A corrente lambe as marxes

Esta mañá o espello, que o teño castigado de lado, asaltoume cunha imaxe de máis ollos que cabeza. As catro horas de sono non deron para apagar o susto que levei cando volvía á casa e que grazas a un camioneiro tuga, en cuxas mans (ou pé, mellor dito) tivo onte o meu fado quedou nunha taquicardia. Foi a cousa que cando o fun adiantar, o cata puxo as luces longas (ou sexa, os máximos) para que eu vise que no medio e medio do carril polo que eu ía coma cun foguete no cu había un can a cheirar non sei que no asfalto. En boa hora levaba os pneus cabeludos, e o ABS, porque por un momento, vinme levando o can por diante, que non era pequeno nin grande, e indo ao carallo baixo as rodas esmagatrices do tráiler. O can saíu da éxtase en que se encontraba (se fose persoa, diría na verza, pero os animais habitan noutra dimensión) no último segundo, afortunadamente cara á esquerda, e zafamos os tres: o can e eu de morrer sen sentir (iso diriades todos despois: cando menos foise sen sentir, non che xosca, como se iso servise de óbolo para Caronte), o camionero de pasar toda a noite a darlle explicacións aos de Tráfico.
E é que o documental de onte foi punk, e así me quedou a estética de cadáver ambulante. Lech Kowalski levounos onte de paseo por un taller artesanal de botas, desde o branco e negro dos inicios, de secuencias sacudidas e mareantes, nun traxecto impregnado de forza, solidariedade, e lixo, montes de lixo por todas partes, ata unha segunda parte, en cor, máis calma en aparencia, máis luminosa, pero eslamiada, que camiña entre os cascallos dos soños esboroados: parellas rotas, cabalos sen rédeas a cabalgar polas veas, integración no sistema ou ruína.
Confeso que por uns minutos me arrincou da sala o peso das pálpebras pero non foi culpa do director senón desa serea que seduce co movemento ondulado do rabo e a voz grave nun murmurado: déixate levar... déixate arrastar... déixate sumir... O transo, que durou o que un mal quiqui, foi pola contra reparador.

O xardín de Jad

"Se matasen a meu fillo... eu destruiría o mundo" son as palabras con que onte á noite rematou o documental co que se estreou na Moinobreemoileal a cuarta edición do Play-Doc. George Lazarevski, que me deixara un magnífico sabor de boca o ano pasado coa súa Viaxe en sol maior, ábrenos desta a fiestra á unha residencia de anciáns ao pé do muro en construción, onde os seus habitantes -os coidadores, os coidados- son capaces de esbozar un sorriso e arrincarnos gargalladas no medio da amargura e a melancolía que se vai fechando sobre eles ao ritmo que o muro os illa.
Tremendas son as palabras da nai, que incapaz de moverse, ve como a esperanza dos seus días (ver o fillo, que debe arriscar a vida simplemente para a encher de agarimo, e fumar os cigarros que el lle trae), o que a mantén con vida e lle pinta de luz a mirada, lle vai fuxindo, ante a progresión implacable das altas pranchas de formigón que se erguen ocultando o sol.
Estremecedoras as palabras, ao día seguinte do once de marzo, e comprensibles, terriblemente comprensibles.

Detesto os amorodos!

Hai conxuncións fatídicas que me fan ferver o sangue. Unha delas é a coincidencia temporal de eleccións e a chegada aos mercados dos primeiros amorodos (morangos, tugas). Explícome.
Como algún outro por aí eu tamén teño un pauto cos espellos (eu non miro para eles, eles não me devolven a mirada), de maneira que nunca penso na miña idade, o cal tampouco quere dicir que a negue, simplemente non me preocupa, fago o que me permite o corpo, que é case todo o que facía cando tiña vinte anos.
Dito isto, como os mais dos amigos do meu tempo están tan felizmente casados e prefiren emborrachar-se na casa, para evitar os controis de alcoholemia, cando quero saír teño que botar man dos trintóns, que me revitalizan sempre porque aínda soñan espertos e non van polo mundo coa cella do cinismo levantada.
Entre estes está un dos J (que vou ter que pensar en numeralos e, por que non?, montar un grupo de coros e danzas con eles) ao que cando vivía aí da outra beira do río lle fixen de choferesa en infinitas ocasións e daquela non había ponte aínda... non me quero acordar.
Foi a cousa que o rapaz tiña que votar por correo e pediume para o levar á oficina de Pombalnoseixo a facer a papelada. Como negarllo, con ese sorriso que ten que engaiola as vellas? Alá fomos. Cadrou que había feira, porque era mércores, coma hoxe, outro elemento para a conxunción fatídica que non axuda nada a escorrentar o mal que me sentou o café desta mañá. O J, que é antolladizo, viu uns amorodos e quixo. Achegámonos ao posto, pediu e tirou un billete de cincuenta euritos para pagar o quilo da merda aquela. A señora (putaqueapariu) preguntoulle se non tiña troco, de onde se deduce que ou carecía de luces ou sobráballe mala hostia, porque se o outro tivese troco, non quitaba o billete de cincuenta, digo eu, vamos. Entón, dixen, deixa, ho, que xa cho pago eu, xa mo darás... E pagueille á señora (putaqueapariu). O J, cabezudiño como é, insistía en pagar co seu billete, que nin que lle deran corda, ao que a señora (putaqueapariu) espetoulle (en realidade foi a min a quen lla espetou):
-Deixa, neno, que xa pagou túa nai... -putaqueapariu!
Non, non quedou aí a cousa. O J, mordendo os labios para tragar a gargallada, intentou arrincarme a faca que tiña chantada no peito, ignorante do contraproducente que iso é, e retrucou:
-Que non é miña nai!
-Bueno, bueno, o que sexa -dixo a señora (putaqueapariu) coma quen di, como se a túa amante ou a túa avoa...

Porque aquel día aínda non coñecía ao Rei da Lã, se non, pídolle a bota e arrebéntolle co posto todo.

Azar

Esta mañá fun á Vila ao taller coa bicicleta, que calquera día destes estaba de ser que partise os piños, o único decente que teño na cara, aproveitando que chovía a dios dar. Naturalmente fun no coche (para portada sería verme coa que caía na moto e a bici ás costas e por que non?, os patíns pendurados das orellas). Total que ao dar unha curva (benditos sexan os castigos penais e fiscais que nos abrasan obrigándonos a ir a cincuenta case todo o camiño), vexo unha furgoneta que está a facer a manobra de saír, levanto o pé do acelerador, sen intención aínda de frear, que había espazo, cando vexo que en lugar de saír, o que parece que fai é dar volta no medio e medio, e xa aí vou pisando o freo, e mirando polo retrovisor que non arremeta contra min o que vén detrás, a furgoneta a ocupar ambos os sentidos da estrada, un guindastre que vén de fronte... A furgoneta non tiña condutor! Alguén a deixara estacionada, calculo, esquecendo botar o freo de man, e estampouse contra o valado do outro lado da estrada.

Así que hoxe, manda truco, por escasos segundos, librei de que me encaixasen pola dereita unha hostia coma a que eludín onte tamén por escasa marxe.

Hics!

Pod favod, non levanten tanto a vod... Cabediña... Quen me mandou?

Secuestro

Tócame xogar de suplente, así que polo si ou polo non vou equipada para sobrevivir á mazada: os cadernos de chinés e árabe e mais o de campo, unha novela, un mangado de poemas, o mp3, o portátil e un termo de café.
Se o primeiro vogal non se presenta, a sorte será vosa, que redactarei a crónica heterodoxa; se si, votarei -mais non en conciencia- e consagrareime a rañala en corpo e alma.

Frémito

Para o alter ego de Césare, que un día me deixou sen perspectiva e sigo sen saber por que

As últimas páxinas debéraas ir ler para a beira do mar, sostidas por un café mínimo e intenso e unha águadaspedras, mais sorprendeume un día de fechar os ollos para durmir sen soñar, e non dei lavado do nariz o cheiro ao hospital nin da boca o sabor acre dos contedores do lixo rebentados.

Soa ao fondo Blood makes noise (O sangue fai ruído) de Susan Vega mentres gabeo polo elenco e me demoro na beleza estática do coro, e nun pispás estou na primeira anotación barrenando na transposición á imaxe da cor que me transmite o primeiro parágrafo e lamentando que o que teño entre as mans sexa teatro en lugar de novela. Saberán os escenógrafos cantar isto?

Xa non me importa o diálogo, que é unha escusa para viaxar de anotación en anotación, á esencia da paisaxe: da culler que ferve á calor do chisqueiro cunha promesa de paraíso de sabas a corar nun campo verde aos vidros rotos que se incrustan coma guizos; á labazada que dispara as tebras; ao cano dunha pistola que rouba a dignidade; á luz tenue de solpores e amenceres, de farois sempre distantes; á putrefacción do poder e o/do diñeiro; ás ruínas que se erguen retadoras.

Talvez escribindo non mudemos nada, R.R., pero sempre hai algo que muda en nós lendo.

Con tacto

Busco amor propio. Se alguén tropeza con el, que ha de andar polo chan, por favor, procure non pisalo e trátemo con agarimo: aínda parecéndoo, non é merda de can.

Ás escuras

Despois de ver a disque-disque grandiosa película, quedoume unha cara de pataca coma a do tal actor de reparto. El merecerei un Óscar de patacón?

Incógnita sen despexar

Vin todo o camiño a pensar se se pode afogar en bágoas por chorar co casco posto.

Guerra aberta

A audacia dun portugués
mandou a Sun para o carallo.
Mais se non foi ao revés,
foi por causa dunha espada,
que ripou o furricallo
coma quen di da'nada.

Ve lá se coa lingua zafas
mellor ca con arma branca
e mira se os golpes abafas,
desta regueifa, Jonas,
que che mando con retranca.
Tenta tu se me destronas.

Encerrado por manutenção

Teño as rodas da moto que calquera día destes vou facer slalom anano (cómpre cualificar na súa xusta medida), así que pedinlle permiso á xerencia e mañá collo o día libre, enfundo pantalón e cazadora e baixo ata a foz do Douro ao meu taller ('oficina', meus tugas) preferido para que o Bruno as troque e evitar dun modo responsable engrosarlle as estatísticas á DGT.
Como nas cidades só sei facer tres cousas: contemplar edificios (grazas, Javier, por me aprenderes que existe a Arquitectura), ir ao cine e aprovisionarme de palabras emprestadas, tirarei fotos do mercado que queren transformar en feira para o conservar na memoria dixital, e sobre todo asaltarei librerías, polo que agradezo suxestións que me eviten perderme en exceso, aínda que talvez o que me guste no fondo sexa perderme.

