certo, a denuncialo tamén por omisión de auxilio.

E aqui é quando vocês, demonstrando um elevado domínio do galego, soltam a frase que tinham ensaiado durante semanas sem conto:

—Oi, pois non me dei de conta do detalle.***

Talvez isto não os exima da coima, nem os livre duns anitos na cadeia, mas que vão parecer galegos de raça, ai isso vão.
__________
*Nisto, como é natural, pode haver variações conforme o momento do dia: “Boa/s tarde/s” ou “Boa/s noite/s” são também fórmulas admissíveis, mesmo em singular.
**O dígrafo "nh" galego é um "n" chamado velar, que se pronuncia como o da terminação inglesa "-ng".
*** Oi, pois não reparei no detalhe.

sábado, 7 de fevereiro de 2009

O javali esperto e a liberdade

O José Luandino Veira achegou-se à Biblioteca Municipal da Nova para apresentar o segundo dos seus livros de fábulas.







Nele traslada mais um conto oral aprendido em Angola, com ilustrações que imitam os desenhos que em origem se traçam sobre a areia do musseque.






Primeiro leu a historinha em português e depois ofereceu a versão cantada... digo, em quimbundo, que era música mesmo.

Mahezu!





O Jean François LéZé, que interpretou umas melodias na marimba e deu umas explicações sobre o instrumento, ousou repartir umas baquetas pelas mãos dos miúdos. Não queiram saber.






______________
O produto da venda vai reverter no Centro de Apoio à Criança e à Família de localidade.

Galego para todos

Ante o interesse manifestado por alguns dos meus rexoubeiros em dominarem a língua galega, acho que os vou iniciar nos rudimentos da expressão oral e gestual para se safarem em situações quotidianas. Para começar, eis uma série de frases diferentes —com un vocabulário básico ao alcance de qualquer um por muito lerdo que for— , que se devem pronunciar com uma brevíssima pausa entre elas —atacando coa seguinte no momento exacto em que o interlocutor abre a boca para tentar retorquir—, e por essa ordem estrita, caso de nos depararmos com um inútil que nos acaba de causar algum prejuízo (acidentes de trânsito*, colegas de trabalho que entorpecem o desenvolvimento normal da jornada, mistura de roupa de cor e branca na lavadora a uma temperatura 90ºC, etc.). É imprescindível rematarmos a alocução, virando-nos de costas ao sujeito objecto da nossa ira verbal ao tempo que levantamos harmoniosamente o braço esquerdo em ângulo quase recto e, opcional, elevando sobre os outros o dedo médio. Repare-se, aliás, em que o desabafo proferido mediante este recurso linguístico evita consequências nefastas de índole física em ambas as partes dos dois.

(Se por ventura é o leitor o "inútil" aludido em questão, mostro ao final a única frase que vai ter oportunidade de proferir, isso sim, recomenda-se, a uma distância prudente e sem excessiva arrogância nem arrojo.)

—Ai que carallo, ho!**
—Q...
—Pero que carallo fixeches, ho?!
—E...
—Mira, non me toques máis o carallo, ho!
—S...
—Vai ao carallo, ho!
—Vai ti, ho!
________________
* Se houver feridos ou mortos, é aconselhável postergarem a conversa e ligarem para o 112.
**Lembrem que o dígrafo "ll" se lê como "lh".

sexta-feira, 6 de fevereiro de 2009

Que sono...










Teño un can que non me lambo...

E falando doutra cousa, alguén sabe dun neurocirurxián plástico para me someter a un estiramento cerebral, que teño os miolos todos encerellados?

quinta-feira, 5 de fevereiro de 2009

Criaturiñas!










Hoxe non sei por que, nun comentario do Condado na entrada anterior viñéronme á cabeza dúas anécdotas familiares, da familia del, digo. Talvez o que vou contar non se ateña rigorosamente á realidade, pero tamén sería a primeira vez que tal acontecese neste blogue, de maneira que pido licenza aos implicados (afectados?) sen agardar que ma concedan.