Palabra e voz e rostro

Agora non sabería dicir cando entrei no seu blog por primeira vez, apenas sei que fun recuncando. Imaxino que é o proceso habitual: picar no nome que aparece nos comentarios propios ou alleos, picar na ligazón de blogs recomendados nun blog que che gusta... De moitos saio escopeteada sen pousar o pé, nalgúns vou tenteando a temperatura da auga, noutros mergullo a pulmón e instálome nun recanto da caixa de comentarios.
Onte púxenlle cara e voz á palabra e gañou puntos. E o seu libro, que estaba para aí na lista de espera da mesa de noite (que igual en calquera momento abate e me sepulta) pasou a ocupar o primeiro lugar. Prometo regurxitalo en breve.

Que non me caia, ou si

Agora que o Violeto contou como empezou a fumar vou contar como non empecei eu. Tiña para aí, que sei eu, menos de trece anos fixo, porque estaba na escola, pero cantos menos é que non me acorda. Estabamos no Castro, en Cidadeabertaaomar, algunhas raparigas da clase. E alí, camiñando baixo as árbores, unha delas ía fumando. Non sei se lle pedín unha calada ou ma ofreceu. Collín o cigarro na man esquerda e a min a quen xa daquela polo visto me fuxía todo das mans caeume a pava ao chan. Non agachei a recollela. Só pensei: non está de ser.
Aínda agora, cando quero que algo non me fuxa das mans, téñome que concentrar e pensar con forza: que non me caia, que non me caia, que non me caia.

Desenfreado

Des que me alcanza a memoria sempre tiven un atractivo irresistible para os tolos e os borrachos. Acórdame na excursión de fin de curso en oitavo ás Canarias, trece aniños, que se me presentou a altas horas da noite no hotel empuñando en alto (non cheguei a velo, pero sempre o imaxinei así...) un ramo de rosas vermellas o mozo aquel a quen só eu dirixiu media palabra, que é máis do que adoito pronunciar normalmente. O escándalo foi maiúsculo, claro, porque os adultos teñen a mente perversa, pero aquel brazo estirado coas rosas tan tan vermellas, tan de sangue escuro, sempre representou para min a angustia de quen entende media palabra coma unha declaración de amor.
Pouco despois foi no instituto. Pedro, que se pasara de vez un día nas Cíes cunha infusión de estramonio (iso sóubeno anos depois), apareceu a media mañá polo Centro e depois de intentar arrincar a miña bici do cadeado (eu era a única tola á que se lle ocorría daquela moverse en bici por Cidadeabertaaomar, agora creo que hai dúas ou tres persoas...), entrou perseguido polos gritos de alto do bedel, e montou a de dios largando patadas contra a porta da azotea ata que a botou abaixo. E todo porque eu debía ser a única no mundo que lle falaba, e calquera que me coñeza sabe que os discursos non son o meu.
De todo isto lembreime polo caso que me aconteceu estando por fóra do valado do meu eido a podar unha glicinia. Era domingo, un domingo de sol morno a media tarde, cando a xente da aldea troca a roupa dos cotíos pola dos días santos e aparca a eixada, mentres os urbanitas transplantados segamos o céspede e podamos sen atender á lúa enfundados no chándal mercado na feira. Sentín o runrún do carriolo a subir polo camiño. Viña de branco inmaculado, camisa aberta, pelo en peito, e pantalón curto. Mais detalles non me pidan, que son pouco observadora, pero o Luís da Mangueira debíase sentir coma quen que pasa no seu BMW descapotable (que gusto poder ceibar esta palabra, puto VOLGA que o pariu co seu convertible!), cabelo ao vento... o rei do mundo. Apenas virei a cabeza para saudalo, que un saúdo a ninguén se lle nega, mesmo que sexa un peco insoportable. Como é meu veciño, a estas alturas xa aprendera que... confianzas ningunhas. E velaí que se detén no medio e medio e grita non sei que. Eu, para quitalo de enriba, díxenlle:
―Ata logo, Luís, non che entendo nada co barullo do motor.
En mala hora: apagouno. Entón afincou a queixada nas nocas da man dereita, estilo Pensador de Rodin, e espetoume, así, sen preámbulos, fóra palla:
―Que pena, muller, tu aquí tan soa...
―Ui, que carallo ―pensei eu, non sei se de alto se de baixo, agoniada só pola perspectiva de ter que mandalo a pastar para que non me amolase, que nese intre, pouca perspicacia a miña, aínda crin que se refería ao grande que era o eido e o moito traballo que me tiña que dar manter aquilo dominado.
―De cando en cando hai que botar unha cana ao aire!
―Ui, que carallo, Luís! ―Aí xa si que me saíu da alma fóra, pero el non se me achantou.
―Eu, xa sabes, para o que faga falla... ―E puxo así a cara de medio lado en plan galán interesante cunha cella levantada.
E eu que estiven para estoupar a rir, nun instante de lucidez, dixen quita, quita, que este a gargallada igual a interpreta coma un si e armámola. Total que endereitei o espiñazo e salteille coma damisela alporizada mais seria ca unha pataca:
―Mira, Luís, non me fales máis na vida!
E volvéndolle as costas, moi digna, tiquitiquitiqui, subín cara ao portal, a paso firme, escangallándome de risa, sen sacudir os ombros para que non se me notase. E nisto que o sinto berrar como poseso. Vírome e alá o vexo ir, detrás do chimpín, que lle marchaba polo camiño abaixo. Fixen unha finta mental de correr a botarlle unha man, que non son tan ruín, pero o sentidiño retívome. Quita, quita ―dixen―, que aínda o vai entender mal, que se zafe. Aló o quedou, intentando sacar o carriolo da gabia e mandando baixar todos os santos do ceo.
Estaba claro que o sex bomb esquecera pór o freo de man.

Insulso

Talvez fose (d)efecto colateral deste domingo soso, insípido, insulso, desaborido, no que rematei con pesar a tradución dunha serie de animación das que poucas veces me caen nas mans (desas condenadas ao desterro da grella televisiva por falta de corrección política), que terei que ver de novo para gozar das imaxes, dos xestos, dos diálogos con vagar; talvez fose o influxo da lúa que devala aínda... Quen sabe? Non conseguín que me dese frío nin calor a película desta noite, a da bandeira esfarrapada e o David vitorioso, a dos soldaditos coitados eles, vítimas tamén, a do complexo de embigo do mundo. Cando regresaba ao niño pola estrada negra -tanto que entrar nunha poboación desconcerta e cega máis que ilumina-, viña cismando en se a culpa era das pastillas para non soñar; de Paul Haggis, que noutrora lograra chocarme con Crash... ou simplemente deste domingo desaborido, insulso, insípido, soso... -insaboro, dicía cando me entusiasmaba recompor palabras-, que me arrastrou á non-nada.

Non devolvas o favor

"Non devolvas o favor, pásao" é a frase que pronuncia o inmigrante polaco unha vez decide regresar ao seu país antes que perder a dignidade. E aí, só aí, está o único instante de tenrura, o mínimo e potente desafío do soñador, ante o cacho de realidade que se nos serve, entendida esta, (a realidade, digo,) no sentido particular de amargor e crueza. É un retrato da explotación exercida polos que fartos de verse asoballados deciden gabear as escaleiras da mansión dos explotadores, polos propios fillos de quen loitou para que os traballadores tivesen uns empregos e uns salarios decentes durante o século XX, unha explotación na que o consumidor actúa de cómplice desconcienciado. Apenas unha instantánea concentrada en noventa e seis minutos, que non revela nada que non se saiba, que non se perciba cada día, pero que vai calando, filtrándose paseniño coma poalla, sen máis que unha leve vacilación, nunha ténue resistencia primeira que cede para a asumir como sinistro sinónimo de liberdade.

Á volta aferreime con toda a forza das mans aos puños calefactores para que a través dos brazos me quecese o peito friísimo que traía.

Sinfonía en lúa menor

Se alguén reparou, a miña vida é un tanto uniforme: en horas laborais, libros e películas; en minutos de lecer, libros e películas; entre medias algo de exercicio físico aeróbico (quérese dicir, gozando e sen présas, respirando...), da clase que for. Así que onte, cando desconectei do mundo virtual, atravesei o río, que levaba catorce días (tempus fugit, carallo!) sen entrar nunha sala escura. Xa da última vez deume mala espiña: tres espectadores (daquela foi en sábado, desta en venres...), por moito que a mim me agrade non debe render moito, así que previsiblemente, dentro de nada, apenas me vai quedar o recurso de Cidadeabertaaomar, e de aquí a uns anos calculo que deixarán de existir as salas... Será para mellor, será, ter a facultade de elixir con un clic, pero a min, que lle queren?, gústame ir ao cine.
Total que onte á tardiña (hora máis, hora menos) custoume atopar unha butaca limpa: daba a sensación de que aquilo era un microondas xigantesco no que rebentara unha bolsa de pipocas -espero que da sesión anterior, espero. Afortunadamente en canto se apagaron as luces, suminme nun estado de relaxación próximo ao éxtase (vivo sen vivir en min...) ao que me arrastrou a contundencia das catro primeiras teclas da melodía. Prescindo do argumento, que era de amor e desamor, de guerra e paz, de ricos e pobres, de cores e grises, de falsos e leais... O de onte non foi imaxe... Foi un concerto sobre un decorado que mudaba ao seu son.

Ioió mental

Cando inventarán unha crema para as estrías do cerebro?

E foi boa mesmo!

Pois lamento desilusionar ao persoal pero saín indemne do meu primeiro encontro sobre oito rodas. Iso si, todo hai que confesalo, os patíns xa me viñeron ensinados. Certo que caín veces sen conto, para que negalo?, pero sempre de cu e sen mazalo, que me coidei moi moito de aguantar o peso coas mans (benditos polos séculos dos séculos os protectores dos pulsos, que ben avisada estaba) para non machucar os osiños, que non levo airbags de serie. Tamén son de agradecer os ánimos que me deu o profe, que é dos que exercen no reforzo positivo: coas gabanzas que me botou, calquera diría que nacín sobre rodas. En canto ao stick, non o notei en falta nin moito nin pouco. Penso que vou poder sobrevivir sen el, visto que o meu obxectivo non é marcar goles nin defender porterías, polo de agora, mais non desespere quen mo ofreceu, que inda lle tomo a palabra.
En fin, que case me pesa non lles dar motivos para que se escarallaren á miña conta, nin para que me leven bombóns ao cuarto do hospital (de flores abstéñanse se algún día se dese o caso, por favor, que detesto velas murchar), pero é que fun tremendamente feliz esta tarde e cando son feliz teño moi pouco chiste.

A espatelarse (desta vai a boa)

Pois, xa teño os dous pares de medias, luvas con protector de pulsos, protectores de cóbados, de xeonllos (en fin, destes só teño un: procurarei caer sempre do mesmo lado e con elegancia), as botas lustradas, as rodas en perfecto equilibrio... Grazas, NetaNeta! Casco non necesito: non hai moleira que vaia rebordar se fendo a testa. Mágoa que non poida o pobo ver como me resplandece o dentame... Agora é só beber un vasiño de leite polo da prevención da osteoporose.

Notas para tugas:
1. Tetezinha: A única diferença entre espatelarse e espatifarse é que quem se espatifa diz: "Porra!"; quem se espatela diz: "Que hossstia!". Mas interna e externamente o resultado é o mesmo: trompada.
2. Rei da Lã: Dentame, por o elucidar, é aquilo que põe num copo com água (devia era ser água, quando menos...) depois de deixar agasalhadas as galinhas. Nem todos são extraíveis, mas se calhar dos fixos já não se lembra.
3. Jonas: Não terás um "stick" em bom estado que já não utilizes? Ainda não encontrei um do meu gosto.
4. Fausto: A cara boa das religiões: se eu não vou aos patins é eles que vêm a mim (ou será que é por eles terem rodas?)

A ir e vir chámanlle carrexar

Fun a Castela
para lavar os ollos
en horizontes.

Tamén para ver a Diego, que é outro dos nomes propios do horizonte:
tres meses,
tres días.

E para pisar de novo no barro branco que se pega nos zapatos, coma se nunca se fose desprender deles, a turrar por un. Para percorrer o páramo infinito, a estrada que de golpe se torna meandro entre os outeiros e se volve estirar coma se non fose acabar máis. Para aventar o recendo á terra mollada que trae o aire e pasmar ante o manancial mínimo que racha coma unha alfaia a cotra seca virando olmo...

Quen dixo que non se debera volver a Comala?

P.S.: Polo aquel de non estragar o lirismo, quedou fóra o colofón: Cheguei á casa coma un pito.

Non sei se os frita se os coza

Outra vez os chineses foron quen de facer un magnífico experimento que vai ter repercusións na conciliación entre os labores domésticos e as relacións sociais, que vai dar solución á alimentación de multitude de oficinistas que pasan as horas mortas ao teléfono sen poder saír a tomar un caldiño quente, un mísero café de máquina. Acabou aquilo de dicir cando soa o teléfono mentres preparamos a cea: Téñote que colgar que deixei a perola ao lume... (Non máis escusas, sapiño, encanto). De agora en diante podemos cociñar e falar polo móbil ao mesmo tempo. Abonda unha conversa de sesenta minutos para facer o máis exquisito prato: ovos cocidos. E se un os prefire pasados por auga, corenta minutos chegan. Talvez demore máis ca mediante métodos tradicionais, non digo que non, pero afórrase en desprazamentos, en deixar o teléfono desatendido (tomen nota empresarios do mundo enteiro) e en inútiles cociñas de última xeración e fornos microondas a xogo, todo o cal redundará sen dúbida no aproveitamento do gasto que vai parar ás multinacionais da comunicación no noso beneficio, ou no do xefe, que convén telo contento. Certo que hai que pór os ovos (a sopa de sobre tamén valerá, digo) entre o ouvido e o móbil, pero é cousa de subir un pouco o volume. Ben, en teoría hai que colocar dous móbiles, un de cada lado, pero que traballador de prol non ten hoxe dous móbiles coma mínimo: o particular e o do choio? Así, mentres se trata un asunto laboral, chámase ao pequeno á escola para ver que tal se lle porta hoxe o mestre. Por favor. E se non, fixo que co mp3 tamén dá. Iso si, utilízenme recipientes de cerámica, non lles vaia dar un chispazo que lles frita os ovos.
Que vellez nos espera, nenos!

Para matarse

Hoxe vou xogar un partido de hóckey sobre patíns comigo. A ver se non me esnafro. Prego preguen polos meus osiños os que poidan e saiban. A min prohíbemo a relixión.

Soños

Este serán, mentres tomaba un café co sapiño encantadísimo en Cidadeabertaaomar díxome que tiñamos que facer realidade os nosos soños todos. Ao outro lado da rúa un cartel de propaganda electoral mostraba o busto dun individuo de barbas.
—Todos todos tamén non fai falla —respondinlle.

Lista da compra

Disco duro para copias de seguridade

A lamber paredes (The making-of)

Depois dum sono reparador, Rei de Lã, cheguei à conclusão de que não possuo um domínio da língua (portuguesa) como para lhe traduzir fielmente o texto. Aliás (que magnífica palavra, já disse? -algum dia dedicar-lhe-ei um post), se sofrer um infarto pela minha causa, dada a sua avançada idade, assombrar-me-ia esse remorso o resto da vida, até porque, aliás (disse que esta era a palavra total?), é um dos meus mais assíduos visitantes. Fique bem e vá navegar para outra parte, que vou dar umas dicas para a malta nova:

Lamber paredes: Diz-se dos adolescentes quando começam a masturbar-se porque de tanto esforço sem paragem ficam brancos, como se estivessem a lamber o gesso das paredes.
Facer as beiras: É como dizer iniciar suavemente o acosso do namoro.
Andar como un can: Isso dá para perceber, ou? (cão = can, e assim sempre, acho, ão = an)
Negro, burro, pedra: Vai tudo parar na mesma cena: erecção (não de castelos no aire, mas até pode ser quando não há cimento).“
Trangallo: (“ll” sempre se lé como “lh”, minhassenhorasmeussenhores) É um pau que se coloca a um animal para lhe dificultar o movimento. Acho que isto não precisa de mais explicação. Sim, sentido metafórico. Animais somos todos, uns mais evoluídos do que outros, Darwin dixit. 'Tá? Se seguimos por ai este blogue vai acabar assinalado.
Fumegar: Bem se compreende. Aqui é na acepção 'exalar vapores', pela diferença de temperaturas...
Ferrar, chuzar, espetar: Clarissíssimo, é 'cravar, enterrar', mas nem é preciso terra.
Paxara: Isto cá é uma vulgaridade, mas condiz com trangalho, en quanto é um dos seus possiveis complementos nas relações heterosexuais. Com um trangallo e uma paxara pode-se jogar ao trompicallo.
Papuda: O mesmo lá do que cá, figuradamente 'proeminente'.
Meter pé no conto: Seria finamente 'intervir'; uma expressão equivalente em linguagem com asterisco é cortar a mexada (mexar = mijar, 'tá bem?).
Gaiola: Português diamantino, e também 'masturbar-se'.
Caldeiro: O mesmo do que 'gaiola' na acepção de 'cadeia, cárcere', não na outra.
Matar a fame: (fame = fome) Já disse antes um gajo há séculos: "Não só de pão vive o homem" (e a mulher, diria também se for hoje, por falar com correcção lingüística). É o contrario de 'matar à fome'. Não vão dizer agora que os acentos carecem de importância.

Prontos: vou trabalhar, que o meu alter ego está-me a apertar a cravelha.

Parte

Hoxe erguinme con vocación de Servizo Público: Que saiba o mundo que na Aldea das Carrouchas chove, en canto ao tránsito, non se ouve zoar un motor en quilómetros á redonda. Laven coa punta dos dedos os ollos e aproveiten para saír da casa e ir amodo aos postos de traballo, non me escorreguen.
(Se algo ten de bo erguerse a estas horas é que pola radio, en lugar das noticias cotiás de desastres e embotellamentos, os locutores aínda non se deitaron e están colocados e felices polo exceso de endorfinas que produce unha lixeira falta de sono. Coma min.)

A lamber paredes

En vista de que o dos microrrelatos non pretendía ser erótico senón case porno decidín experimentar e mandar outro texto. Non terei máis que facer?, dirán algúns. Pois teño. Pero un pouco tamén hai que enredar, cunha lingua ou coa outra: será que a teño bífida. Toda vosa.

Pé no conto
Ao primeiro fíxolle as beiras. Logo xa andaba coma un can tras ela, negro o día enteiro e a noite coma un burro, longa noite de pedra... mentres ela brincaba, amolecendo por dentro. El rozouna co trangallo, ela recuou a fumegar cara ao baño, entrou nun retrete e el atrás. Ela xemía baixo o son amortecido da música: férrama, chúzama, espétama. El debruzou a boca sobre a paxara papuda, lambeulla e ela gritou incontrolada. Cando a policía meteu pé no conto non lles quedou outra que mandar cadansúa gaiola no caldeiro para matar a fame.

Vaiche boa a navalla!

Antes de saír da casa deixei anotado na axenda o nome de usuario e o contrasinal. Levaba días pensando: a onde vai un blogue parar cando desaparece o seu creador? Imaxino os visitantes entrar un día e outro e outro, sen atopar entradas novas, ata que cansos por último renuncian a asomar o nariz. Sería un triste final. Así polo menos, se un día non volvo, espero que alguén teña o detalle de abrir a porta e deixar por min unha mensaxe de despedida.
E mentres cismaba nisto, fogueteada pola Nacional 13, sorteando coches cuxos ocupantes pasmaban a contemplar o fermosísimo solpor sobre Caminha -e eu sen paraxe para me demorar en tirar unha foto que arquivar na memoria dixital- dei en observar uns ferros chantados no medio da estrada para separar non sei o qué, talvez a mínima diferenza entre salvar a vida ou deixala espetada sobre o asfalto, coma un raxo de polbo nun escarvadentes. Mesmo así seguín retorcéndolle a orella á burra, que non chegaba, cagoentodo, por esa manía de apurar un pouco máis sempre no choio, como se dez minutos máis ou menos rendesen algo...
O caso é que cheguei, xa coas luces apagadas, e contemplei fascinada un musical que me fixo sorrir, que me fixo recoñecer que compensara o esforzo, as présas, a tensión... Tomara eu poder facer un día a versión galega das cancións para dobraxe. Que gozada! E logo que hai certo tipo de películas que me levan a evocar a meu pai sentado na sala da casa un domingo pola tarde. Esta foi unha desas. E sentino sorrir ao meu lado, sobre todo, cando eu apartaba a vista da pantalla para que non se me metese polos ollos o chafariz de sangue que ciscaban os degolados ou tapaba os oídos ante o chascar das cascudas machucadas. El, pola calada, escarallábase.

Devalo

Onte á noite díxome o sapiño encantadísimo que había que esquecerse de construir castelos no aire, que cumpria pousar os pés na terra. Despois abriu o armario, sacudiu o disfrace de tigresa e marchou a devorar a noite. Eu quedei a deixarme consumir por ela. Esta mañá comprobei que, sen lugar a dúbidas, minguara outro pouco.

Suxestión

Se xa está inventado o papel dixital, por que non inventa algún cerebro privilexiado klíneses para enxugar lágrimas virtuais? Pensar na de árbores que se cortan cada vez que un chora non contribúe precisamente a estiñar o pranto.