NetaNeta é o fillo do Condado e xa de pequeno apuntaba alto (onde vai que uso “pésmáxicos” como el dicía, para tentar albiscar por onde lle paira a cabeza, pero tampouco ten mérito medindo aquí unha metro e medio sobrado). O cativo, cando aínda así se lle podía chamar, non mostraba ningún interese pola lectura, para desolación dos pais, nin por calquera punto que a vista agudísima do pai lle sinalase no horizonte, nin que fose a “cabra” da Nova, que desafía os ventos no miradoiro do Cervo (?!), ata un día: o rapaz saíu do oculista con lentes de ver diante dos ollos, e cando se encontrou por primeira vez no mundo real coa avoa (muller enorme concentrada en corpo escaso), proclamou con toda a sorpresa da súa inxenuidade infantil unha das maiores verdades que xamais se pronunciaron e que o ha perseguir mentres eu viva:
—Que grande es, avoa!

Ao Condado gústalle pasar as tardes de inverno quecendo o corpo ao calor dunha estufa de leña e a alma cuns groliños de Porto. Do primeiro apenas resta máis rastro ca as cinzas, do segundo adoita quedar unha botella verde translúcida. Un día, o pequeno, observando como a señora que ten nome de coche recollía do chan o corpo do delito, abanou a cabeza entre avergoñado e resignado e largou a segunda frase que ha de inscribir o seu nome na posteridade:
—É o que me queda: un pai borracho.

E agora, o que me queda a min, que é velas vir.

quarta-feira, 4 de fevereiro de 2009

Máquinas lerchas

Confeso que aínda que me sorprende ver xente a falar soa pola rúa. Porén, cada vez é mais frecuente. Nos coches, polas beirarrúas, por todas partes hai individuos sós que van falando de alto ou cantando. Antes iso era sinal inequívoco de que ao suxeito lle chovía no tellado, agora é sinal de que leva o móbil e/ou o mp3 enchufado nos ouvidos. Aquí entre nós, eu falo moito soa, pero soa soa, ou cos cans, que ás veces, con algún deles, é como falar para o ar, depende de se lle interesa ou non a palabra que pronuncio.

Se eu quixese, os días dos meus monólogos estaban contados, pois de agora en diante, vou poder dispór de interlocutor no cuarto grazas ao labor desenvolvido por un grupo investigadores da Universidade Politécnica de Barcelona.

Se habemos de dar creto á noticia, estes deseñaron un cuarto intelixente con 85 micrófonos! e 8 cámaras!, que son os ollos e ouvidos dun ordenador con forma de busto parlante, que reacciona coma un secretario, xirando a cabeza e respondendo con precisión e boa educación ás preguntas que lle facemos.

En principio, a idea pode parecer atractiva. Pero, atención, porque o cacharro non está deseñado para realizar tarefas físicas, co cal, a conversa pode ser frustrante.

—Non sei o que vou facer hoxe para almorzar.
—Pois xa pode ir á compra, que o frigorífico está baleiro.
—E non me podías subir á tenda nun momento?
—Esas atribucións non me corresponden por programación.
—PQP!
—Perdón?
—Nada, cousas miñas.
—Desexa unha lista exhaustiva?
—De que, ho?
—Das cousas súas.
—Onde se apaga esta merda?!
—Perdón?
—Que vaias tomar polo cu!
—Esas atribucións non me corresponden por programación.
—...!

Case prefiro seguir tendo un punto de loucura do que acabar tola.

segunda-feira, 2 de fevereiro de 2009

O tempo habitando a pele







Ao Manoel Carlos


Vais dizer agora que não queres saber de aniversários, mas os parabéns levas na mesma, se for preciso à força, com beijos e abraços ao longe, tão longe, que até chegarem a ti hão de arrastar a beleza toda que encontrarem no caminho para te envolver. Assim, envio apenas umas palavras de ânimo que te permitam aguentar as saudades da praia que te espera acenando desde o outro lado do Atlântico. E olha, mesmo que for um sonho que no fim não quiseres ver estragar pela realidade, pois os sonhos só são bons enquanto estão em poder da fantasia, pensa que vais ser dono do tempo para contar histórias, vividas ou imaginadas, que já estou desejando ler com os dedos até nas cicatrizes mais subtis.

domingo, 1 de fevereiro de 2009

Predizer o tempo é fácil (Lição magistral by Fura-CãoSarnento)



Esse dia acabou em chuva. Não era difícil adivinhar, que os sinais estavam à vista (cliquem para ampliar), nos joelhos e no vento que me suavizou o regresso.