Choio pendente

A operación arregañar a queixada tivo un éxito rotundo e por consello do público dei en roubarlle horas ao sono vendo unha comedia. Claro que desta, como non as tiña todas comigo, non arrisquei a levar o sapiño encantadísimo, non me fose saír a conta furada e se me atoubase resolutamente ata a primavera. En mala hora, porque fartei de rir, e de alto, que no cinema é como volver á infancia. E sendo os catro gatos que eramos había incluso comentarios distendidos que non se reprimían e ecoaban na sala, provocando outra gargallada maior. Mágoa destes carallos dos estadounidenses, que sempre dan unha no cravo e outra na ferradura, e gozan xuntando ateos con crentes, pobres e ricos, brancos e negros —como para demostrar que o do gran soño (norte)americano é real—, no mesmo cuarto e con sentenza moralizante. Pero abstraéndome diso, escangalleime cunha historia peliculeira sobre o cancro e as segundas oportunidades que dá ter unha morte anunciada.
Díxenvos xa que vos quería? Pois dito está. E outro choio pendente que borramos da lista.

Botaporela

Que saibades que acabo de colgar no concurso de microrrelatos eróticos do Vieiros o texto que teño máis embaixo titulado Martes de Entroido ao mediodía, por se vos apetece votar, por sun-iou-miou ou por quen vos pete. Quede claro que non vos penso nin convidar a un cocido, nin regalar catrocentos euros, nin obrigar a asinar ningún tipo de contrato sobre costumes máis ou menos tradicionais. Se gaño, iso si, precisarei de acompañante a Venecia.

Vicio

Ameázame o sapiño con non volver ir ao cine se porfío en levalo a ver películas tristes. O de ameazar é unha esaxeración, claro, porque o di cun sorriso e con tal suavidade, que calquera que imaxinase a conversa observándonos á distancia pensaría que me está suxerindo a repetición da experiencia. Pero é el así, e co traballo que me dá arrincalo do tobo, urdo unha frase a modo de sentenza lapidaria de carácter positivo:
—Polo menos, con aquel pai, a criatura tivo a opción de elixir o sexo e a tendencia sexual —Ao contrario que o rapaz, penso e calo, coitado, que o tiña negro.
—Pois tivo.
Ou tamén:
—Tranquilo, que é unha película e o triscar de ósos créano escochando garabullos —A realidade é moito peor, pero iso gárdoo para min.
—Pois é.
Ou:
—E vivían coma pachás, malia que o pai del dilapidara a fortuna que amasara o avó —E da fin terrible fago coma que non a vimos.
—Pois vivían.

O caso é que levamos unha racha de angustia que precisa dunha inxección de comedia intelixente urxente, e iso que o outro non ve a metade das que eu vexo, pero tampouco ten o limiar do sufrimento á altura do meu, ao que se suman os 45 quilómetros de ida e outros tantos de volta que lle chimpo á sesión masoca. De maneira que a ver se un día destes aparece na carteleira algo que nos sacuda a negrume, porque se non estoume vendo caer no vicio solitario para a eternidade.

Sentenciado

Levaba toda a vida a levantar muros, paredes, valados; a encofrar, rexuntar, revocar, alicatar, lucir; a tellar e retellar... De pouco lle servira ter as mans cuarteadas e os poros da pel entupidos de po de xeso e cemento, o pelo pedrés desde a adolescencia, pois era no oficio malo con avaricia, por non dicir chafulleiro sen remedio. Cobraba barato, iso si, e a tarifa á baixa salvábao e íalle dando para comer, malamente para vestir, escasamente para vicios. Consciente da súa cativa habilidade, nunca se gabou das obras que facía, mesmo que contra o seu tellado tamén non botase pedras. Cando remataba o choio e mentres gardaba no peto o sobre dobrado coa paga, espetaba rotundo:
—Bonito non queda, pero seguro tampouco.

Pola causa

Voume travestir de femia esplendorosa a ver se así os cociñeiros do Entroido das Carrouchas me serven unha ración de cocido no seu sitio, coa súa pataquiña, as súas verzas, a chouriza que non falte, un algo de galiña, cacheira, unhas febras de xarrete, unha lasca de touciño entre o pan e unha cunca de tinto con ou sen pintas, que vai a rego cheo. Logo mándolle un danacol e novos.

Isto, que parece que non, é un acontecemento histórico: desde os doce anos que non me disfrazo. Pero mira, hoxe estou de quiero.

Martes de Entroido ao mediodía

Acordáballe a primeira vez que sentiu nos labios —firmemente fechados en actitude defensiva— aquela delicada suavidade, lixeiramente salgada, ofrecéndoselle tras un recendo penetrante, que ao sacudir nas ventas unha conexión directa ás profundidades do hipotálamo, deu en vencer a súa resistencia. Soubo entón o que era o pracer prohibido. Intuíndo os remorsos, medio avergoñado, preparouse para consumar a repetición daquel ritual orxiástico entre diabólico e divino. Porco amore! Perdíao o touciño.

Van

Ouveando cabálganme as sirenas
a envoltura falsa que me abrangue,
monótono o badalo e rouco tangue
no padal resequido polas penas.

Fúranme os ouvidos cos seus gritos
até os músculos, os ósos, até as veas,
chantan nos artellos coma areas
faíscas que son guizos infinitos.

Non permiten coas súas luces que te acene
e suxéitanme á padiola con correas
os verdugos que decretan que non cinga

esta man o teu van de vidro lene,
estes dedos os teus pulsos sen cadeas,
o teu corpo antes que se extinga.

Lume no cancro

Esta carta envieina esta mañá ao programa En días como hoy de Radio Nacional e en vista de que a leron, quizá porque a consideraron interesante, decidín colgala aquí, traducida, por se a alguén lle serve de algo.

O 22 de decembro de 2003 diagnosticáronme un linfoma de Hodgkin. E foi como se me tocase a lotería, porque de entre todas as posibilidades, aquilo era o que mellor prognóstico tiña. Así o vin naquel momento e creo que iso foi fundamental para que hoxe estea aquí escribindo: iso e a SANIDADE PÚBLICA, e o meu médico -o doutor Novoa-, toda a planta terceira do hospital, os amigos e a familia, que me levaban e me traían e me axudaron a subsistitir durante aquel ano que estiven a tratamento (porque coa baixa de Autónomos, en fin..., ese é outro tema). É certo que un día, ao principio, ao ver que non melloraba, pensei que aquilo se acababa, e que me mentían, como, por desgraza, tantas veces vira que se facía. Pero despois de falar co médico, pasóuseme, e nunca máis. Había momentos malos, fisicamente falando, pero o importante era pensar que aquilo era pasaxeiro, que era una gripe un pouco longa, e que ao menor síntoma de mellora, ou ás veces sen el, había que levantarse e camiñar, primeiro un pé, logo o outro, aínda que fose devagarísimo devagarísimo, pero camiñar.

Harmonía

Está un tempo de acordeón: un día de chuvia, un día de sol; un día de chuvia, un día de sol...

Cultura pop

O contrario da arte, que se crea para que perviva, son as entradas deste diario, escritas para consumir logo e esquecer decontado. O mesmo acontece coa parafernalia do entruido (máscaras, carrozas, versificacións...),artellada con data de caducidade. O que vai a seguir é un hip-hop de puntadas con agulla e fío que tramou menda e que se largou durante o entruido do ano pasado na Aldea das Carrouchas, con música do mestre Arremecágona (este blog pronúnciao cadaquén como puder e quixer), o sensual sexo, digo, saxo (en que estaría eu pensando?) de Couselo e os coros da Excelentísima Comisión de Fiastas do Entruido das Carrouchas. Como houbo moitos que non ouviron e algúns que non escoitaron, velaí vai de recordatorio:

Pasou o nadal e non fartos de consumo
semellan anoréxicas damas de pasariala
os porcos do cortello superviviantes da comediala
as baleas do mar, os loitadores de sumo
ao lado deste corpo do que me gabo e presumo
son unha bomba ambulante, botopormín, botaporiala.
Propósitos de aninovo non coñezo nin fago
non me quito das patacas nin me quito do touciño
nin me quito da augardiante, do tabaco, nin do viño.
Desde o amencer á noite, engulo, chucho e trago
por non perder peso hai días que nin cago,
nas fiastas de guardar, eu guardo no fociño.

Cultura pop, cultura pop
chiflar sen escalas, rillar nonstop.
Cultura pop, cultura pop
e para rematala beillar no hip-hop.

Hai vicios máis peores ca este meu polo cocido.
Que hai quian xunta ladrillos apegados con cemento,
quian arrasa os nosos montes que son vida, son sustento
quian xunta cartos en sacas negras coma o seu contido
quian entra e sae da cadea sen que lle chamen bandido
quian convierte a democracia en permanente esperpento.
E demos grazas, e demos grazas
que non nos poñen bozos nin mordazas
E demos mazas, e demos mazas
pra mazarmos a eito en tantas desgrazas.

Cultura pop, cultura pop
chifrar sen escalas, rillar nonstop.
Cultura pop, cultura pop
e para rematala beillar no hip-hop.

Disque agora os pitos van andar con cueiros
perfumados con chanel coma a loura Marilín;
ducha diaria ás galiñas en tódolos galiñeiros
desodorante nas alas e ambientador de xasmín;
e ós galos vanlles botar millo con pipermín
pra escorrentar ó cantaren piestes e malos cheiros.
E non hai frescuallo que máis infeste,
non hai tufo no mundo que menos preste
polo norte e o sur, polo oeste e o leste,
non hai fedor na terra que máis deteste.

Cultura pop, cultura pop
chifrar sen escalas, rillar nonstop.
Cultura pop, cultura pop
e para rematala beillar no hip-hop.

Seica espallou a moda nas igrexas da bisbarra
de pór músicas celestiais en potentes altofalantes
pra envanxelizar a xente á forza de dar tabarra.
Onde alá van as campás que nos espertaban antes?
Iou quiárome máis no infierno rodeado de moinantes
A que me esperte ós domingos da resaca esa fanfarra.
Quian non desbarra? Quian non desbarra?
Chega o domingo, ié que non marra.
Veña guitarra, veña cinzarra,
Déixache a cachola que cha escacharra.

Cultura pop, cultura pop
chifrar sen escalas, rillar nonstop.
Cultura pop, cultura pop
e para rematala beillar no hip-hop.

Os semáforos do Punto son seres independientes
que acenden cuando lles peta ou cuando lles apetece.
Pra regula-lo tráfico tian cores convenientes
A eles tanto lles dá, que son autosuficientes.
Xogan a se pór en verde os dous cando lles parece
Por ver esnafrar ós coches e a máis dun partir os dientes.
Tanto lles dá e tanto lles tian
Vermello, que verde, quian vai e quian vián.
Tanto lles dá, parécelles bian
Que turren, que choquen cincuenta ca cian.

Cultura pop, cultura pop
chifrar sen escalas, rillar nonstop.
Cultura pop, cultura pop
e para rematala beillar no hip-hop.

Chantaron da noite á mañá nos camiños uns letreiros
Que nos tian desorientados a veciños e forasteiros.
Puxeron Fontenla a Fontiala e á Quirincosta, Cunqueiro;
Castelao ao Camiño Viello, abofé son chafalleiros.
¿Que tian que trocar nadias os nomes destes carreiros
que tiñan nome bian posto polos nosos devanceiros?
Seica llela abala, seica llela alomba,
Como lles digan nin como se chamen.
E tomba que dálle, e dálle que tomba
mentres os veciños non llelo reclamen.

Cultura pop, cultura pop
chifrar sen escalas, rillar nonstop.
Cultura pop, cultura pop
e para rematala beillar no hip-hop.

Vienres de foliada organizan na capital
con desfile de carrozas a golpe de talonario
só por quitar as plumas máis balorentas do armario.
Pro quian queira ver entruido non topará outro igual
Có que en Goián facemos co cocido comunitario,
tortillas, torresmos e viño e a sopa do carnaval.
Sopa no pinico para toda a tropa.
Nin cunca nin caneco nin prato nin copa.
Onde se atopa? Onde se atopa?
En Goián tomamos nun pinico a sopa.

Cultura pop, cultura pop
chifrar sen escalas, rillar nonstop.
Cultura pop, cultura pop
e para rematala beillar no hip-hop.

Data de fabricación: Entruido de 2007

Data de caducidade: Entruido de 2007

Chapuzar polas pozas

Na honra dos membros deste goberno hai que lles recoñecer que saben actuar con eficacia, en ocasións. Aló polo mes de decembro decidiron que ían tomar medidas contra a seca e ata o de agora non nos podemos queixar. O mes de xaneiro deixou algunha que outra rega e hoxe volve chover como se non fose parar máis nunca, tras uns cantos días de intervalo en primavera diurna, —cos bruscos cambios de temperatura dos que os seres vivos normais se salvaron pola elasticidade das células mentres as pedras escachaban por inertes, por inercia.
Despois do xantar (‘almoço’ para os da banda de lá, que logo desnórtanseme, aínda que pola deshora a algúns pareceralles ‘jantar’) subín ao centro a tomar un café ou dous. Ameazaba chuvia, pero non tiña gana de ir no coche, así que collín a bici, consciente de que se non era á ida, á volta comohaidiós caíame. Ben podía ir a pé, pero son vinte minutos a paso lixeiro e tiña que vir para a casa… a perder o tempo no diario en lugar de traballar e levantar o país, para que nos imos enganar. Entón vin a primeira poza e entráronme unhas ganas irrefreables... que refreei. Xa bastante sona de tronada teño. Tívenme que conformar con volver á casa coma un pito e cismando que, total, se me había de mollar por que non me puiden dar o gusto de pinchar nunha poza ata que me chegase a auga a por debaixo do lóbulo das orellas. Un día destes, non hai fallo.

Tamaño

Cada día agoníame máis o do tamaño. Non paran de chegarme recados a insistir na súa importancia, quérese dicir, a do tamaño grande, que tamén os hai pequenos e medianos. E ben sei que é certo, porque se medise máis do metro cincuenta e tres que mido, poucas as grazas, tiña unha GS1200 entre as pernas. Por iso pregunto a quen me poida responder por experiencia propia, se os remedios que ofrece o mercado son efectivos e cales as consecuencias colaterais. Estou por probar pero teño medo de me enganar na dose e que sexan as orellas o único que me medre.

Prexuízos

É curioso. A primeira novela que coñecín del regaláranma e recibina ilusionada porque tiña referencias favorables. Menda, que ata os prospectos das menciñas le até o final, enderezo da casa social incluído, non puido con aquel tocho, ou, como diría miña nai, aquel testamento. Lin del unha segunda obra porque non me quedou outra, cuestións de traballo: cando menos cobrei por sufrila, pero foi unha agonía que me quedou gravada a lume e ferro. Sentir o nome do autor ou a súa voz púñame un arreguizo na espiña e disparábanseme os dedos índices en cruz para a fronte. Cando me propuxeron estoutra, a última, e sen entrar en máis detalles, estiven para rexeitala. Pero como me perde non sei se o masoquismo ou a curiosidade (e teño necesidade de traballar, ou vicio...) acepteina. E empecei. E sorprendinme pasando da primeira páxina sen sentir tedio, nin fatiga, sen terror a volver a folla. Total, que vou pola 43 e gústame... O malo ou o bo, depende, é que aínda quedan... non vou dicir a cifra para non dar pistas pero é aquilo que se chama un volume considerable.

Lexicoloxía avanzada

Ando algo perdida e xa, aviso, procurei no google sen resultado. Alguén me pode explicar a diferenza abismal que ao parecer existe entre unha promesa electoral e un compromiso adquirido por un político durante unha campaña electoral? (Abstenha-se quem não perceber peva de castelhano.)

Delirio

Esta noite, a corenta e dous días das eleccións, soñei contigo. Soñei que quedabamos, por fin, e non era para manter unha das nosas conversas mudas, nin para deixarnos agarimar por este sol que desdeña o calendario, nin para ver unha desas pelis que nos estremecen, nin para que me agasallases cun cacho de ti en forma de música, nin para trocar libros, nin para tomar un malta con lágrimas. Non. Soñei que quedabamos, si, e non sei que é peor: que a cita fose para ir a un mitin, que estivésemos de primeiros á porta do cine onde se ía celebrar para coller sitio, ou que o mitin fose de Rajoy. A orde de factores non altera o produto. Mala sorte, porque en canto abriron as portas, aquilo foi como imaxino que é un primeiro día de rebaixas, e na confusión, separámonos para intentar sentar estratexicamente, diante pero nos extremos, a fin de poder saír nun momento dado sen molestar. Logo, unha vez conquistadas as butacas, deixei cadansúa peza de roupa nelas para ir por ti, que estabas na outra punta da sala. Tragamos o mitin e saímos, como era previsible, antes que rematase. Non recordo o que prometeu o candidato, porque non escoitei unha soa palabra do que dixo, apenas que xa fóra comentamos que non estivera moi estridente. Cando espertei, francamente asusteime. Voume ter que ir mirar isto, e se é preciso, que me mediquen.

O peso dos silencios

Tiña a equipaxe preparada. Repasou a lista dos imprescindibles que fora escribindo nos días anteriores. Pastillas, móbil, cargador… O paquete cos silencios colocárao ben centrado na mochila polo aquel do peso. Para viaxar sempre os comprimía porque así apenas avultaban. Dese xeito, cando conviñese, era só descomprimilos en función do oco que tivesen que ocupar. Antes de saír lubricou a cadea á conciencia, limpou a viseira do casco e equilibrou a carga, non fose escorar nunha curva por causa dos silencios. Cheiraba á herba acabada de cortar e aos plásticos queimados. Puxo o motor en marcha e o son rouco e fondo púxolle o corazón a cen. Na gasolineira parou a encher e de paso verificou a presión dos pneumáticos: deulle ao máximo, non se lle fose ir a moto por culpa do peso dos silencios. Axustou o contaquilómetros a cero, meteu a primeira e acelerou... pouco. Foi aumentando a velocidade paseniño e cando superou o sinal de fin de limitación de cincuenta, mandoulle un xiro de pulso e dobrou instintivamente o corpo cara adiante. Polo espello retrovisor comprobou que non viña ninguén, deixouse ir cinguíndose ás curvas con suavidade, esvarando case polo asfalto.
De alí a quince días regresou. A herba do veciño seguía como acabada de cortar e había, claro está, un certo cheiro aos plásticos queimados preso no ambiente. Ao descargar a equipaxe decatouse da liviandade da mochila e chocoulle. Algo lle quedaría atrás, pensou, e sentiu un nó na gorxa que lle premía contra o esófago. Nada máis entrar na casa abriu a mochila e faltoulle tempo para baleirar o contido, entre a urxencia e a inquietude. Sobre a mesa foi depositando o cargador, o móbil, unhas poucas pastillas... Remexeu coa man no fondo, virouna, sacudiuna. Nada. Notou unha gana irrefreable de falar e correu ao piso de arriba a conectar o ordenador. Vamos, vamos, díxolle polo baixo, que é para hoxe, cada día estás máis lento, voume ter que parar algún día a eliminar programas inútiles. Abriu o blog e deu en escribir, en escribir, en escribir con tal lixeireza nos dedos que non lle quedou un só oco sen ateigar.

Final

Fodeuse serán as derradeiras palabras
que pronuncie
(xa cun réquiem, coma quen di o de Mozart,
atrás sería grandioso, a rebaixar hai tempo),
iso si, se non me cacha
distraída
a da queixada regañada,
a dos ollos de negrura estupefacta,
e me vou sen sentir
de morte traizoeira e polas costas,
se acaso dicindo fódase.

Fodeuse vén a ser como dicir
que non hai máis que rañar
(aquí pór “ca” ou “que” si conta),
ou que morreu o conto,
neste caso eu, podía ser outro
(e pór ou non pór coma sempre conta).
Alá vai, pois, direi se houber censura,
o de bañárseme a lúa nos ollos
cando asoma tras os montes de Cerveira,
os paseos polo río e o sol morno na cara,
as pingas grosas que esvaran
xélidas entre o cabelo,
o tic-tic-tic da bicicleta nunha baixada sen mans,
ou a maxia das palabras
soas ou encadeadas.
Alá (onde?) irá tamén
a tristura sen sentido,
a dor que non transformei en forza
e o tempo mal aproveitado,
pero disto non direi fodeuse
senón máis ben que se foda.