Um dos meus J, adoptando um gesto grave, disse um dia acenando para uma nuvem que assomando por trás da “cabra” da Nova lembrava o penteado da Marge Simpson:
—Essa nuvem traz granizo.
—Tens certeza? —perguntei.
—Tenho.
—Como sabes? —insisti curiosa.
—Sei. Que descarregue ou não é outra coisa, mas que traz, traz.

Já imaginam que ante a minha gargalhada não valeu nada o muito que embirrou o J em defender sem argumentos a teoria, e como quer que a nuvem não descarregou —quando menos cá—, nunca viremos a saber se a nuvem trazia ou não trazia granizo.

Aqui na Aldeia das Carrouchas há um método infalível para o tempo: o comboio de Portugal, nomeadamente, o Foguete de Prata. Quando se ouve como se estivesse a entrar pela porta da casa, é que vai dar chuva. E não falha! Antes não sabia porquê, mas agora, depois da rexouba que ante uma provocação minha largou um ilustre cão visitante do cabaré que não é, vou saber sempre o que me espera quando pegar na mota. Para isso, só preciso fazer duas observações:

a. comprovar se me doem os joelhos
b. virar-me de costas ao vento

(Nota: Ambas operações, entenda-se, de pé. Noutras posturas, o resultado pode ser bem satisfatório, mas não há certeza de que venha a ser correcto.)

E pois, como não queria deixar de partilhar tanta sabedoria com o blogoglobo, fiz para aí um corta e cola para vocês. Recomendo uma atenta leitura, advertindo, aí sim, que as dicas só são úteis para quem souber para onde fica o mar (o oceano Atlântico, quero imaginar, não o Mediterrâneo), já for no hemisfério norte ou no sul. A respeito do requisito do aeroporto, se não o cumprirem, deixem-se ficar onde estão e optem por andar sempre de para-chuvas ou capa de ídem, que ganham mais, acho.

Deixo-os com o mestre, que eu vou mas é me abrigar de eventuais trovoadas.

“Como é óbvio (pelo menos para mim é), só faço previsões para a minha zona. Ainda não tenho satélite, como os americanos, e as minhas previsões, baseadas na observação da atmosfera, limitam-se à zona onde resido (Lisboa).
Baseio-me na direcção do vento e sabendo para que lado está o mar e onde se situa a depressão atmosférica, não é muito difícil. Virando as costas ao vento, a depressão está à nossa esquerda (no hemisfério sul está à direita) e se isso corresponder a uma zona sobre o mar, é sinal de chuva.
Aqui nesta zona quando o vento está da barra do Tejo (SW) é sinal de chuva forte e persistente, à medida que este se vai deslocando para a costa Oeste (W e de seguida NW é o modo como as tempestades se deslocam por aqui), vamos tendo aguaceiros (por vezes fortes e com granizo) e a temperatura desce.
Se não houver outra depressão em formação na zona dos Açores, a primeira dissipa-se à medida que sobe para zonas mais frias, a pressão atmosférica sobe (é o anti-ciclone) e os ventos rodam para Norte e passam a fracos e frios.
Para completar informo que nas depressões (ciclones) os ventos rodam numa espiral no sentido inverso aos ponteiros do relógio (no hemisfério Sul é sempre ao contrário) e nas zonas de altas pressões (anticiclones) não há vento, a não ser o que circula nas orlas do anticiclone e rodam no sentido dos ponteiros do relógio.
De posse destes conhecimentos e sabendo para que lado fica o mar, qualquer um pode prever o tempo para os dias imediatos.
Quem tiver andado muitos anos de moto e tenha os joelhos lixados (ou pelas quedas, ou pelo frio que apanhou), também pode seguir a evolução das dores, que acerta sempre eheheh.
Quem morar num local de onde se aviste um aeroporto (que é o meu caso) e conheça os pontos cardeais, a tarefa de saber a direcção do vento (que quando este é fraco e não há nuvens nem sempre é fácil) fica muito facilitada. Os aviões levantam e aterram sempre contra o vento.
Muitas vezes ainda o tempo está limpo e frio e eu já sei que vai mudar, porque vejo os aviões levantarem para Sul.
Claro que sempre me interessei por fenómenos meteorológicos (como com quase tudo eheheh) e tenho lido alguma coisa acerca do assunto. O modo como se formam os furacões e a sua deslocação através do Atlântico, é deveras interessante.

Tu não te metas comigo, que eu mando-te um raio fulminante!”