Chino chinés ou porco fotóxeno

Parece ser que na China do señor Zhonghua Liu unha luminosa marrá (cocha, quina ou porca, tamén se di) deu a luz dous chiniños (léase bacoriños, leitóns, corrichos, marcotes, ranchos, recos, relos, rellos, zacotes) con luz. Non é que se cruzase nin que a cruzasen cun lucecú, coma moito laverca andará a pensar, porque o pai das criaturas era un macho ordinario —que outro cualificativo se pode aplicar a un porco?—, senón que á devandita lle inxectaran previamente unha proteína procedente de augamares, unha de tantas especies fosforescentes que andan polo mundo.
Coa culminación deste proxecto parece que se demostra que a tecnoloxía para transmitir aos descendentes un xene implantado está madura. Agora o que teñen é que mirar ben que non lles podreza nas mans. O importante é que isto, que pode parecer un experimento baldío, non ten como obxecto que se un porco que foxe dunha granxa (e ben que fai, para que negalo) se nos cruza de noite na estrada o poidamos ver á distancia, frear e evitar tanto o atropelo coma a desfeita no coche, por non pensar en males maiores en todos os implicados, senón, atención, obter unha carne máis nutritiva. Non me cabe dúbida de que quen redactou a noticia comeu parte dela (da noticia, digo, non da carne de porco en cuestión) porque non a considerou salientable ou porque dalgún sitio tiña que eliminar palla, xa que polo camiño, entre a luz e a carne, algo se perdeu, e máis cando se afirma tamén que esa tecnoloxía se poderá aplicar ao ser máis ou menos humano no eido dos transplantes e na resistencia ás enfermidades.
Eu polo pronto véxolle innúmeras aplicacións de orde lúdico-práctico (que sonoridade, mira), por exemplo, no Nadal podería ir todo cristo bendito coas luces incorporadas; e poderiamos nacer (home, nós non, os que veñan atrás) cos pisca-pisca de serie para evitar eses tropezóns embarazosos cando dúas persoas se encontran de fronte e tras senllos abaneóns vacilantes acaban estampándose irremediablemente; tampouco faría falla colocar o chaleco cando temos unha avaría no coche, o que cal se ben redundaría en menores ingresos nas arcas do Tesouro debido ao descenso nas multas, isto, porén, veríase compensado pola baixada do gasto nos fondos da Seguridade Social derivados da ausencia de accidentes provocados pola mala visibilidade...
En fin, a todas luces, o futuro prométese brillante.

En día domingo e sempre

A fráxil estrutura que me sostén, formada de pezas que roubei tamén e ademais nas palabras súas, observo con sorpresa que resiste malia a insistencia con que pola radio repiten que morreu.

Letra para cantar un día domingo

Y a última hora no quedaba nada:
ni siquiera las hojas de los árboles
—acacias—, ni el viento de la tarde,
ni la alegría, ni la desesperanza.
La caricia que pudo haber rozado
aquella piel, no se produjo porque
aquella piel no era la tuya,
ni los ojos
que me miraban eran
tus ojos, ni el deseo
—que en otro tiempo hubiera sido
suficiente—
tenía sentido, desviado
del cauce de ti misma.

A última hora había pasado un día,
y al sentirlo hecho sombra, y polvo, y nada,
comprendí que la luz que había llenado
sus horas,
y todas sus palabras
que ocuparon mi boca, y los gestos
de mis manos,
y la fatalidad de mis designios,
y las calles que anduve paso a paso,
y el vino que bebí, y la alegría
de saber que existías en el mismo
instante,
no eran sólo el fracaso repetido
del Día del Señor, sino que eran
un día más sin ti:
comprendí con dolor que jamás, nunca
para mí habría domingos ni esperanza
fuera de tu mirada y tu sonrisa,
lejos de tu presencia tibia y clara.

Ángel González

Solitario

Sentiu petar na porta e ergueuse do sofá. Arrastraba os pés, non por cansazo, nin por preguiza, simplemente para afastar o inevitable. O fillo entrou sen un boas tardes, sen pedir permiso, mentres ela apartaba e lle viraba as costas, dirixíndose de novo ao salón. El fechou a porta con moito coidado, tanto como puxera en bater coas nocas para chamar en lugar de pulsar no timbre. Ofreceulle un café, con desgana, polo aquel da hospitalidade nata, que el rexeitou, xa tiña os nervios bastante de punta. Ao sentar no sofá colleu as cartas que deixara sobre a mesa e proseguiu mecanicamente co solitario. O fillo sentou fronte a ela e agardou cos labios en tensión antes de pronunciar a frase que mil veces ensaiara antes de entrar:
—O papá?
Ela demorouse no xogo, colocou unha, dúas, tres cartas no sitio, antes de coller folgos para lanzar un suspiro sen apartar a mirada da baralla que suxeitaba entre as mans.
—Non o ides encontrar. Boteino polo váter.
—Como?
—Non o ides encontrar —Puxo o as de corazóns no sitio—, dixen. Boteino polo váter.
Mirou para o fondo do corredor antes de erguerse da butaca, antes aínda de saír da sala volveu mirar para ela, que seguía imperturbable co solitario. O corredor fíxoselle eterno até que chegou á porta do cuarto de baño, que abriu, devagar, empurrándoa coas puntas dos dedos da man dereita. Coa esquerda, que tremía xa, tardou en dar co interruptor da luz. Cheiraba ao limpo, á lixivia, máis ca nada. Levantou a tapa do váter, saíulle pola boca o alento contido todo. Baixou a tapa, apagou a luz, entornou a porta.
—De paso que baixas —pediulle— lévame ao contedor amarelo a saquiña que deixei á entrada, fai favor.
Agachou a collela —era avultada pero lixeira, de envases plásticos baleiros— e saíu sen despedirse, fechando a porta amodo. Xa na rúa mirou aos lados á procura do punto limpo. Nas escaleiras inda ficou durante un anaco un certo olor á sosa cáustica.

Mal de ollo

Praias de máis pombas ca gaivotas,
de cristaleiras que abafan o sabor do sal nos labios,
de sonsonetes que disimulan o rumor das ondas,
de baldosas a escachar ante o porfiado movemento das dunas.
Até as pedras parecen un decorado de teatro,
tan colocadiñas elas.
Un (calquera) ansía que dun instante a outro
a torre envorque a illa
e arrinque a ponte que a transformou en istmo horrendo.
Pero onde as augas deitan plásticos na area
apenas queda marxe para os soños.

Mestres

Hai mestres que deixan pegada. Logo, pasados os anos un lembra con gratitude a quen lle ensinou a comprender a escrita, sensación de maxia que se redescobre ao aprender linguas con sistemas de representación diferentes ao da propia. Pero ocorre ás veces que disimulando a atención ante as conversas alleas óuvense de esguello relatos interesantes. Coma aquel de cando o T se encontrou nunha cafetería da Vila co taxista da Aldea das Carrouchas e este perguntoulle ao tempo que sinalaba para o vello que o acompañaba:
-Mira quen está aquí. Acordaraste del, ou?
O T fitou para o aludido e ignorando a man que a tremer lle tendía, espetoulle:
-Aínda non morriches, fillo da puta?
Pois é, polo visto hai mestres que deixan pegada: na palma das mans, nos cadrís, nas costas, no papo da perna, no crecemento desmesurado das orellas...

Carta da mañá de Reis

Benqueridos Reis Magos:

Non hai forma. Todos os anos igual. Desta foi a Encantada-vestido noiva, a Ariel co xogo de maquillaxe e unha saia de flores —monísima, dixo todo o mundo. Como volo hei de repetir? Eu quería —coma sempre, pero nunca mo traedes, así que para o ano insistirei— un Madelman explorador, ou un Fort Apache para montar granxas de indios e vaqueiros, ou un Mecano, ou un camión volquete deses enormes para cargalo de pedras, ou unha bici de carreiras… Ou libros, polo menos, libros! Pero nada. Nin sequera o saco grande de caramelos, que nunca o poño porque sei que sodes magos e “suponse” que adiviñades. Era tanto pedir? Vale, a bici é cara, xa sei, pero co que levades gasto en todos estes anos de regalos inútiles xa daba para unha de tres estralos. Conste que o gordo xa me fixo proposicións deshonestas para que cambie de operador, pero a miña lealdade segue convosco e estou por asinar un contrato de permanencia se para o ano cumprides a vosa parte. Vós veredes, pero advírtovos que estou empezando a encherme.

Tamén a noite é día

Antes de que empecen a soar as alarmas, isto é apenas un exercicio de memoria. Non é presente: é só gratitude de quen non quere esquecer un tal día coma hoxe hai catro anos na planta terceira.

Ollos abertos e silencio.
Vaise achegando o carro e en silencio
ábrese a porta e dous dedos suavísimos
levántanche lixeiramente o brazo,
colócanche o termómetro,
tómanche o pulso.
Bos días, din, e sorrín case en silencio,
que por esta noite rematou a quenda.
Logo nada.
Polas físgoas da persiana vai penetrando a luz.
É día.
O carro das pastillas detense na porta
e entra un barullo de aluminio
e vasiño sobre a mesa,
un bos días alto e forte,
e un barullo de fregonas,
de camas levantadas
—ollo que hai corrente—,
de auga que flúe,
das pisadas do familiar
que sobe sen folgos polas escaleiras
—hora punta nos ascensores—,
e suspiros… antes de abrir a porta.
Cheira ao café e séntese o barullo das culleriñas
a remexer, a remexer, a remexer,
e renxer o celofán que envurulla o pan
e bater o coitelo contra o prato, clanc,
despois de untar a manteiga, clanc,
despois de untar a marmelada, clanc.
Bata branca e fonendo ao pescozo
—por favor, saian un momento—
e as palabras tan precisas, tan necesarias.
Avanzando co goteiro polos corredores,
unha volta, dúas voltas, tres voltas,
espréitase un certo barullo na sala
de voces altas, de voces baixas,
de consellos, de receitas, de remedios,
de mans que rozan cabezas peladas,
de brazos que suxeitan, que amparan,
de toses do enfermo que regresa
de fumar un cigarro furtivo na terraza,
de panos de papel apertados contra o nariz
para disimular o pranto.
E un silencio espeso,
roto polos carros da comida
que nos devolven aos cuartos,
á sopa, ao puré, ao iogur e a compota,
á determinación con que se come
malia ás náuseas.
De unha a tres e media
detense o mundo
e pesan os minutos
coma as pálpebras nos ollos.
Vaise achegando o son dos termómetros
que tintinan até que se abre a porta
e dous dedos suavísimos
levántanche lixeiramente o brazo,
para controlar a temperatura,
para tomar o pulso e a tensión.
Boas tardes, din, e sorrín abertamente,
que é bo para espertar ver un sorriso.
E de súpeto é un balbordo de teléfonos que soan,
de nocas a petar nas portas, de saúdos, de apertas,
de pétalos que rompen
contra as paredes de azul ténue,
da brisa que desprenden as páxinas
do libro que nos pousa nas mans
coma unha pomba mensaxeira.
E volve de novo o cheiro ao café
e séntese o barullo das culleriñas
a remexer, a remexer, a remexer,
e renxer o celofán que envurulla as galletas
e bater o coitelo contra o prato, clanc,
despois de untar a marmelada, clanc.
Que hai que comer, hai que comer,
—si, hai que comer, hai que comer—.
Vaise indo, vaise andando a tarde,
tan fugaz que xa logo está aí a cea
—que pronto se cea nos hospitais,
tamén che digo,
até as nove e media que non traen o almorzo—,
e o silencio cóase silandeiro
por todos os recantos,
engólese coma o amargor das pastillas.
É medianoite, a hora da camomila,
do descafeinado, do iogur,
do cacao, ou da tila,
—e máis unha xerra de auga, por favor, grazas—.
Ollos abertos e silencio,
e por fin nada.
Esperta outra vez a suor que enchoupa
o peito, as sabas, o cabezal…
Haberá que chamar outra vez
e chegan outra vez os anxos brancos
co sorriso aínda pintado na noite
e todo é calma outra vez.
Ollos abertos e silencio.

Ironía do destino

Será que a carreira de Filosofía consiste en transcender a Metafísica?

Retruque

Ás veces desconfío que haxa espías na rede dedicados a quitarnos a razón. El non acabo de recibir unha de piroliñas ao aire coa que rematar o ano para compensar todos os tiros, explosións e patadas que me tocou soportar nos once meses anteriores? Abrir a boca é o que ten: o xesto ideal para que che entren moscas ou che poñan unha mordaza. Vale máis falar calado.

Desafíos retóricos

E agora tocan os desafíos que teño pendentes. Por un lado o dos tests da radio comercial, que suxeriu a grafonola, dos que non pasei do primeiro por razóns facilmente deducibles: tocoume carbón. Debeu de ser que nas miñas respostas brillou pola súa ausencia o espírito natalicio. Grazas que non creo no Papa Noël (son máis dos Reis Magos) porque non sabería que facer con ese cacho pedrolo agora que van prohibir as caldeiras que o empregan como combustible.
O outro reto mandáronmo desde o quiproquó e xa me tentou máis: trátase de construir un relato ou un poema cos títulos dos dez últimos textos colgados intercalando as frases necesarias para lle dar sentido, que non deixa de ser complicado facer o único texto con sentido deste caderno. Pero vaise intentar, que non é pouco, e así entreteño a mañá mentres o sol vai fundindo lá fora a xeada.
Sobrevivir, xa se sabe, é a cuestión, aínda que co tempo acabemos desenmascarados deste disfrace de xeoide co que nos defendemos. E así, sen empacho ningún á hora de retractarnos -onde dixen digo, digo Diego- a vida lévanos a descubrir que a mata má nunca morre, que quen a ferro mata a ferro morre e ao que morre polo seu gusto a morte sábelle ben. Mais dentro deste ton de melancólica determinación, vén aí sempre un instante que nos devolve a esperanza, porque hai días de choio que son domingo e domingos, coma este, que ende ben non son días de choio, mais o choio dos días (e aquí ía dicir algo que non vou dicir porque me perde a boca e case mexo fóra do penico), domingos en que non porfiamos en converternos en superheroes: escribindo, limpando, facendo exercicio, cociñando, visitando a familia e/ou os amigos, vendo exposicións, indo ao cine, ao teatro... concentrando todos os praceres que o resto da semana nos nega, como se non nos quedasen 16801 días por diante para gozar, mesmo que precisemos dun corazón plástico para sobrevivir.

Corazón plástico

Á espera de que me acontecese algo tan interesante como para merecer sisuda reflexión neste caderno, dei en andar a rozar polas leiras dos outros mentres a miña quedaba a monte. Pero que se pode facer se o tempo (o tempo que hai que nacín, que tamén é unha seca) non axuda e a preguiza se instala nas palabras? Até que... chegou o correo postal a salvarme! Dúas cartas dúas ofrecéndome tarxetas, pola miña cara bonita, por ser eu quen son: non é para levantar a moral máis escachelada? A primeira apela ao meu corazón nestas datas tan sinaladas, co cal non sei se me poderei resistir. Ofréceme un deseño exclusivo, co fondo a elixir entre "o que máis me represente", a saber: a paixón polos touros, a alma do Mediterráneo ou a bandeira ondeando ao vento... tres formas tres de entender o meu país (ignoro por que non me incluíron no abano unha con foto da familia real, co ben que arde o plástico). E por último, o engado total: un lote de ibéricos de Jabugo de balde, que aí xa... case asino. A segunda tamén apela ao meu corazón e vén a substituir o antigo e socorrido sobre con manoseados billetes co que se agasalla cando non queremos romper a cabeza en elixir un regalo para as persoas que máis nos importan... Que grande invento o plástico. Acaso non é moito máis elegante tirar a tarxeta da carteira cos dedos índice e polgar e entregala na caixa entre o índice e o corazón cun xentil xiro de pulso do que andar a contar nos billetes cotrosos ou moedas de lustre esquecido que ademais, coma o chocolate, se acaban?

16801 días!

Eran as tres da tarde e chovía, chovía, chovía… chovía a deus dala. O cal non ten nada de particular en pleno mes de decembro, nunha época en que os outonos aínda eran chuvia e verdín e frieiras nas mans. De cando en cando acórdame aquel día. Coma hoxe, en que boto contas dos 16801 días que pasaron e dos outros tantos que me quedan por diante (`_^), un a un, minuto a minuto, sentindo cada pinga de auga a esvarar pola cara como se fose, como que é, única e irrepetible. Coma hoxe, que chove, chove, chove... Coma hoxe, que estou de días!!! (^_^)

Superheroes

A pantasma do Boneco Diabólico Norris perségueme. Des que rematei a serie, levo dúas películas de artes marciais ás costas. Debe de ser que os programadores queren desenganchar paulatinamente o público. Pero, en fin, xa se viu que a violencia pura e dura suscita menos críticas cá irreverencia e os proxenitores están moito máis tranquilos se os seus fillos ven asasinatos ca piroliñas ao aire. Aínda ben que os pequenos teñen bastante máis xuízo do que se lles supón, pero por se acaso aconsello aos pescadores de cana que non deixen a tanza ao alcance dos cativos. Xa se sabe o moito que lles gusta imitar os seus heroes da tele.

Case mexo fóra do penico

Hoxe pasoume unha desas gloriosas das que teño que tomar nota para non a esquecer cando llela conte aos sobriños-netos. Fun á clase, pero tiven que entrar non por onde entro habitualmente -que en realidade é unha manobra prohibida pero se non veñen vehículos detrás de min nin de fronte fágoa porque se non cómpre dar moita volta (Oi, se algún día me cachan os de Tráfico, largarei a frase mítica: Ui, perdón, non me dera conta do detalle)- senón por onde hai que entrar á Facultade cando se vén de onde eu veño. Total que ía un pouco indecisa contando pavillóns por ver cal era o que me tocaba (Son só catro, pero ás veces nin servíndome dos dedos, que lle queredes?, nunca sei cantos teño nunha man), aparquei lindamente. Entro toda decidida e xa me chocou que unha porta que sempre está aberta estivese entornada, pero pronto, alguén había hoxe ao que o barullo dos estudantes lle molestaba. E dereitiña aló fun a cumprir relixiosamente coa rutina de mexar antes de ir á clase (e antes e depois do que sexa, creo que disto falei noutra parte), cando me desconcertou a disposición da parede do baño que protexe de miradas alleas o que alí dentro se fai cando se abre a porta. Cando vin os tres urinarios en ringleira case me dá un pasmo. E limpos, impolutos, como se os acabasen de instalar. Freguei os ollos mentalemte: non daba creto. Como era posible que en dous días (luns inda estivera alí... alí?) fixesen tal obra? A todo isto eu seguía plantada, mirando. Non, non había ninguén. Pero se chega a haber, era o mesmo, porque tiña tal sorpresa enriba que non había maneira de baixar da póla. Saín e revirei a cabeza para ler o cartel: HOMES, dicía. Pois cambiárono. Ou serei eu co raio do problema de lateralidade, que non me aclaro. O de MULLERES, logo, estará onde estaba o dos HOMES. En efecto. Entrei. Metinme nun dos retretes e ao pechar a porta caín da burra: confundírame de pavillón. Co que a min que me custara fixar na cabeza para que lado ficaba o de MULLERES, e agora isto. Si, si, si, lápidenme, xa me vale.
Aclaración: tampouco é que fose pasar nada, que non é nin será a primeira vez que entro nun de homes, as cousas como son (unhas veces polas présas, outras porque non hai cristo que entenda os crípticos debuxiños cos que adornan as portas nos bares modernos), e mexo, que non vai afundir o mundo por iso. Pero a cara de desconcerto que puxen ante os tres branquísimos urinarios, -pena de cámara de seguridade- debeu de ser de antoloxía.

Hai días de choio que son domingo

O bo que teñen as lagoas da memoria é que nos deixan ver de novo unha película, reler un libro, volver a un lugar que en tempos visitamos, sentindo outra vez na pel a emoción da estrea, o corazón vivo, os ollos toldados, coma quen contempla cada solpor irrepetible.

Así, mentres mido cada frase, mentres escollo cada palabra e a coloco no seu sitio, conmóvenme as notas lentas do piano e a tenrura da voz que narra a historia. Que privilexio, ás veces, este meu choio: falar pola boca doutros...

Mata má nunca morre

Aconteceu hai haberá un mes pero a nota foi quedando atrás nas páxinas da axenda e hoxe, falta de ideas e con remorsos de ter o blog a mato, recupereina. Pois foi nun día destes de andar ás toas, en que acabei de Ribeiro ata as orellas —da bisbarra, meus, non do viño, que inda son xente asisada e responsable, cando conduzo non bebo, se máis non porque é algo complicado sen soltar as mans do guía e co casco posto—, a contar pedras en Ribadavia e esteos entre as viñas. Así, entre estradas e carreiros, acordeime do arremecághona, que como está metido na farándula, corre máis Galleira ca un substituto de ensino secundario, e mandeille unha esemese por se tiña concerto pola zona. Cando me chegou a resposta, menda estaba a xutarse un café no Carballiño, que xa ten delito, recoñézoo. “Magosto en Matamá. Xa tamos akí. Vente”, dicía. E fun. Ás veces son ben mandada. No fondo é que me picaba a curiosidade, polo aquel de que nacín en Cidadeabertaaomar e nunca se me perdera nada por nesa parroquia. Despois de recibir polo móbil as indicacións pertinentes, que non tiña demasiado claro para onde caía, quedei en preguntar ao chegar ao primeiro paisano que vise onde estaba o torreiro da festa.
Vini et vidi: obvio a descrición, pero non había dúbida de que o fulano era indíxena. Parei a moto ao seu carón e dixen:
—Boas!
—Boas —respondeu, un pouco descolocado.
—E mire, o torreiro da festa sabe onde queda?
—Ah —O silencio que seguiu a aquela rotunda e breve exclamación descolocoume a min. Pensei: o cata non era de alí, estaba de visita na dun compañeiro do choio e saíra a buscar tabaco. Pero non—. O torreiro da festa onde queda? É que antes había un, que é o vello, pero ese non é, que agora hai outro, o novo, máis grande, porque no de antes os chafarricos non collían.
—Ah —dixen eu, e a miña exclamación foi salaio, pero non teño claro que fose de alivio.
—Ve aquel coche branco que sobe acolá?
—Vexo.
—Pois vaia por onde el vai, e xa vai ver, como o camiño tira para a esquerda —Eu co meu problema de lateralidade a intentar fixar a dirección—, pero NON!, por aí non —E aí xa me descolocou de vez—. Colla para a dereita, que xa logo ve de fronte o cemiterio e o torreiro está pegado.

Si, señora. Velaí un pobo que sabe: a festa ao lado do camposanto, que total os inquilinos, se o barullo é grande, non se han queixar. E até algún haberá que mova o esqueleto.

Diego

Aproveitando que o Pisuerga pasa por Valladolid, fixen como que ía a un congreso de chinés ao que non tiña pensado ir no fondo, porque a cuestión era buscar unha escusa para estar con CN ante a inminencia da chegada de Diego. Pero Diego, como bo Porco (falo do horóscopo chinés, por favor), que elixe con quen e cando vai nacer, decidiu que non agardaba a que o sacasen daquel encerro no 27, tal como programaran, senón que o 21 de novembro era unha data excelente, pois a humidade dun día chuvioso volve menos agresivo o cambio de medio. Así que mentres agardaba pola miña lǎoshī (que ela si ía ao congreso) en Cidadeabertaaomar, recibín un sms todo babado coa nova de que Diego xa estaba destoutro lado do mundo, con 3,640 kg e 51 cm, disposto a revolucionarnos, ou mellor dito, a que evolucionásemos ao seu redor. Total que saímos cara ao sueste, en dirección a Pisuerga-con-Esgueva, eu ao meu, durante cincocentos quilómetros, desconectada do incesante bra-bra-bra bra-bra-bra de Zhāng lǎoshī e do kia-kia-kiá continuo da súa cámara made-in-Taiwán.

Xeoide

Esta madrugada cheguei á casa desde Cidadeabertaaomar en tal estado sólido, que ao entrar pola porta, dubidei entre me servir directamente o malta sobre o corpo, dar unha ducha de auga quente ou meterme na neveira a desconxelar lentamente.
Inda lle vou ter que dar a razón ao sapiño, que me agoirou esta coma a última noite en que saía coa moto ata a primavera.

Desenmascarados

Hoxe, e sen que sirva de precedente, acepto o desafío da Vanadis (Dá por sentado quen propuxo o desafío que habemos de ter libros por perto. Inda existe xente inxenua.), mais tal como ela, á miña maneira. Non propoño a ninguén que o continúe: quen pase por aquí e queira aceptalo, é seu. Tampouco me vou limitar a colgar a frase coma un cadro —que xa se sabe os desvaríos que traen as palabras descontextualizadas— mais é meu o texto que nace a partir dela. Do resto, non elixín o primeiro libro que tiña ao alcance da man, porque era un dicionario, e francamente, “Expor-se à vista, exibir-se, mostrar-se” pareceume unha frase algo pornográfica que quizá atente á sensibilidade dos meus lectores. Tampouco elixín o libro seguinte que tiña máis perto, porque era de poemas e carecía de páxina cento sesenta e un, canto máis de quinta frase enteira ou rota. Nin o seguinte, que era unha novela que estou a ler, porque non quería que o que sabía da historia que nel se conta influíse no micro-relato que ía crear. Elixín, logo, un dos que repousan na mesa de noite á espera de me desvendar os seus segredos. E, pois, velaí vai, de Confesións dunha máscara, de Yukio Mishima (título orixinal: Kamen no kokuhaku; edición de New Directions Books, 1958):

Aínda que foi apenas durante uns segundos, sentín que todas as miñas dúbidas respecto aos requisitos esenciais da virilidade se disiparan. Virían despois outras, porque a mente nunca descansa en procurar angustias reais ou infundadas, mais recordo aquel instante coma unha liberación, unha das poucas ocasións en que a vida me forneceu asas que me permitiron elevarme sobre a uniformidade agresiva dos que me rodean marcando pautas, condicións, dogmas. A cuestión xa non era ser ou non ser, senón ser e ser tal como somos, sempre, volubles, variables, volátiles. Por unha vez, non me recoñecín indefenso. Fun todopoderoso, case prepotente, ultraforte nas miñas debilidades. Ceibeime da aperta feroz de K e colléndoo suavemente pola man, arrastreino comigo ás alturas, furando entre a multitude abafante co trade incisivo do orgullo na mirada.

Post postum: Curiosos os camiños da mente. Observo ao reler o que escribín, que ao final volvemos á frase do dicionario: Exporse á vista, exhibirse, mostrarse.

Sobrevivir

Hoxe —oín pola radio— é o cabodano de don Miquel Martí i Pol, se cadra o que foi de vivo o meu poeta vivo preferido e quen é de morto o meu poeta morto preferido. Porque ás veces el son eu, meu.

El més difícil, doncs, és sobreviure
amb escates de vidre a las entranyes,
amb plom, en lloc de sang, a dins les venes.
Sobreviure: cordar-se les sabates,
treballar, fer l'amor, llegir poemes,
veure envellir la gent, cantar en veu alta,
amb escates de vidre a las entranyes
i plom, en lloc de sang, a dins les venes,
sense treure's els ulls, sense fer a miques
els subtilíssims mirallets del somni
i esgüellar com un porc, de por o d'enveja.

Miquel Martí i Pol
Vint-i-set poemes en tres temps (1970-1971)
_____________________________________

O máis difícil é sobrevivir
con escamas de vidro nas entrañas,
con chumbo, en vez de sangue, polas veas.
Sobrevivir: amalloar os zapatos,
traballar, facer o amor, ler poemas,
ver envellecer a xente, cantar en voz alta,
con escamas de vidro nas entrañas
e chumbo, en vez de sangue, polas veas,
sen arrincar os ollos, sen esnaquizar
os sutilísimos espelliños do soño
e berrar coma un porco de medo ou envexa.

Remusmús

Onte, estreando un día de intenso non far’ niente sen paraxe, subín a tomar a dose de café do mediodía ao centro neurálxico da Aldea das Carrouchas. Estaban os seareiros habituais, algúns xa comidos, outros por comer, pero a tónica xeral era de cafés na barra e algún chupito para asentar a botella de viño inxerida para asentar o xantar. O normal. Entón chegou unha muller que disque a chamara non sei se o home se o fillo que disque o chamaran unhas mulleres de Pombalnoseixo a preguntar que quen era o mozo das Carrouchas que morrera que disque non sei quen o vira nun tanatorio na Moinobreemoileal. Cruces de miradas e de ti-sabes-algos. A conversa sentenciouse cun unánime se-a-taberneira-non-o-sabe-non-é-certo... pero alá quedou dando voltas no aire aquel mozo (disque) defunto.

Esta mañá, coma decotío, puxen a radio para ouvir os informativos mentres almorzaba. O noso mozo (disque) defunto era noticia de alcance estatal: No concello de Pombalnoseixo (ao que pertence as Carrouchas) prenderan un rapaz de dezaseis anos por colgar no youtube un vídeo cunha pelexa entre adolescentes.

Non se... xa o dicían: algo había.

Post postum: O título co que se colgou o vídeo inclúe a palabra "kickboxing". Será que influíu na escolla unha certa serie de televisión? (Xa avisei que moi boa para as neuronas non era.) Non era mellor cando os cativos se limitaban a andar co cu ao aire?

Albízaras!

Desde as 07:20 do quince de xaneiro até as 13:25 de hoxe, polo reloxo do ordenador, que é o que ao cabo rexe a miña vida, 197 (cento noventa e sete) episodios de pastelada infumable, golpes a eito, primeiro disparo e logo xa para que preguntar, coches que sempre estoupan cando se estampan, milagres con fondo de luz branca, xustiza divina e pena de morte humana a toda hora. E malia o duro transo, as miñas neuronas saíron indemnes (creo?). Prometo firmemente non apuntarme a clases de kickboxing, nin meterme metodista. Se alguén non sabe de que serie de televisión falo, que non intente sabelo, aínda está a tempo de salvarse. O nome do Boneco Diabólico non se escolleu ao chou.

Agora permítanme que poña un disco que me regalaron onte, que necesito lavar os ouvidos de tanta estupidez.
Grazie mille, ragazzo triste...

Distancia de seguridade

Cando se anda de burra —teño que explicar esta expresión ou enténdese?, porque hai moita mala baba—, o primeiro que se debe aprender é a manter a distancia de seguridade. Chámase conducir á defensiva. Hai moito moteiro que ignora este fundamento e acaba co corpo torado contra un quitamedos (palabra que dá moito xogo pero que xa está dabondo espremida: o medo quítano, abofé, e a respiración, de vez). A primeira regra é non ir nunca detrás dunha furgoneta (e menos se son desas modernas antiaerodinámicas de cu cadrado, que che mandan uns abaneos que nin que levases o vibrador do móbil no modo "furia desatada", pero este é outro tema que agora non interesa), nin detrás dun monovolume de vidros tinguidos. Por suposto, xamais detrás dun camión, nin que sexa só pola merda que vas tragando, pero sobre todo porque o condutor non deixa de mirar polo retrovisor a ver quen é a formiga atómica que chupa roda, o cal representa un perigo para o persoal que circula canda el. Así que o mellor é adiantar e encollerse ao sobrepasar a cabina para aguantar a forza do vento que te sacode nese instante xunto coa bucinada que che manda o machomán.

En resumo, temos que ir vendo sempre o que hai por diante, por detrás e polos lados. Parece obvio, pero non é tanto. Nos cruzamentos sempre axexa algún temerario que confunde os faros da moto coas poucas luces que ten na cachola e que se incorpora porque lle sae dos sangumiños. Por detrás sempre vén algún piloto de rallys que che pasa rozando como se tivese que apurar milésimas de segundo para chegar canto antes ao bar que está á volta da curva. E de fronte, ah de fronte, de fronte é onde está a maior ameaza. Non basta manter a distancia co que se leva diante. Cómpre mantela tamén co que vén de fronte, ir á espreita do que decide adiantar agora que só vén unha merda dunha moto, que aparte, se pode.

Falsos amigos

Cando se vai ao estranxeiro hai que ir con moito ollo cos falsos amigos. Non pode entrar un na oficina dun taller de motos a preguntar se naquela oficina está o taller, porque lle responderán, amables pero alucinados, que aquilo é o escritório, que a oficina é dentro e que garfos, facas e colheres é na loja de en fronte. A cara do cata, un poema.

Post postum: Como se viu, o texto anterior non vai do que ao mellor alguén pensou que ía ir. Falsos amigos son palabras, normalmente con idéntica orixe, que en idiomas diferentes se parecen na escrita ou na pronuncia pero que teñen significados distintos.